‌
‌چاپ دوازدهم منتشر شد
«تحلیل ردیف»
چاپ هفتم از ویراست سوم
براساس نت‌نویسی ردیف میرزا عبدالله با نمودارهای تشریحی
داریوش طلایی

اثر برگزیده در سی‌وچهارمین دوره‌ی کتاب سال ۱۳۹۵ در حوزه‌ی موسیقی
‌
‌در موسیقی ایرانی کارگانی متشکل از گوشه‌ها، آوازها و دستگاه‌ها که شامل مجموعه‌ای از ملودی‌هاست ردیف نامیده می‌شود و استادان موسیقی ایرانی از دیرباز برای حفظ و آموزش موسیقی ایرانی آن را به کار برده‌اند. این کارگان در اصل به صورت شفاهی، با سلیقه‌ها و در شکل‌ها و اندازه‌های متنوع تدریس می‌شده است. این شیوه‌ی تدریس به «روش آموزش سینه به سینه» معروف است. به تدریج و خصوصاً از زمان ثبت نوشتاری و صوتی موسیقی در ایران، ردیف شکل تثبیت شده‌تری یافت و بعضی از کامل‌ترین روایت‌های آن به نام راویانش شناخته شدند.
این کتاب با روشی نو و یگانه ردیف میرزا عبدالله، یکی از معتبرترین روایت‌های ردیف موسیقی ایرانی و در عین حال رایج‌ترین آن‌ها، را تحلیل و بررسی می‌کند. ویژگی این روش نگاه به ردیف موسیقی دستگاهی ایران به مثابه یک زبان موسیقایی خاص است.

برخی از مهم‌ترین دستاوردهای جیمسن در نقد با هرمنیوتیک سروکار دارند. او در مقام منتقد، دغدغهٔ کشف این نکته را دارد که تفسیر چگونه رخ می‌دهد، چه نیروهایی آن را شکل می‌دهند، و تفسیر به چه شیوه‌هایی عمل می‌کند و دریافت می‌شود. این همان مسئله‌ای است که موهانتی آن را مسئلهٔ فراانتقادی سیاست تفسیر می‌نامد. این مسئله فراانتقادی است به این دلیل که شکلی از نقد دربارهٔ نقد است، یعنی به شیوه‌ای انتقادی نحوه‌ای را که نقد یا تفسیر صورت می‌پذیرد بررسی می‌کند؛ و دربارهٔ سیاست تفسیر است، به این دلیل که ــ تا آن‌جا که به جیمسن مربوط می‌شود ــ هر تفسیری سیاسی است؛ هر تفسیری را شیوهٔ ارتباط انسان‌ها با یکدیگر و همچنین واقعیت‌های اجتماعی ـ اقتصادی که شالوده و تعیین‌کنندهٔ شیوهٔ تحقق این روابط است، شکل می‌دهد.
‌
«‌فردریک جیمسن»
مارکسیسم، نقد ادبی و پسامدرنیسم
آدام رابرتس
ترجمهٔ وحید ولی‌زاده

امکان سفارش چاپ تک‌نسخهٔ کتاب از سایت نشر نی www.nashreney.com
ارسال رایگان به سراسر کشور

اهمیت این باور که لازم نیست آدمی فضیلت‌مند باشد تا دوستی «راستین» یا عمیق داشته باشد، دو جنبه دارد. جنبۀ نخست اینکه ارسطو در آنچه دوستی راستین می‌داند نوعی خلوص می‌بیند که این خلوص برای بسیاری از ما تقریباً دست‌نیافتنی به نظر می‌رسد. همانگونه که الکساندر نهاماسِ فیلسوف اخیراً نوشته است: «از نظر ارسطو بیشتر ما آدم‌ها عملاً بی‌دوست هستیم». اگر برخی از دوستی‌هایمان را کمتر سطحی بدانیم باید از این اندیشه دست برداریم که دوستی‌های عمیق به نوعی خلوص شخصی نیاز دارند.
جنبۀ دوم که در پیوند با جنبۀ نخست است، این است که ارسطو فضیلت‌مندبودن را لازمۀ دوستی عمیق می‌داند و گویی این دیدگاه او آدم‌ها را از تأثیراتی که شرایط اجتماعی‌شان بر آنها دارد جدا می‌کند. ارسطو منکر این می‌شود که احتمال دارد کسی بتواند در جامعه‌ای که اساساً بویی از فضیلت نبرده است تبدیل به یک انسان فضیلت‌مند شود. اما تأکید او بر آدم‌های فضیلت‌مند برای دوستی راستین و اذعان او به اینکه همین امر تلویحاً یعنی دوستی راستین کمیاب است، گویی دوستی را از شرایط معیوبی که ما خود را در آن‌ می‌یابیم جدا می‌کند.

