Do I lose my aura for crying of happiness when raphinha scored to make it 3-2 and cried again but not of happiness this time ?

بارسلونا؟ برای من یک پدیده‌یِ بکره. یه معجزه که بعید بود اتفاق افتادنش توی اون اوج از دست و پا زدن ته قعر جهنم.  یک تهدید علنی برای سلامت جسم و روانم، اما باز دست نمی‌کشم از به سمتش دویدنم. نمی‌دونم با این تیم بگایِ رفتنه که بیشتر از خوشبختی و رستگاری با بقیه لذت‌بخشه یا اون‌قدری دوستش دارم که ترجیحم شده با اون بگا رفتن تا با مابقی رستگار شدن. انگار خوش میگذره بهم. که بسوزونتم. بکشتم. زنده به گورم کنه. بیشتر از اینم مگه میشه چیزی رو خواستن؟

معضل بزرگی هم دارم با این تیم. در وصفش حرف‌ها و واژه‌هایِ من هرسری تکراری میشن، اما زیباییش برای من؟ نه. هرگز.

mi ángel literal..

too risky to post but no matter, always my favorite.

Thanks for everything Captain.

It hurts more than I thought it would.
it feels like you've always been a part of this club.
Your calm presence, your fierce tackles and your quiet strength,they spoke louder than words.
You gave everything, even when the spotlight wasn’t on you.
In a team full of stars,
you were the wall we didn’t know we needed. Solid. Reliable.
Brave! A true professional.
And now that you’re leaving, there’s an empty space at the back and also in my heart.
Football is cruel sometimes.
But no matter where you go,
part of you will always belong to Barcelona.
Thank you for the fight.
Thank you for the loyalty.
We’ll miss you, warrior. Always.
good luck father 💙❤️.

A big part of my heart will always belong to you.