‌
‌به عقيدهٔ اپيكوريان هدفِ فلسفه - هدفِ اخلاق مبتنى بر قوانين انديشيدن و طبيعيات - يارى دادنِ انسان‌ها براى رسيدن به خوشبختى است كه اپيكوريان آن را بى‌تشويشى مى‌ناميدند. اين بى‌تشويشى با لاقيدى و يا بارى‌به‌هرجهتى فرق دارد. اساس آن استقلال عميق باطنى در برابر خطرات احتمالى و نيز در برابر تمام سرچشمه‌هاى لذت است. نكتهٔ مهم و اصلى آن است كه زير بار هيچ اسارتى نرويم. پايبندى به لذت - نه‌تنها به مواد مخدر - آسيب‌پذيرى از برون است، آرامش درون و بنابراين خوشبختى خود را در مخاطرهٔ محروميت از آن لذت قرار دادن است. زيرا هر آنچه بيرونى است و ما گرايش به تسليم‌ شدن به آن را داريم، ممكن است زمانى از ما گرفته شود.
براى دستيابى به صلح باطنى يعنى «خوشبختى» بايد طبيعتى را كه در آن زندگى مى‌كنيم و قوانين حاكم بر آن را خوب بشناسيم. مانع اصلى در راه زندگى آسوده، در راه خوشبختى انسان چيست؟ اپيكوريان پاسخ مى‌دهند: ترس از خدايان و ترس از مرگ.
بنابراين، بايد به كمک قوانين انديشيدن، علم طبيعياتى فراهم آوريم كه امكانِ غلبه بر ترس از خدايان و ترس از مرگ را به ما بدهد.

از کتابِ «شگفتی فلسفی»
ژان هرش
ترجمهٔ عباس باقری

‌
به‌زودی

«در برابر وجدان خویش»
تاریخ پنهان چگونگی بهره‌گیری از ایالات متحده در شکل‌گیری اسرائیل
آلیسون ویر
ترجمهٔ منصور آسیم

در طول بیش از ۷۵ سال از تأسیس دولت اسرائیل، و از پس هر موج کشتار فلسطینیان توسط نیروهای اسرائیلی، مردم جهان شاهد حمایت‌های تمام‌عیار، گسترده، عمیق، و مستمر دولت‌های ایالات متحدۀ آمریکا از این کشور بوده‌اند.
تصویر رایج در طول این سال‌ها بر این پایه استوار بوده که ژئوپلیتیک منطقۀ خاورمیانه، و اهمیت حراست از منافع حیاتی غـرب ـــ به‌ویژه ایالات متحده ـــ و دسترسی دائمی و مطمئن به منابع انرژی این منطقه عامل اصلی تأسیس دولت اسرائیل و گسترش و تداوم حمایت‌های ایالات متحده از آن بوده است.
آلیسون ویر در این کتاب، با واکاوی موشکافانۀ بسیاری از اسناد و منابع، باور فوق را به چالش کشیده و سعی در نشان دادن این واقعیت دارد که سیر رخدادهای ۱۵۰ سال گذشته خلاف این نگرش را به نمایش گذاشته است. او راوی تاریخ حضور صهیونیسم در آمریکا از اواخر قرن نوزدهم تا زمان تأسیس دولت اسرائیل در سال ۱۹۴۸ با تکیه بر وقایع مهم و اثرگذار این دوره است.