از کتاب «دوستی در عصر اقتصاد»
تاد می
ترجمهٔ کاوه بهبهانی

‌
‌تصوير ابن بطوطه به‌عنوان قصه‌گويى گرم‌دهن و هوشيار و خوش‌حافظه و صميمى هيچ‌گاه از ذهن خواننده دور نمى‌افتد. او در همه حال هوشيار است و تيزبين ونكته‌سنج و براى خواننده رحله قصه‌گويى است زيرک و دوست‏‌داشتنى، كه هيچ دقيقه‌اى از زيركى‌هاى اهل روزگار از نظر تيزبين او پنهان نمى‌ماند و زيركى‌ها و گربزى‌هاى خود را نيز بى‌هيچ پرده‌پوشى و رياكارى با خواننده در ميان مى‌گذارد. روايت با عبارتى پراحساس از حسب حال قصه‌پرداز آغاز مى‌شود:
روز پنجشنبه دوم ماه رجب سال ۷۲۵ به قصد حج و زيارت قبر پيغمبر، يكه و تنها، از زادگاه خود طنجه بيرون آمدم. نه رفيقى داشتم كه به صحبتش دل بندم و نه كاروانى كه با آن همراه گردم. ميل شديد باطنى و اشتياقى كه براى زيارت آن مشاهد متبركه در اعماق جانم جايگزين بود مرا بدين سفر برانگيخت. دل بر هجران ياران نهادم و بسان مرغى كه از آشيان خود جدا افتد از وطن دورى گزيدم. در آن هنگام پدر و مادر من در حال حيات بودند و دورى ما در يكديگر سخت مؤثر بود. من بيست‌ودوسال داشتم...

از کتابِ «ابن بطوطه»
محمدعلی موحد

‌
‌‌منتشر شد
«سوءتفاهم»
نمایش‌نامه
آلبر کامو
ترجمهٔ شهلا حائری

در مسافرخانه‌ای دورافتاده، در سرزمینی بی‌افق، مادر و دختری زندگی می‌کنند که رؤیای رفتن در سر دارند. پسر خانواده پس از بیست سال دوری به سرزمینش بازمی‌گردد که مادر و خواهرش را بازیابد و خوشبخت‌شان کند. او را به جا نمی‌آورند. آلبر کامو از این «سو‌ءتفاهم» تراژدی مدرن و تکان‌دهنده‌ای می‌آفریند.

"اگه شما از زندگی‌تون خسته‌اید، من در حد مرگ از این افق بسته خسته‌م، و حس می‌کنم که دیگه نمی‌تونم یه ماه هم این‌جا دووم بیارم. هر دومون از این مسافرخونه حال‌مون به هم می‌خوره، و شما تو این سن‌وسال فقط می‌خواین چشم‌هاتون رو ببندین و فراموش کنین. اما من که هنوز ذره‌ای از آرزوهای بیست سالگی تو دلم مونده، می‌خوام کاری کنم که برای همیشه از دستشون خلاص شم… (از متن نمایش‌نامه)"

‌
‌نظام‌های سرمایه‌داری در خارج از غرب در بحران به سر می‌برد نه به این دلیل که جهانی شدن بین‌المللی در حال شکست است، بلکه به این علت که کشورهای در حال توسعه و کمونیستی سابق قادر به «جهانی کردن» سرمایه در داخل کشورهای خود نبوده‌اند. بیشتر مردم آن کشورها به این نظام به‌عنوان یک باشگاه خصوصی نگاه می‌کنند، یک نظام تبعیضی که فقط به غرب و طبقات ممتازی که در داخل حباب بلورین در کشورهای فقیر زندگی می‌کنند فایده می‌رساند.
در سرتاسر جهان، بیشتر مردم ممکن است کفش‌های نایک بپوشند و ساعت‌های دیجیتالی پر زرق و برق خود را تکان بدهند، اما حتی درحالی‌که کالاهای غربی را مصرف می‌کنند، کاملاً آگاه هستند که هنوز در پیرامون بازی سرمایه‌داران معطل مانده‌اند و در آن هیچ سهمی ندارند. جهانی شدن نباید به این معنی باشد که فقط حباب‌های بلورین، گروهی معدود و ممتاز را به یکدیگر متصل کند. نظام سرمایه‌داری در قرن نوزدهم موفق بوده و تا زمان انقلاب روسیه و بحران بزرگ بر سرتاسر جهان صنعتی شده حاکم بود. اما نظام سرمایه‌داری با وجود سلطه و آزمودگی آن، همواره آسیب‌پذیر بوده است.

