‌
‌«و نباید
صحبت کرد...
زمزمه کرد، آواز خواند، یا با انگشت و پا ضربه گرفت...
صدای خش‌خش برگه‌های برنامه را درآورد...
نباید صدای جویدن آدامس به گوش بغل‌دستی برسد...
نباید ساعتی دست کرد که صدای تیک‌تاکش بلند شود و نباید صدای جرینگ‌جرینگ جواهرات خود را بلند کرد...
نباید آب‌نبات‌های پلاستیک‌دار را باز کرد...
کیفتان را باز و بسته نکنید...
از سرِ کسالت آه نکشید...
مشغول مطالعه نشوید...
دیر نرسید یا زود نروید...»

آداب کنسرت، بایرون بلت

‌
از کتابِ «موزه‌ی خیالی آثار موسیقایی»
جستاری در فلسفه‌ی موسیقی
لیدیا گر
ترجمه‌ی حسن خیاطی

تا اواخر سده‌ی هجدهم کسی نمی‌گفت باخ آثاری جاودان خلق کرده است که تا ابد موضوع تحسین خواهد بود. درواقع بین سال‌های ۱۷۵۱ و اوایل سده‌ی نوزدهم هیچ قطعه‌ای از باخ را شایسته‌ی تجدید چاپ به شکل کامل آن نمی‌دانستند. چه اتفاقی افتاد که باخ این‌طور حیات دوباره یافت و «آثارش» از جاودانه‌ترین شاهکارهای موسیقی شدند؟ کتاب حاضر پاسخی در خور و مفصّل به این پرسش می‌دهد.

تسخیر سیاست‌گذاری پدیده‌ای ذاتاً سیاسی است و بر فرایندی دلالت دارد که طی آن سیاست‌های عمومی به‌طور پایدار و مدام از منافع عمومی فاصله می‌گیرند و به‌سوی منافع گروه‌های ذی‌نفع یا افراد خاص جهت می‌یابند. تسخیر نقطۀ مقابل سیاست‌گذاری فراگیر و منصفانه است، و همواره ارزش‌های مرکزی دموکراتیک را تضعیف می‌کند. این مفهوم اولین بار در توصیف الگوهای گذار اقتصادی و سیاسی در شوروی و کشورهای اروپای شرقی وارد ادبیات علوم سیاسی شد. تسخیرکنندگانِ دولت الیگارش‌هایی بودند که با استفاده از ارتباطات شخصی با افراد و احزابِ صاحب قدرت سیاسی بر شکل‌گیری و طراحی سیاست‌ها تأثیر می‌گذاشتند. سال‌های اولیۀ گذار در شوروی را دورۀ «خانه‌به‌دوشی نهادی» معرفی می‌کنند؛ بازنمایی وضعیتی که در آن افرادی به‌طور استراتژیک بین بخش‌های مختلف دولتی و خصوصی در رفت‌وآمد بودند تا جای مناسب را به‌لحاظ دسترسی به امتیازات بیابند. این ایل‌های نهادی وضعیت اولیۀ خود را به هم‌ایلی‌های خود مدیون‌اند و به آن‌ها وفادارند نه به موقعیت‌های رسمی یا نهادهایی که با آن‌ها در ارتباط‌اند.

«تسخیر سیاست‌گذاری»
ترجمهٔ رضا امیدی

‌
منتشر شد
جامعه‌شناسی
(ویراست نهم)
آنتونی گیدنز و فیلیپ ساتن
ترجمهٔ هوشنگ نایبی

امروز انسان هم احساس آزادی می‌کند هر سردرگمی. دوستی‌ها و ارتباط‌ها به یمن نوآوری‌های بی‌شمار در رسانه‌های جدید و اینترنت ساده‌تر شده اما تروریسم و جنگ و نابرابری اجتماعی دیرپا کماکان در میان است. تکنولوژی با شتاب چشمگیری پیش می‌رود و فرصت‌ها و امکانات جدیدی پدید می‌آورد اما نگرانی دربارهٔ اثرات ویرانگر حیات مدرن بر محیط طبیعی و گرم شدن زمین و تخریب محیط زیست هم دامن می‌گسترد. زندگی اکثر مردم کشورهای نسبتاً ثروتمند خوب است ولی در نقاط دیگر جهان میلیون‌ها انسان با فقر و گرسنگی و فقدان آب سالم و امکانات اولیهٔ زندگی روبرو هستند.
جامعه‌شناسی با مطالعهٔ علمی حیات انسان و گروه‌های اجتماعی و جوامع می‌کوشد بر این تحولات و واکنش انسان‌ها آگاهی یابد و نشان دهد این جهان چگونه پا گرفت و چرا زندگی ما با زندگی گذشتگان متفاوت است.
ویراست نهم جامعه‌شناسی به‌روزسازی مطالب ویراست‌های پیشین است.