‌
‌در نخستین روزِ سال ۱۹۳۵ میلادی [۶ دی ماه ۱۳۱۳] بنگاه خبری آسوشیتد پِرِس خبر داد تغییراتی اساسی در ایران در شرف وقوع است. دولت ایران طی اعلامیه‌ای رسمی و بدون زمینهٔ قبلی ‌اعلام کرد باید از این پس در مکاتبات رسمیِ بین‌المللی نام کشور از “پرشیا” به “ایران” تغییر ‌یابد. چه عاملی موجب شد یک کشور از چنان نامی با آن‌ قدمت و شوکت تاریخی صرف‌نظر کند و آن را تغییر دهد؟ چرا باید ملتی که آن‌همه به میراث بازمانده از پدرانش می‌بالید و به آن فخر می‌فروخت از نام کشورش بگذرد؟ جست‌وجو در روزنامه‌های داخل ایران برای یافتن “گزارشی کامل” در باب دلیل تغییر نام کشور بی‌فایده است. نبود هیچ ذکری و اثری ــ بحث و استدلال بماند ــ از دلیل “کنار گذاشتن پرشیا” در مجموعهٔ گفتار‌ها و نوشتارهای معاصر ایرانیان شگفتی‌برانگیز است. شاید دلیل‌اش این باشد که ایران برای خودِ ایرانیان هرگز پرشیا نبوده. تا جایی که ایرانیان به یاد داشته‌اند ایران همیشه ایران بوده‌ است.

از کتابِ «کشف ایران»
تقی ارانی و جهان‌وطن‌گرایی رادیکالِ او
علی میرسپاسی
ترجمهٔ رامین کریمیان

‌
‌بی‌اعتنايى يا كم‌توجهى به مصيبت ديگران چيزى است كه بى‌رحمى خوانده مى‌شود و ناشى از احساس امنيت در ثروت و مكنت است. زيرا به‏ نظر من ممكن نيست كه كسى از مصائب بزرگ ديگران لذت ببرد بدون اين‌كه خود در آن ميان ذينفع باشد.

از کتابِ لویاتان
توماس هابز
ترجمهٔ حسین بشیریه

لویاتان بزرگ‌ترین و نخستین اثر فلسفه‌ی سیاسی و اولین شرح جامع درباره‌ی دولت مدرن و ویژگی‌ها و کارکردهای آن است. هابز در لویاتان با بهره‌برداری از تمثیل‌های ابزاروار و اندام‌وار دولت را همچون انسان مصنوعی قلمداد می‌کند، که ممکن است دچار انواع بیماری‌ها شود و یکی از علایق اصلی هابز تشریح کالبد دولت و بیماری‌های آن است. هابز همچنین در تحلیل ماهیت قدرت آن را همچون پدیده‌های سیال و فراگیر می‌داند که اساس کل زندگی اجتماعی را تشکیل می‌دهد و حوزه‌های مختلف زندگی همچون مالکیت اقتصادی، علم و دانش، اخلاق، قانون و حقوق و غیره، همگی در پرتو آن شکل می‌گیرند و در حقیقت با آن هم‌ذات هستند.

‌
‌نویسندگان کتاب آیا نقد سکولار است؟ یک‌راست به سراغ مفاهیمی می‌روند که از مبانی بدیهی‌انگاشته‌شده‌ی رویکرد انتقادی محسوب می‌شوند. آن‌ها ماشه‌ی نقد را به‌سوی خود نقد می‌چکانند و مستقیم آن را هدف قرار می‌دهند. این منتقدان با وفاداری بی‌حدوحصر خود به رویکرد انتقادی، لوازم و تعلقاتی را وامی‌کاوند که به انسان منتقد مدرن امکان منتقدبودن می‌دهد. بدین‌ترتیب، نویسندگان این مجموعه به این یگانه سنگر تفکر انتقادی نیز رحم نمی‌کنند و به جست‌وجوی تناقضات و خاستگاه‌های نقد می‌روند، نقدی که سنگ‌بنای خود را سکولاریزم و رهایی از امر متعالی می‌پندارد. آیا نقد سکولار است؟ مجموعه‌ی ۶ یادداشتِ به‌هم‌پیوسته از طلال اسد، صبا محمود، جودیت باتلر و وندی براون است. این متون از خلال ماجرای کاریکاتورهای دانمارکی، که در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۸ منتشر شدند، به بررسی جایگاه نقد در جوامع غربی و ارتباط سازنده‌ی آن با مفاهیمی چون سکولاریزم و دین‌داری، آزادی بیان و سرکوب، و نیز کنش‌ورزی انسان معاصر می‌پردازند.

