How I ignore all my problems like don't exist if i don't let them.

Do I lose my aura for crying of happiness when raphinha scored to make it 3-2 and cried again but not of happiness this time ?

بارسلونا؟ برای من یک پدیده‌یِ بکره. یه معجزه که بعید بود اتفاق افتادنش توی اون اوج از دست و پا زدن ته قعر جهنم.  یک تهدید علنی برای سلامت جسم و روانم، اما باز دست نمی‌کشم از به سمتش دویدنم. نمی‌دونم با این تیم بگایِ رفتنه که بیشتر از خوشبختی و رستگاری با بقیه لذت‌بخشه یا اون‌قدری دوستش دارم که ترجیحم شده با اون بگا رفتن تا با مابقی رستگار شدن. انگار خوش میگذره بهم. که بسوزونتم. بکشتم. زنده به گورم کنه. بیشتر از اینم مگه میشه چیزی رو خواستن؟

معضل بزرگی هم دارم با این تیم. در وصفش حرف‌ها و واژه‌هایِ من هرسری تکراری میشن، اما زیباییش برای من؟ نه. هرگز.

mi ángel literal..

too risky to post but no matter, always my favorite.