▫️بخشی از کتاب
▫️رفرنس‌های متن اصلی کتاب

‌
‌احمقانه است که مدام به ساعت مچی‌ات نگاه کنی تا خودت را متقاعد کنی که زمان در حال گذر است. تابه‌حال نشده که زمان از حرکت بایستد صرفاً به‌خاطر این‌که یک نفر حوصله‌اش سر رفته و کنار پنجره ایستاده و نمی‌داند به چه فکر می‌کند. آخرین باری که آقای گایزر به ساعتش نگاه کرد، ساعت شش بود ــ یا دقیق‌تر، سه دقیقه مانده به شش.
و حالا؟
ــ یک دقیقه مانده به شش.
همیشه کاری برای انجام دادن هست.
لااقل آدم این‌طور فکر می‌کند.
پرترۀ اِلسبِت، که آقای گایزر به تازگی آن را از روی دیوار برداشته بود و گذاشته بود توی راهرو، جایش مناسب نیست. آن را کجا باید بگذارد؟ این نشان می‌دهد از آخرین باری که آقای گایزر به ساعتش نگاه کرده توی راهرو بوده، وگرنه پرتره الآن در دستش نبود. الآن در اتاق‌خواب ایستاده است.
شاید ساعتش خواب مانده است.

از رمانِ «انسان در هولوسن پدیدار می‌شود»
ماکس فریش
ترجمه‌ی زینب آرمند

‌
‌آزادی هزار افسون در آستین دارد که آنان که بندگی را گردن نهاده‌اند، هرگز نخواهند دانست. توسعه، میعاد دستیابی به امکانات نهفته در آزادی است.
ویلیام کاوپر
آمارتیا سن، برنده‌ی جایزه‌ی نوبل در رشته‌ی اقتصاد در سال ۱۹۹۸، در این کتاب رهیافتی نوین را مطرح می‌سازد و به توسعه به مفهوم گسترش آزادی‌های اساسی می‌نگرد. او هدف نهایی توسعه را نیل به آزادی می‌شمارد و آزادی را به‌عنوان سنجه‌ای برای کیفیت زندگی انسان‌ها تلقی می‌کند. نویسنده بر آن است که از دیدگاهی جامع‌نگر فرایند توسعه را بررسی و نقش عوامل اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی را در آن کندوکاو کند.

«توسعه یعنی آزادی»
آمارتیا سن
ترجمه‌ی محمدسعید نوری نائینی

‌
‌‌فلسفه‌ی نقادی کانت سومین کتاب ژیل دلوز است که اولین‌بار در سال ۱۹۶۳ در چارچوب بخشی از سلسله پیش‌درآمدهایی که نشر دانشگاهی فرانسه درباره‌ی فلاسفه منتشر کرد به چاپ رسید. دلوز در این کتاب وجه غالب همت خود را به تبیین بنیان‌های تفکر کانت معطوف می‌دارد. او از یک‌سو دستمایه‌ی اصلی هر سه نقد را خلاصه کرده و از سوی دیگر روایتی روشن و اصیل از رابطه‌ی آن‌ها با یکدیگر ارائه می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه مشکلاتی که در دو نقد اول مطرح می‌شود توسط کانت تصدیق و در نقد سوم به آن‌ها پرداخته می‌شود. اما آن‌چه جذابیت این اثر موجز ولی پرمایه را به‌مراتب افزون می‌کند آن است که چنین اثری توسط ژیل دلوز نوشته شده است. شاید به‌سختی بتوان دو فیلسوف دیگر را تصور کرد که تضا‌د فکری‌شان به اندازه‌ی ایمانوئل کانت و ژیل دلوز باشد. مع‌الوصف، برای دلوز دقیقاً همین تضاد جذابیت داشت.