«آیا نقد سکولار است؟»
کفرگویی، جراحت، و آزادی بیان
طلال اسد، جودیت باتلر، وندی براون، صبا محمود
ترجمه‌ی آلما بهمن‌پور

‌
‌از نظر دوركم كه يک رئاليست اجتماعى بود هرگونه تأكيدى بر خرد و ارادهٔ فردى غيرجامعه‌شناختى و غيررئاليستى بود. بنابر تعريف او، موضوع جامعه‌شناسى ساختاريافتن اجتماعى و موجبيت‌گرايى (دترمينيسم) ساختارى بود. در همين ساختاريافتن بود، براى نمونه آن‏چه در زبان رخ مى‌دهد، كه دوركم آن واقعيت‌هاى اجتماعى را يافت كه موضوع واقعى جامعه‌شناسى را تشكيل مى‌دهند. همان‌گونه كه او در نقد شافِل مى‌نويسد:

نوعى آگاهى اجتماعى وجود دارد كه آگاهى‌هاى فردى، دست‌کم تا اندازه‌اى، فقط تجلى آن هستند. چه تعداد ايده يا احساس وجود دارد كه ما شخصاً آن‌ها را به‌دست مى‌آوريم؟ خيلى اندک. هريک از ما به زبانى سخن مى‌گويد كه خود آن را نساخته است: ما آن را حاضر و آماده به‌دست مى‌آوريم.

اما اين ادعاى برخى از منتقدان درست نيست كه رئاليسم و ساختارگرايى اجتماعى دوركم مستلزم [داشتن] ايده‌اى دربارهٔ «ذهن گروهى» متافيزيكى است. او دربارهٔ درهم‌تنيدگىِ آگاهى‌هاى فردى از طريق مبادلهٔ نمادها سخن مى‌گويد:
اما ما چگونه مى‌توانيم اين آگاهى اجتماعى را درک كنيم؟

از کتابِ «امیل دورکم»
کنت تامپسن
ترجمهٔ شهناز مسمی پرست

‌
‌‌در پاسخ به عده‌ای که معتقدند باید راه حل مشکلات اقتصاد ایران را در حوزۀ سیاست جستجو کرد باید ذکر کرد که مشکل اصلی اقتصاد و اجتماع ایران توسعه‌نیافتگی است. توسعه به مفهوم تحول فکر و ذهن جامعه، نخبگان و مردم متناسب با پیچیدگی‌های دنیای کنونی و هدف‌گذاری‌های مبتنی بر واقعیت‌های جامعه و تن دادن به الزامات آن توسط حکومت و مردم برای دستیابی به جامعه‌ای ثروتمند، دارای رفاه و آرامش و سعادت است. پس اگر توسعه پیدا نکرده‌ایم همۀ زیر مجموعه‌های نظام اجتماعی مخصوصا نظام سیاسی، نظام اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ما نقش داشته‌اند و نقش حکمرانی و سیاست و قدرت هم خیلی پررنگ است.
اما با رؤیا، حرف و وعده و وعید نمی‌توان به توسعه رسید و اصلاحات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی انجام داد و باید ازطریق اجرای برنامه‌های اقتصادی- اجتماعی معین از وضع موجود به توسعه‌یافتگی مطلوب برسیم.

از مقدمهٔ کتابِ «تاریخ‌نگاری اقتصاد ایران طی شش دههٔ گذشته (۱۳۴۰-۱۴۰۰)»
عباس شاکری