از کتاب «راز سرمایه»
ارناندو د سوتو
ترجمهٔ فریدون تفضلی

‌
‌تجربهٔ چین نشان می‌دهد که برای رسیدن به نتایج روشن و سریع باید موفقیت را به طور محدود با دقت تعریف کرد و شناخت. نباید تأکید بر تعریف محدود و دقیق را با تعیین تعداد معدودی هدف و وسیله (تغییر) اشتباه گرفت. رهبرانِ بعد از مائو «اصلاح بازار» را با عنوان «موفقیت اقتصادی» تعریف کردند، که در حقیقت تعریف محدودی از «موفقیت دیوان‌سالاری» بود، و عمدتاً بر اهداف دیگر هیچ تمرکزی نکردند. روشن است که دستیابی به نتایج اقتصادی نیازمند اصلاحات در بسیاری از زمینه‌ها بود. باید متوجه باشیم که تعریف محدودِ موفقیت در بخش دولتی ممکن است هزینه‌های سیاسی به بار آورد. بخش خصوصی می‌تواند خودبینانه هدف خویش را فقط تحصیل سود تعریف کند، ولی دولت‌ها معمولاً با خواست‌های چندگانه و متناقض اجتماعی روبه‌رو هستند. بنابراین در هر اصلاحی باید دانست که عوامل عمدهٔ تغییر چه کسانی هستند (دولت، شرکت‌ها یا غیرانتفاعی‌ها) و آیا موفقیت آن‌ها را می‌توان به‌دقت و به‌درستی تعریف کرد.

از کتابِ «چین چگونه از تلهٔ فقر گریخت»
یوئن یوئن انگ
ترجمهٔ محمدسعید نوری نائینی

‌
‌🔈 انجمن علمی دانشجویی زبان و ادبیات انگلیسی دانشگاه تهران برگزار می‌کند:
Jane Eyre by Charlotte Brontë

1️⃣ پخش فیلم جین ایر (۲۰۱۱)
📆 شنبه ۶ اردیبهشت
🕚 ساعت ۱۱:۳۰ الی ۱۳:۳۰
📍 دانشکده زبان‌ها و ادبیات خارجی، سالن غدیر

2️⃣ نقد و بررسی فیلم جین ایر
📆 یکشنبه ۷ اردیبهشت
🕚 ساعت ۱۱:۳۰ الی ۱۳:۳۰
👤 همراه با فرید متین، منتقد سینما
📍 دانشکده زبان‌ها و ادبیات خارجی، سالن غدیر

3️⃣ گفت‌وگو با رضا رضایی، مترجم آثار خواهران برونته
📆 دوشنبه ۸ اردیبهشت
🕚 ساعت ۱۱:۳۰ الی ۱۳:۳۰
📍 دانشکده زبان‌ها و ادبیات خارجی، سالن غدیر

✅ ورود برای عموم آزاد و رایگان است

🆔 @UTELSSA
Instagram.com/ut.elssa

‌
‌افلاطون می‌پندارد که نوع بشر به نحو فطری علاقه‌مند زیبایی و نیکی است، اما علاقه‌مند عدالت نه. آدمی باید رفتار عادلانه با دیگران را فراگیرد، و به این فضیلت ارج خواهند نهاد تنها اگر زیبایی و نیکی آن را دریابد. پس نیکی و زیبایی مقدم بر عدالت‌اند؛ و عدالت باید در پرتو آن‌‌ها مورد مطالعه قرار گیرد. به علاوه، افلاطون می‌اندیشد تفاوت نیکی و زیبایی اندک است. هر دو را می‌بایست در چارچوب اصطلاحات ریاضی فهمید ــ تناسب، هماهنگی، و تعادل. او دریافتی زیباشناسانه از نیکی را مد نظر دارد. آنچه از نظر ما نیک است نزدیک به آن چیزی است که برای ما جذاب، یا فاخر، یا دل‌انگیز است. در مقابل، بسیاری از فیلسوفان دوره‌ی مدرن به ارزش‌های اخلاقی و زیباشناختی همچون دو قلمرو متمایز اندیشیده‌اند. آن‌‌ها می‌پندارند شخصِ نیک نیازی به داشتن چشمی برای دیدن زیبایی ندارد، و ستایش از زیبایی کمال اخلاقی نیست. بخشی از جذابیت متافیزیک و اخلاق افلاطون این است که چنین تمایزات تند و تیزی ندارد.

