When I’m having a good time but then I randomly remember today is the UCL final… One final, and one mistake that ruined a generation of happiness for me. The mistake that drained all of my energy to do even my routine for five fucking days. I hate that knowing we should’ve played today. That trophy was ours. We had it and then we lost it in just two fucking min.

two worst teams in one bad final. Where's my team?

The worst TWO ‌MINUTES in my life.

حرف زدن راجع به این پسر همیشه برایِ من سخت بوده؛ نه چون چیزی نداشته باشم که بخوام بگم بلکه چون اون خودش به تنهایی با بازیش، با بودنش، با سکوتش، با فشاری که روی شونه‌هاش به دوش می‌کشه؛ همه چیز رو گفته. و این برای من ترسناکه. که چطور، این دنیایِ به این بزرگی با پسری که حتی هنوز هجده ساله هم نشده هیچ انصافی نداره. من و اون فقط چندماه تفاوت سنی داریم این موضوع حداقل برای من خیلی وحشتناک بوده که توی سن هفده سالگی، با این حجم زیاد از توقع و انتظار و مقایسه مواجه بشی. انگار که باید برایِ زودتر از حد معمول خوب بودنت هم، تاوان پس بدی.

38.

When I catch myself crying over fine shyt but then I remember I'm literally FINER shyt.