‌
‌من چه دینی دارم؟ می‌دانی چیست؟ همه‌جا از من می‌پرسند چه دینی دارم. بچه که بودم گاو می‌پرستیدم، اما حالا دوستی را می‌پرستم. می‌دانی چیست؟ عبادت‌های خودم را هم دارم. همین‌طور که با تو حرف می‌زنم حس می‌کنم محبت دارد مثل بذری بینمان سبز می‌شود و من رشدش می‌دهم. الان احساس می‌کنم آدم اصیلی هستم. یک دوست بیشتر، یک دشمن کمتر! مگرنه؟ می‌دانی چیست؟ از آن مردی که سیگارم را روشن کرد و با او حرف زدم خوشم آمد. از انگلیسی فقط بله و نه را بلد بود: Yes و No، همین. ولی آدم باحالی بود. اینکه می‌دیدی دارد تلاش می‌کند با من خوش‌وبش کند و مهربانی‌اش را به من بفهماند باحال بود، آن‌هم فقط با جمله‌هایی انگلیسی که تشکیل شده بود از بله و نه! اما او طوری این دو کلمه را ادا می‌کرد که هزار معنا به آن می‌داد. ناهار را با او خوردم. دعوتم کرد خانه‌اش.
دلت می‌خواهد نصیحتت کنم؟ هیچ‌وقت دعوتی را رد نکن. شک نکن که دعوت هرکس را قبول کنی با او رفیق می‌شوی. می‌دانی چیست؟‌ تعداد آدم‌ها در جهان بیشتر از تعداد دشمنی‌هاست.

از مجموعه داستانِ «یک جور اشتباه»
یوسف ادریس
ترجمهٔ سیدمحمدحسین میرفخرائی

‌
‌برترى جهانى فعلى امريكا هم زمانى افول خواهد كرد، حال سؤال كليدى اين است: چه چيزى جاى آن را خواهد گرفت؟ پايان نهايى هژمونى امريكا به معناى برقرارى دوبارهٔ نظام چندقطبى در ميان قدرت‌هاى شناخته‌شده نخواهد بود، قدرت‌هايى كه طى دو قرن گذشته بر روابط جهانى حاكم بوده‌اند. درعين‌حال، اين امر به يک هژمون غالب ديگر منجر نخواهد شد، هژمونى كه با ادعاى برترى مشابه در زمينه‌هاى سياسى، نظامى، اقتصادى، تكنولوژيك و اجتماعى فرهنگى جاى امريكا را بگيرد. قدرت‌هاى شناخته‌شدهٔ قرن گذشته بسيار فرسوده‌تر يا ضعيف‌تر از آن‌اند كه بتوانند نقش كنونى ايالات متحده را برعهده بگيرند. بايد توجه داشت كه از ۱۸۸۰ و در فواصل زمانى بيست‌ساله در يک رتبه‌بندى مقايسه‌اى ميان قدرت‌هاى جهان (براساس مجموع قدرت اقتصادى، بودجه و امكانات نظامى، جمعيت و غيره)، تنها هفت كشور صاحب پنج رتبهٔ نخست بوده‌اند: ايالات متحده، بريتانيا، آلمان، فرانسه، روسيه، ژاپن و چين. اما تنها ايالات متحده توانسته است همواره و در هر يك از اين رتبه‌بندى‌ها قاطعانه در ميان پنج كشور نخست قرار گيرد.