«فلسفه نقادی کانت»
رابطه‌ی قوا
ژیل دلوز
ترجمه‌ی اصغر واعظی

‌‌
‌پژوهش‌های موجود پیرامون امنیت ملی ایران و چالش‌ها و تهدیدات بیرونی فراروی آن بیشتر تحت تأثیرات مطالعات بین‌المللی، به‌ویژه مطالعهٔ تأثیرات استراتژیک و ژئوپلیتیک ناشی از سیاست ابرقدرت‌ها یا بازیگران منطقه‌ای، بوده است. پژوهش کنونی بر زمینهٔ کمتر شناخته شده اما بسیار مهم دیگر، یعنی تأثیر اندیشه‌ها و گرایش‌های سیاسی محیط پیرامونی بر امنیت ملی ایران متمرکز شده است. از آنجا که اندیشه‌ها و گرایش‌های سیاسی در خاورمیانه بر سه محور ناسیونالیسم، چپ مارکسیستی و اسلام‌گرایی استوار بوده‌اند، نویسنده نگاه این گرایش‌ها و جریان‌ها و دولت‌های طرفداران آن‌ها به ایران و تأثیر سیاست‌های ناشی از این گرایش‌ها بر امنیت ملی کشورمان را بررسی و تحلیل کرده و ضمن ارائهٔ تعریف فراگیر و نوینی از امنیت ملی ایران، آن را برآیند امنیت سرزمینی، نظامی، اقتصادی، سیاسی، انسانی و هویتی ایران و مردم ایران قلدمداد می‌کند.

از مقدمهٔ کتابِ «گرایش‌های سیاسی در خاورمیانه و امنیت ملی ایران»
نوشتهٔ حمید احمدی

‌فهرست کتاب‌های نشر نی. تابستان ۱۴۰۴

‌
‌در دست انتشار
«در برابر وجدان خویش»
تاریخ پنهان چگونگی بهره‌گیری از ایالات متحده در شکل‌گیری اسرائیل
آلیسون ویر
ترجمهٔ منصور آسیم

آلیسون ویر، در فوریهٔ سال ۲۰۰۱، خانهٔ خود در کالیفرنیا را ترک کرد و، به عنوان روزنامه‌نگاری مستقل، به‌تنهایی به فلسطین و اسرائیل سفر کرد تا از نزدیک با درگیری‌های خاورمیانه آشنا شود. مشاهدات خانم ویر بر او آشکار ساخت که مردم آمریکا اگرچه از مسیر اتفاقات خاورمیانه مطلع هستند، اما آشنایی اندکی با آن دارند. در عین حال مسیر این اتفاقات تا حد زیادی خلاف آن چیزی است که رسانه‌های آمریکایی گزارش می‌کنند.
ویر پس از درک این مشکل ریشه‌ای و سیستماتیک، سازمانی تأسیس می‌کند که ادارهٔ آن بر عهده‌ٔ آمریکایی‌هایی است که، بدون هر گونه وابستگی شخصی یا خانوادگی به منطقه، موظفند با انجام تحقیقات و انتشار فعالانهٔ اطلاعات دقیقْ آگاهی عمومی را افزایش دهند.
او که اکنون مدیر اجرایی سازمان اگر آمریکایی‌ها می‌دانستند و رئیس شورای منافع ملی است، به طرزی خستگی‌ناپذیر به مطالعهٔ درگیری‌های این منطقه، تاریخچه‌شان و ارتباط ایالات متحده با این تحولات مشغول است.

