چهل روزه که دیگه توی جمع ما نیستند.

نمیدونم چطوری بگم اما Michael wadlow همون خواننده‌ای هست که میخوام به وقت پیر شدنم آهنگ‌هاش رو ته پلی لیستم ببینم و به یاد جوانی‌ایم اشک بریزم.

بچه‌ها هواپیماها زیباترین و خارق العاده‌ترین اختراع بشریتن. هواپیماها زیبا، خارق العاده، نهایتِ علم، نهایتِ فیزیک و فرای طبیعتن. برای من سخته باور این‌که انسان موجودی که برای راه رفتن و لمس کردن زمین متولد شده، چیزی رو آفریده که متعلق به این زمین نیست. من هربار که یکیشون رو میبینم، یکیشون رو میشنوم، یکیشون رو حس می‌کنم، اون دختر هشت ساله‌یِ درونم دوباره زنده میشه که با هربار شنیدن صداشون بدو بدو میرفت پای پنجره. هنوزم همونم هنوزم همونقدر عاشق هواپیماها. نماد نافرمانی‌اند. نماد علمن. نماد کنجکاوی. که یک بوئینگ ۷۴۷ رو، یک ایرباس ۳۸۰، یک بی جی جی ۷۳۷ رو با کلی وزن میبینی که تصمیم گرفته درفراز آسمان‌ها باشه بدون سقوط نکردن. من عاشق سرپیچی کردنم و هیچ چیز برام نمیتونه این حس رو توصیف کنه که تو فقط متعلق به زمین نیستی، که انسان سال‌ها به اسمون بالای سرش نگاه کرده تا تونسته یک روز بالاخره به اینکه چطور اون‌جا باشه برسه.

من چطوری بگم که اهنگ موردعلاقه‌ام که بک گراند بارون داره و بوی اتیش و کلبه چوبی و دریا و مه و دم دمای صبحی میده مال یک بند ناشناخته‌ی هارد متاله نه یک بندی که صداشون از ته چاه میاد؟

I don't know can i call this curse or not but i can never fully hate ANYONE bc i understand why people do the things they dooo.

انقدر اتاق فرار خوش گذشت که از همین الان منتظرم دوباره بریم.