از کتابِ «انتخاب: سلطه یا رهبری»
زبیگنیو برژینسکی
ترجمهٔ امیرحسین نوروزی

‌
‌اهميت‌دادن به يک چيز از دو جهت اقتضا مى‌كند كه باورهاى خود را راجع به آن، از سَرِ وجدانْ برگرفته باشيم. اول بايسته است كه تک‌تکِ باورهاىِ خود را راجع به آن، از سَرِ وجدان پذيرفته باشيم و دوم بايسته است كه از سَرِ وجدان باورها را درباره‌ٔ آن چيز به‌دست آوريم. اقتضاى اول بى‌شک قوى‌‏تر از اقتضاى دوم است؛ چراكه احتمالاً توان ما در اهميت‌دادن بيش از توانمان در به‌دست‌آوردن باور است. البته اگر نتوانيم در يک زمينه باورهايى به‌دست آوريم، آن‌گاه توانايى‌مان در اهمیت‌د‌ادن محدود خواهد شد. براى نمونه، شايد سلامتى همه سيل‌زدگانِ يک كشور برايمان مهم باشد، اما از آن‏جا كه تعداد آن‏ها بسيار زياد است به‌دست‌آوردن باور دربارهٔ تعداد بسيار زيادى از آن‏ها در توان هيچ‏كس نيست. به گمان من همين واقعيت است كه توانايى ما را در اهمیت‌‏دادن به تک‌تکِ افراد سيل‌زده محدود مى‌كند. باورهايى كه ما معمولاً در باب مصيبت‌زدگان به‌دست می‌آوريم درباره كُل گروه آن‏هاست، نه راجع به فردفرد آن‏ها و چون جز اين كارى نمى‌توان كرد پس به گمان من تنها مى‌توانيم به آن‏ها به‌عنوان يک گروه از افراد اهميت دهيم. شايد به همين دليل باشد كه خبرنگاران حوادث مصيبت‌بار را با گذاشتنِ عكس برخى از مصيبت‌زدگان پاىِ خبرشان پوشش مى‌دهند. آن‏ها با اين كار به ما كمک مى‌كنند تا به مصيبت‌ديدگان، چونان افراد اهميت دهيم.‌‌

از کتابِ معرفت‌شناسی
لیندا زاگزبسکی
ترجمهٔ کاوه بهبهانی

‌
منتشر شد
«در برابر وجدان خویش»
تاریخ پنهان چگونگی بهره‌گیری از ایالات متحده در شکل‌گیری اسرائیل
آلیسون ویر
ترجمهٔ منصور آسیم

آلیسون ویر، در فوریهٔ سال ۲۰۰۱، خانهٔ خود در کالیفرنیا را ترک کرد و، به عنوان روزنامه‌نگاری مستقل، به‌تنهایی به فلسطین و اسرائیل سفر کرد تا از نزدیک با درگیری‌های خاورمیانه آشنا شود. مشاهدات خانم ویر بر او آشکار ساخت که مردم آمریکا اگرچه از مسیر اتفاقات خاورمیانه مطلع هستند، اما آشنایی اندکی با آن دارند. در عین حال مسیر این اتفاقات تا حد زیادی خلاف آن چیزی است که رسانه‌های آمریکایی گزارش می‌کنند.
ویر پس از درک این مشکل ریشه‌ای و سیستماتیک، سازمانی تأسیس می‌کند که ادارهٔ آن بر عهده‌ٔ آمریکایی‌هایی است که، بدون هر گونه وابستگی شخصی یا خانوادگی به منطقه، موظفند با انجام تحقیقات و انتشار فعالانهٔ اطلاعات دقیقْ آگاهی عمومی را افزایش دهند.
او که اکنون مدیر اجرایی سازمان اگر آمریکایی‌ها می‌دانستند و رئیس شورای منافع ملی است، به طرزی خستگی‌ناپذیر به مطالعهٔ درگیری‌های این منطقه، تاریخچه‌شان و ارتباط ایالات متحده با این تحولات مشغول است.

▫️بخشی از کتاب

‌
‌منتشر شد
«دربارهٔ پیری»
مجموعه مقالات فلسفی
ترجمهٔ آرش نراقی

در روزگار ما، به یمن پیشرفت‌های پزشکی، انسان‌های بیشتری به دوران پیری می‌رسند. امروزه به‌رغم آن‌که جمعیت سالخوردگان بیش از هر دوره‌ای در تاریخ بشر است، کمتر کسی دانش و مهارت‌های لازم را برای این دوران از زندگی آموخته و اندوخته است. البته خردمندان از دیرباز درباره‌ٔ فضیلت‌ها و ادب‌ورزی‌های پیری تأمل می‌کرده‌اند، اما در روزگار ماست که «تجربهٔ پیری» به «مسئلهٔ پیری» بدل شده است. نزد گذشتگان، گذر عمر به گردش فصول می‌مانْد: هر فصلی به نوبت درمی‌رسید و می‌گذشت. پیری خزان عمر بود، و در گذر طبیعیِ فصول جایی برای گلایه نبود. اما در روزگار مدرن، ایدهٔ‌ «نظم طبیعی» و «هر چیز به جای خویش نیکوست» تا حدّ زیادی جای خود را به ایدهٔ نظم مهندسی‌شده بخشیده که سودای جاودانگی می‌پروراند و چه‌بسا به قوّت تکنولوژی دیر یا زود به آن تحقق ببخشد. از این منظر، پیری دیگر فصل ناگزیری در گذر عمر نیست، بلکه وضعیت ناهنجاری است که باید چاره شود...

