و به نظرم برای همین هیچوقت برایِ من، نویسندگی فقط "استعدادِ نوشتن" نبوده. پشتش یک جور کنجکاوی بسیار عمیق نسبت به آدم‌ها خوابیده. باید بتونی ساعت‌ها به یک نفر نگاه کنی و با خودت بگی: "چه چیزی توی زندگیش باعث شده این‌طوری بشه؟ الان واقعاً چه حسی داره؟ از چی می‌ترسه؟ امروز چه قدر به خودش دروغ گفته؟"

برای من، نویسندگی از همین‌جا شروع شد. وقتی بچه بودم، همیشه توی ذهنم راجع به آدم‌ها و دلایلشون کنجکاو بودم. اما خجالت می‌کشیدم که این کنجکاوی بخواد فضولی تلقی شه، برای همین روی آوردم به نوشتن. اون آدم‌ها رو توی قصه‌هام جا دادم و اجازه دادم عطشِ کنجکاویم، اون‌جا سیراب شه.. حتی اگر برآوُردم از دلایلشون، اشتباه بود.

و این پیشرفت خیلی بزرگی بود. چون من خیلی اوقات، آدم‌هایی رو درک می‌کنم که خودشون نتونستند به توانایی درستی از درکِ خودشون برسن.

بوسه بر ذهنت کریس گری بابت خلقِ این شاهکار.

خیلی دوست داشتم که به گونه‌ای تحسین‌برانگیز خبر بدهم اما درنهایت مجبورم توی این شرایط ابراز کنم که این جانب دیگر بچه مدرسه‌ای محسوب نمی‌شود و عملاً صبح یک مهر در خواب ناز به سر می‌برد.

باشد که دیگر هیچ‌وقت مسیرم به این تیمارستانِ گوه و زباله‌دان آموزشی‌اش کشیده نشود.

پرونده‌ی این دوازده سال رو هم لطفاً یک‌طوری دفن و خاک کنید که باستان‌شناس‌های هفتصد سال بعد هم نتونن پیداش کنن. اگر لازم شد بتن بریزید، آهک بریزید، روش برج بسازید، هر گوه لازم و غیرلازم رو که می‌شه بخورید؛ بخورید اما خواهشاً تا دوازده سال آینده اسم این گوه‌خونه رو جلوی من نیارید.

این‌جانب و NO KIND OF RIDER.

هر چه آید به سرم باز بگویم: بگذرد
وای از این عمر که با "می‌گذرد" می‌گذرد
حافظ کجای کاری که فالت غلط درآمد
گفتی غمت سر آید عمرم به سر آمد.