‌
‌اولين هدف آگامبن در اين كتاب نشان دادن اين نكته است كه وضعيت‌هاى استثنايى اتفاقاً خيلى هم «استثنايى» نيستند، بلكه بنابر حكم مشهور بنيامين، تبديل به «قاعده» شده‌اند. نويسنده با همين هدف به تبارشناسى وضعيت استثنايى از سرچشمه‌هاى كهن‌اش در حقوق روم تا مظاهر مدرن‌ترش در فرانسه‌ى انقلابى، آمريكاى دوره‌ى جنگ داخلى، آلمان نازى و ايتالياى فاشيست مى‌پردازد تا نهايتاً به اين نتيجه برسد كه وقتى وضعيت استثنايى بدل به قاعده شد، نظام حقوقى سياسى هم تبديل به يك ماشين كشتار مى‌شود. موتور زيست‌سياسى اين ماشين كشتار همان وضعيت استثنايى است كه به‏زعم آگامبن «غرب را به سوى يک جنگ داخلى عالم‌گير پيش مى‌راند». نويسنده حتا گامى فراتر مى‌نهد و وضعيت استثنايى را درون‌ماندگار ساختار حقوقى سياسى و بلكه متافيزيكى غرب معرفى مى‌كند، «ساختار اصلى و آغازينى» كه مابه‌ازايش را بايد در هستى‌شناسى و زبان جُست.
از پیشگفتار مترجم

«وضعیت استثنایی»؛ جورجو آگامبن؛ ترجمه‌ی پویا ایمانی

‌در دست انتشار
«دربارهٔ پیری»
مجموعه مقالات فلسفی
ترجمهٔ آرش نراقی

در روزگار ما، به یمن پیشرفت‌های پزشکی، انسان‌های بیشتری به دوران پیری می‌رسند. امروزه به‌رغم آن‌که جمعیت سالخوردگان بیش از هر دوره‌ای در تاریخ بشر است، کمتر کسی دانش و مهارت‌های لازم را برای این دوران از زندگی آموخته و اندوخته است. البته خردمندان از دیرباز درباره‌ٔ فضیلت‌ها و ادب‌ورزی‌های پیری تأمل می‌کرده‌اند، اما در روزگار ماست که «تجربهٔ پیری» به «مسئلهٔ پیری» بدل شده است. نزد گذشتگان، گذر عمر به گردش فصول می‌مانْد: هر فصلی به نوبت درمی‌رسید و می‌گذشت. پیری خزان عمر بود، و در گذر طبیعیِ فصول جایی برای گلایه نبود. اما در روزگار مدرن، ایدهٔ‌ «نظم طبیعی» و «هر چیز به جای خویش نیکوست» تا حدّ زیادی جای خود را به ایدهٔ نظم مهندسی‌شده بخشیده که سودای جاودانگی می‌پروراند و چه‌بسا به قوّت تکنولوژی دیر یا زود به آن تحقق ببخشد. از این منظر، پیری دیگر فصل ناگزیری در گذر عمر نیست، بلکه وضعیت ناهنجاری است که باید چاره شود: بسیاری از عوارض آن به‌مدد علم پزشکی و ژنتیک کمابیش چاره‌پذیر است، و چه‌بسا در آینده‌ای نه‌چندان دور بتوان یکسره از شرّ آن گریخت...

‌
‌در دست انتشار
«جامعه‌شناسانه اندیشیدن»
زیگمونت باومن و تیم می
ترجمهٔ فرهنگ ارشاد
‌
جامعه‌شناسانه اندیشیدن آخرین اثر زیگمونت باومن (۲۰۱۷-۱۹۲۵)، نظریه‌پرداز و جامعه‌شناس برجستهٔ لهستانی‌الاصل، است. آخرین ویراست این اثر پس از درگذشت باومن و با همکاری تیم مِی منتشر شده که ترجمهٔ حاضر از همین نسخه انجام شده است.
باومن و مِی در این اثر سعی می‌کنند مسائل اجتماعی را در چارچوب آخرین تحولات مفهومی آن بحث کنند. این‌گونه است که جهانی‌شدن، تغییرات اقلیمی، تاب‌آوری و دگرگونی‌های ناشی از پیشرفت‌های پُرشتابِ فنّاوری‌های نوین در کنار مسائل و مفاهیم کلاسیک جامعه‌شناختی مانند نابرابری، عدالت اجتماعی و دربرگیری نشانده می‌شوند تا منظومه‌ٔ جدیدی پی افکنده شود. کتاب حاضر مسیری بدیع و جذاب در تأمل بر این مسائل و تحولات پیچیدهٔ آن‌ها می‌گشاید.
بنابراین، همان‌گونه که نویسندگان اشاره می‌کنند: جامعه‌شناسانه اندیشیدن ما را در فهم یکدیگر و خودمان یاری می‌دهد و تبیین‌های ارزشمندی دربارهٔ پویایی‌های جوامع و مناسبات اجتماعی فراهم می‌آورد.