▫️بخشی از کتاب

‌
‌بلشویک‌ها چنان حکومت می‌کردند که گویی با مردم خود سر جنگ دارند. ولی می‌توان از این هم پا فراتر نهاد و گفت بلشویک‌ها با طبیعت بشری در ستیز بودند. لنین به گورکی:
هر اندیشهٔ دینی، هر اندیشهٔ خدا... بی‌شرمی غیرقابل بیان... از خطرناک‌ترین نوع، «بیماری واگیردار» از نوع بسیار نفرت‌انگیز است، میلیون‌ها گناه، اعمال زشت، ضرب و شتم، و امراض جسمی... به‌مراتب کم‌خطرترند تا اندیشهٔ هوشمندانهٔ روحانی خدا ملبس به زیرکانه‌ترین پوشش «ایدئولوژیکی»...


از کتابِ «استالین مخوف»
مارتین ایمیس
ترجمه‌ی حسن کامشاد

‌
منتشر شد
«خدا، مرگ و زمان»
گردآوری، پانوشت‌ها و پی‌گفتار از ژاک رولان
امانوئل لویناس
ترجمهٔ احسان قاسم‌خانی

لویناس این درس‌گفتارها را طی سال تحصیلی ۱۹۷۶-۱۹۷۵ در دانشگاه سوربن ایراد کرد. این درس‌ها شرح و تفسیرِ سه واژه‌اند: خدا، مرگ و زمان. شروع دوره‌ها با دو واژهٔ مرگ و زمان است. برای نخستین‌بار، این دو مفهوم که در تمامی آثار لویناس حاضرند به‌تفصیل روشن می‌شوند. همزمان لویناس، با وارونه‌سازی فلسفهٔ هایدگر، پژوهش خود را در باب کلمهٔ «خدا» پی می‌گیرد. از آن‌جا که فلسفه، از همان آغازش، خدا و هستی را با هم درآمیخته است، هستی نیست که فراموش شده، بلکه پیشاپیش خداست که به محاق رفته است. لذا وظیفهٔ اندیشه آزادسازی خدا از سلطهٔ متافیزیک است. نهایتاً، در این درس‌گفتارها سه مضمون اصلی تأملات لویناس روشن می‌شود و در کنار آن‌ها از مفاهیم بنیادین دیگری نیز سخن به میان می‌آید: مسئولیت، غیر، دیگری، صبر، گفتن، گفته، تعالی، شهادت، قداست و غیره.

▫️بخشی از کتاب

‌
كانت توانمندى انسان را از حيث رشد و بهبود خويش همچون روسو وجه امتياز او مى‌داند. نشان بارز پيشرفت انسان، عزت‌نفس عقلانى است نه رفاه محض: «به نظر نمى‌رسد كه توجه طبيعت مصروف اين باشد كه انسان‌ها بايد به نحوى دلخواه زندگى كنند، بلكه هدف طبيعت اين است كه آدمى بايد رو به پيش رود و با رفتار و كردار خود شايستگى حيات و راحت را به دست آورد». معناى اين سخن آن است كه بايد حماقت‌ها، خباثت‌ها و تبهكارى‌هاى رفتار متمدنانه را - كه روسو را وادار ساخت با نگاهى حسرت‌بار به «جوانى گمشدهٔ جهان» بازپس نگرد - سبب‌ساز پيشرفت نوع بشر بدانيم. به‌اين‌ترتيب، نظر روسو دربارهٔ شرافت و عزتى كه مى‌تواند از دل اختلاف يا ناسازى سر برآورد، به دست كانت تغيير شكل يافت و به ستايش از خصومت اجتماعى به‌عنوان شرط لازم رشد بيش‏تر استعدادهاى عقلانىِ فطرت انسانى بدل گشت.

