هر چه آید به سرم باز بگویم: بگذرد
وای از این عمر که با "می‌گذرد" می‌گذرد
حافظ کجای کاری که فالت غلط درآمد
گفتی غمت سر آید عمرم به سر آمد.

نسخه سه ساله‌‌ی من، نمی‌دونم چه تصوری از منِ هجده ساله داشتی؛ اما ما همه‌ی تلاشمون رو کردیم قربونت بشم. هرکاری از دستمون براومد، انجامش دادیم.

نمی‌دونم نوجوانی رو چه طوری برای خودت تفسیر می‌کردی، ولی گذشت. هرطور که شده بود؛گذروندیمش.

آخه این بچه منم‌ها. دینایِ سه ساله. تازه یاد گرفته بودم حرف بزنم، یاد گرفته بودم شعر بخونم، آدم‌ها رو بشناسم، خوش‌بگذرونم. چیه واقعاً این زندگی که با یک چشم به هم زدن، خودت رو از سه سالگی توی هجده سالگی می‌بینی.

"از سوگی مغموم و بی‌نوا، واژه می‌تراشم و از واژه‌هایم، اندوه را."

یکی از شعرهای موردعلاقه‌ای که نوشتم و حال حاضر بیوگرافی اینستاگرامم هست. چه طور بگم، بهترین وصفِ خویشتن.

when you jim-in you cant jim-out♡

یک شعری نوشته بودم اما فکر نمی‌کردم خیلی خوب باشه؛ دوست‌هام می‌گن خوبه. فکر کنم بذارمش این‌جا.

صدا را می‌شود بوسید؟
نمی‌دانم، عزیزکم.
اما من نوای رفتنت را بوسیده‌ام؛
آن آخرین لرزش صدایت را،
پیش از آن که دور شوی.
عطر نبودنت را بوسیده‌ام؛
همان که بی‌هوا
خودش را به تن این دخترک می‌مالد
و بی‌اجازه لانه می‌کند،
حتی زمانی که تو دیگر نیستی.
سردی و گرمی لحنت را چشیده‌ام،
انگار صدا هم مزه‌ای دارد
که تنها زبانِ آدمِ دلتنگ می‌فهمد.

نمی‌دانم صدا را می‌شود بوسید یا نه
اما اگر صدا هم مثل تو
رفتنی باشند،
آن را می‌شود بوسید.