‌
‌در دست انتشار
«آموزهٔ مصونیت دولت‌ها در حقوق بین‌الملل»
جمهوری اسلامی ایران در دادگاه‌های داخلی غربی
اسدالله نوری

آموزهٔ مصونیت دولت‌ها (The Doctorine of State Immunity) از پایه‌های دیرین حقوق بین‌الملل عمومی است، اما با دیگر زیررشته‌های حقوق و علوم سیاسی نیز ارتباط و تلاقی دارد. برای درک بهتر آموزهٔ مصونیت باید ببینیم یک دولت قرار است از چه چیز مصون باشد. دولت بیگانه از اقتدار، سلطه و صلاحیت دولت‌های دیگر مصون است. گرچه مصادیق اقتدار و صلاحیت بیش از اقتدار و صلاحیت قضایی است و اقتدار و صلاحیت قوای دیگر را نیز در بر می‌گیرد، اما این کتاب بر مصونیت قضایی دولت‌ها، عموماً، و مصونیت قضایی دولت جمهوری اسلامی ایران، خصوصاً، از صلاحیت قضایی دیگر دولت‌ها متمرکز است.
می‌خواهیم بدانیم وقتی شخصی حقیقی یا حقوقی دعوایی علیه یک دولت حاکم در دادگاه‌های کشوری خارجی مطرح می‌کند، محاکم مزبور صلاحیت خوانده قرار دادن آن دولت و اعمال اقتدار بر وی را دارند یا نه...

‌
‌نیکلاس کوچولو مطمئناً با غرور نمرد. او یک غیر نظامی بود. چریک‌های توی حیاط هم غیر نظامی بودند و تجربه‌ای از مردن نداشتند. از مردن، وحشتناک می‌ترسیدند. بالای ابرها نجیب‌زاده‌ای چرخ می‌زد و با غرور بر سرشان بمب می‌ریخت. آن‌ها روی شکم‌هایشان می‌خوابیدند و توی گل دمر می‌خزیدند و هراسان بودند. اغلب وقتی مسلسل‌ها شروع می‌کردند به پارس کردن، طبیعی‌ترین کار را می‌کردند: فرار. پیش از آن که بمباران شوند با فریاد کمک می‌خواستند و مادرهایشان را صدا می‌زدند. دوست داشتند فوتبال بازی کنند، کاهو به نیش بکشند و خواب دوران بعد از جنگ را ببینند که همه‌شان باسواد می‌شدند. و خواب زمانی را که بیش از سه نفر توی هر اتاق نبودند و می‌توانستند هفته‌ای دوبار گوشت بخورند و برای خودشان ساعت و لباس پلوخوری بخرند، آن‌ها باور داشتند که زندگی خوب و لازم است و حتا جنگیدن برای زندگی کردن... تمام این‌ها را باور داشتند و از مرگ نمی‌ترسیدند. اما از مردن وحشتناک می‌ترسیدند. چون غیرنظامی بودند، سربازان مردم، سربازان زندگی و نه سربازان مرگ.

از کتابِ «گفت‌وگو با مرگ»
آرتور کوستلر
ترجمه‌ی خشایار دیهیمی و نصرالله دیهیمی

‌
در دست انتشار
«‌روشنگری، انقلاب و رمانتیسم»
پیدایش اندیشهٔ سیاسی مدرن آلمانی (۱۷۹۰-۱۸۰۰)
فردریک سی بیزر
ترجمهٔ مسعود آذرفام