از کتابِ «عقل مذكر»
ژنويو لويد
مردانگى و زنانگى در فلسفه غرب
ترجمهٔ محبوبه مهاجر

‌
‌در جوانی خوب می‌بینیم، خوب می‌شنویم، خوب مزه می‌کنیم، و مهم‌تر از همه شورمندانه به سوی دیگری رانده می‌شویم، یعنی عشق می‌ورزیم، با تن می‌آمیزیم، فرزند می‌آوریم، و با هزار رشتۀ آشکار و پنهان در متنِ «جهان واقعی» تنیده می‌شویم و در آن خوش می‌نشینیم. اما با فرارسیدن پیری پنجره‌های ما به روی جهان مات می‌شود: بینایی و شنوایی تحلیل می‌رود، نوبت عاشقی سرمی‌آید، عزیزان یک به یک می‌روند یا به خاطره بدل می‌شوند، و دیگر کمتر رشته‌ای وجود سالخوردۀ ما را به جهان پیوند می‌بخشد، و این گسستگی تقرّر ما را در متن هستی لرزان می‌کند. در این‌جاست که فرد سالخورده رفته‌رفته از جهان صلب بیرون فاصله می‌گیرد و به جهان لغزندۀ درون، خصوصاً به دل دنیای خاطرات، می‌خزد. گویی تنها دستاویزش هویتی است که در حافظه بر جا مانده است. به این ترتیب، جهان صلبِ واقعیت‌های ملموس رفته‌رفته به جهانی لغزنده و گریزپا از جنس رؤیا و خاطره بدل می‌شود. تغییر جهان در این‌جا گویی ناشی از تغییر موقف وجودی فرد در تماس با عدم است: عقب کشیدن ناگهانی اسب وجود است در رویارویی با شبح مرگ.

از کتابِ «دربارهٔ پیری»
مجموعه مقالات فلسفی
ترجمهٔ آرش نراقی

‌
‌دورهمی تئاتر
نمایش‌نامه‌خوانی در کتابفروشی نشر نی

«آخرین روزهای کانت»
نوشتهٔ آلفونسو ساستره
ترجمهٔ مزدک صدر
از مجموعهٔ جهان نمایش

کارگردان: محمد پویا
نقش‌خوان‌ها: محمد پویا، مزدک صدر، شبنم موتابی، مصطفی صالح وزیری

زمان: سه‌شنبه ۳۱ تیر، ساعت ۱۹
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ اول.

ورود برای عموم آزاد و رایگان است.

‌
‌در گذار به حکومت مردم‌سالارانه، این مسئله مطرح است که آیا تشکل‌های اجتماعیِ لازم برای حمایت از اقتدار و آزادی وجود دارد یا خیر. هرگاه مردم‌سالاری بدون حفاظت کافی از اقتدار توسعه یابد، حاکمیت جدید به‌طور عریان در معرض جنبش‌های توده‌ای قرار می‌گیرد که آن را نابود می‌کنند. همچنین، هرگاه مردم‌سالاری بدون حفاظت کافی از آزادی‌ توسعه یابد، افراد بدون حفاظ در برابر نخبگان توده‌ای قرار می‌گیرند که بر افراد سلطه می‌یابند. اگر فرایندهای مردم‌سالارانه با اقتدار پایدار و محدود همراه نباشد، این فرایندها به ظهور جنبش‌های توده‌ای کمک می‌کند که آزادی و خود مردم‌سالاری را نابود می‌کند.

از کتابِ «سیاست در جامعۀ توده‌ای»
ویلیام کورنهاوزر
ترجمهٔ وحید بزرگی