آقایِ عباس کیارستمی، من اصلاً با شما موافق نیستم.

عشق نتیجه‌ی سوتفاهم و یا یک وهم شیرین نیست. ما ذاتاً یک‌سری سازوکارهای روانی، شیمی مغزها، ترس از تنها بودن، نیاز به دیده شدن، میل به تعلق داشتن و تملک، تحسین، وابستگی، کشش جنسی رو به گونه‌ای روبان می‌زنیم که بعد دوست می‌داریم عشق خطابش کنیم. و این واژه چون به خودی خود اسمی شاعرانه‌ای داره؛ همین نشون می‌ده چرا همه چیز قابل‌تحمل‌تر به نظر می‌رسه وقتی به تجربیاتمون چه شیرین و چه زجرآور می‌گیم: "عاشق شدن."

سوءتفاهم، توی تجربیات و روابط رخ نمیده به دید من. بلکه توی خود مفهوم‌سازی عشق رخ میده از این جهت برچسب‌گذاری اشتباه. و ما اگر به تجربیات خودمون بگیم نتیجه‌یِ سوتفاهمات، مسیر رو اشتباه می‌ریم. بد می‌فهمیمش، اشتباه تفسیرش می‌کنیم، روی آدم اشتباه فرافکنیش می‌کنیم و احساسات دیگه رو باهاش قاطی می‌کنیم. انگار داریم برای تشخیص اشتباهمون، روایت نرم‌تر و شرافتمندانه‌تری می‌سازیم.

برای من، عشق همون نقطه‌‌ای تفسیر می‌شه که نمیشه هیچ چیزی برای وصفش پیدا کرد. همون لحظه‌ای که حتی نمی‌تونیم "عشق" خطابش کنیم چون این واژه، آرمانی و دروغین به نظر می‌رسه.

و برای من، عشق چیزی نیست که بشه راحت و سریع لمسش کرد. هرچیزی که قابل شناسایی باشه، از نظرم هنوز توی قلمرو احساساتم شناخته‌شده‌ست و این یعنی دارم احساساتی رو تجربه می‌کنم که ذهن می‌تونه روش تمرکز کنه، قابش کنه، برچسب بزنه و بگه: "من دارم عشق رو احساس می‌کنم." درحالی که من بر این معتقدم عشق واقعاً قدری بنیادی و متفاوت هست که اسم‌پذیر نباشه.

اگر یک روز، عشق رو چیز کثیف و کوچیکی برای وصف احساساتم دیدم؛ می‌فهمم که احتمالاً دارم با ماهیت اصلی عشق دست و پنجه نرم می‌کنم.

چون تو انتخاب من عوض زندگیم بودی، اما بعد متوجه شدم تو تمام زندگی منی.

تئا واقعاً بهترین هدیه‌ای بود که خدا می‌تونست به بنده‌اش تقدیم کنه. و چه قدر خوشبختم که خدایِ بالاسرم، من رو به عنوان اون بنده انتخاب کرده.

Do you hate me or just hate letting me go?

خدایا لطفاً یک مردِ نویسنده و شاعر رو توی مسیر زندگیِ من قرار بده.

این خیلی قدیمی‌عه و جدید نیست. ولی الان دیدم نذاشتمش گفتم دیگه وقتشه..

این سکوت و بی‌مسئولیتی نسبت به وطن رو یادمون نمیره. جنوب ایران فقط یک جغرافیا یا اخبار و ابزارِ استفاده‌ی رسانه‌ای شما نیست؛ خانواده‌اند، خونه دارند، فرزند دارند و همینطور مثل تک به تک ماها توی هرکجای دنیا چشم به انتظار یک آینده‌ی خوبن. اگر شما دنبال شهادت و رسیدن به خدا با شهادت هستی (که نهایت هم قعر جهنم قراره آتش بگیری) دلیل بر این نیست که نپذیری شرایط مثل قبل نیست و اسم "جنگ" رو با "لغو آتش‌بس" "تنش‌های شدید توی جنوب کشور" بپوشونی. جنگ، جنگه. و ما یادمون نمیره، دقیقاً مثل تمام گذشته‌یِ رقت‌باری که روی دوش‌هاتون سنگینی می‌کنه و بوی گند و فاحش خون و مرگ و فساد میده.