در دههٔ ۱۷۹۰ رویدادی مهیج و شگرف بر فلسفه تأثیر گذاشت: انقلاب کبیر فرانسه. این رویداد دوران‌ساز متفکران آلمان را نیز سخت تحت‌تأثیر قرار داد. آن دسته از فیلسوفان آلمانی که پیش‌تر چندان دربارهٔ سیاست ننوشته بودند، دلمشغول پرسش‌هایی شدند که این انقلاب مطرح کرده بود. تقریباً تمام نوشته‌های کانت، فیشته، شیلر، هومبولت، فورستر، یاکوبی، هردر، شلگل، نووالیس و ویلند در اوایل دههٔ ۱۷۹۰، مستقیم یا غیرمستقیم، مُلهم از همین انقلاب بزرگ بود.
روشنگری، انقلاب و رمانتیسم واکنش‌های گوناگون و پیچیدهٔ متفکران آلمانی به انقلاب فرانسه را در طول یک دهه و از خلال بررسی دقیق و خلاقانهٔ سه سنت لیبرالیسم، محافظه‌کاری و رمانتیسم دنبال می‌کند، رویکردهایی که هر یک نقشی کلیدی در تحول اندیشهٔ سیاسی آلمان مدرن در قرن نوزدهم و بیستم بازی کرده‌اند. کتاب حاضر خاستگاه‌ها و زمینه‌های این سه سنت را می‌کاود و تحلیلی از ایدئال‌های سیاسی هر کدام عرضه می‌کند.

‌
‌مراقبت را می‌توان هدیه ‌کردن خود به دیگری دانست. از این نظر مراقبت به حد تام هدیه، یعنی هدیۀ بی‌بازگشت، نزدیک می‌شود.
به طور کلی در نظریاتی که درون «منظومۀ مراقبت» قرار می‌گیرند سه شعبه را می‌توان تشخیص داد: نظریات مراقبت نفس (فوکو، هادو، اشمیت)، فلسفه‌های اگزیستانسیال «مراقبت فی‌نفسه» (هایدگر، لویناس و دریدا) و نظریۀ «مراقبت از دیگری» (ترونتو، گیلیگان، هلد، کیاتی) گره‌خورده با فمینیسم و اخلاق مراقبت.
از نظر کَیِّه و واندنبرگ آن‌چه این نظریات در آن مشترک‌اند عبارت است از «برقراری پیوند میان تمایل اخلاقی برای غلبه بر بی‌تفاوتی (مراقبت نفس)، مرکززدایی از فرد و شخصیت‌زدایی از رابطۀ او با جهان (مراقبت فی‌نفسه)، و فرض‌ گرفتن احساس مسئولیت در برابر رنج دیگران (مراقبت از دیگران)».

از کتابِ «همبستگی اجتماعی و دشمنان آن»
مکتب موس و دورکیم در برابر فایده‌گرایی و فاشیسم
آرمان ذاکری

‌
‌«گزارش سر مورتیمر دوراند»
اسنادی دربارهٔ وضعیت ایران در دههٔ پایانی قرن نوزدهم
ترجمهٔ احمد سیف

مأموریت سر مورتیمر دوراند در ایران (۱۸۹۴-۱۹۰۰) با خواست نخست‌وزیر وقت انگلیس لرد رُزبری (لیبرال) آغاز گردید که از خدمات پیشین او در هند و افغانستان بسیار خرسند بود. اما نفوذ روسیه در دربار ایران بسیار گسترش یافته و از سوی دیگر توجه دولت بریتانیا به حوادث دیگری از جمله درگیری با دولت بوئر (۱۸۹۹) معطوف بود. همین دو عامل بر فعالیت دوراند به‌عنوان وزیر مختار انگلیس در تهران سخت تأثیر گذاشت. در نامه‌نگاری رسمی با لرد کرزن، دوراند سه راه برای وضع سیاست انگلیس در ایران طرح می‌کند: ۱) رسیدن به توافق با روسیه تزاری بر سر حفظ منافع انگلیس؛ ۲) هشدار به روسیه که پیشروی تند در شمال ایران با واکنش شدید انگلیس در جنوب روبه‌رو خواهد شد و هرگونه فعالیت روس‌ها در مناطق جنوب از جمله دایر کردن کنسولگری را ناممکن خواهد ساخت؛ و ۳) ادامه‌ی سیاست سنتی نسبت به ایران و نظام سلطنتی‌اش در چهارچوب ایجاد تغییرات روزافزون و بهبود بخشیدن به مدیریت و اداره‌ی کشور.