از کتابِ «چگونه افلاطون بخوانیم»
ریچارد کروت
ترجمه‌ی نیما علوی
ویراستار مجموعه: سایمون کریچلی

‌
‌آیا عصر انقلاب‌ها به سر آمده است و سال ۱۹۸۹ پایان عصر انقلاب‌هاست؟ برخلاف نظر برخی، نمی‌توان پذیرفت که دوره‌ی انقلاب در جهان به‌سر آمده است. این واقعه می‌تواند باز هم در این یا آن گوشهٔ کره‌ی زمین روی دهد. هرچند ممکن است گفتمان و محل وقوع انقلاب‌ها تغییر کند، اما به‌هرحال، در آینده‌ای که فعلاً پیش رو داریم، وقوع انقلاب‌ها امری ناممکن نیست. در کتاب نظریه‌پردازی انقلاب‌ها، بعضی از نامدارترین اندیشمندان به بررسی نقادانه‌ی بسیاری از چارچوب‌های نظری پرداخته و در فهم انقلاب کوشش کرده‌اند. رویکردهای نظری در این کتاب، بر محور مفاهیم و جستارهایی از قبیل دولت و کارگزاران انقلاب‌ها، نظریه‌ی ساختگرایی، الگوهای نخبگی و نظریه‌های جمعیت‌شناختی، مطالعات قومی/نژادی، مطالعات فرهنگی، و فمینیسم قرار دارد؛ از لحاظ زمانی، کتاب به دوره‌ی تاریخی بین انقلاب فرانسه در اواخر قرن هجدهم تا تحولات اروپای شرقی در اواخر قرن بیستم می‌پردازد، هرچند گاهی به رویدادهای پیش از این دوره نیز پرداخته است.

«نظریه‌پردازی انقلاب‌ها»
جان فورن
ترجمهٔ فرهنگ ارشاد

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:

دیدار و گفت‌وگو با شهلا حائری

پیرامون ترجمهٔ دو نمایش‌نامهٔ «رامسس دوم» نوشتهٔ سباستین تیری و «سوءتفاهم» نوشتهٔ آلبر کامو
به‌میزبانیِ رضا بهرامی


زمان: دوشنبه ۸ اردیبهشت‌ماه، ساعت ۱۸
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ اول.

ورود برای عموم آزاد است.

‌
‌بى‌مصرف ماندن مرا بيش از هر چيز دیگرى مى‌ترساند، زنى تحصيل كرده با آينده‌اى درخشان ولى محو شده در بى‌تفاوتى ميانسالى. نمى‌توانم سرخوردگى‌هاى ناشى از ردشدن آثارم را تحمل كنم. مزخرف است. مايلم كنش‌پذير باشم و تد خود اجتماعى من باشد، چون هيچ‌وقت از هم جدا نيستيم. چند كار هست كه مى‌توانم به تنهايى انجام بدهم: خواندن زبان آلمانى، نوشتن، مطالعه كردن، تنها در جنگل قدم زدن يا رفتن به شهر. چند زوج وجود دارد كه اين‏‌قدر به هم نزديک باشند؟ اين‌كه بخوانم و بياموزم و روى پاى خود «ذهنم را بسازم»، برايم راه چاره نيست. واقعيت آدم‌ها و كاركردن مرا راضى مى‌كند. نبايد به مادر بودن يا زن خانه‌دار بودن اكتفا كنم. وقتى در مقام يک نويسنده اين‌قدر خام و بى‌حاصلم، بچه برايم چالش خواهد بود. از اينکه بچه خودش را جايگزين هدف زندگى‌ام كند حالم به هم مى‌خورد. تد از حرف‌هايم دربارهٔ نجوم و فال ورق و اشتياقم براى يادگيرى آن‌ها خسته شده. من از آن‌ها خسته شده‌ام، همين‌طور از عدم‌قطعيت زندگى‌مان. البته از ديد خودش خيلى هم دچار عدم‌قطعيت نيست چون استعداد و علاقه‏‌ش به نوشتن خيلى قوى‌تر از من است.

از خاطرات سیلویا پلات
ترجمهٔ مهسا ملک مرزبان

‌
‌مثال مورد علاقۀ رواقیون این است: کنش یک دانه تا کجا پیش می‌رود؟ یک دانۀ‌ آفتاب‌گردان که لابلای دیواری گم شده، توانایی شکافتن این دیوار را دارد. چیزی که کران‌نمایی به این کوچکی دارد. وقتی می‌پرسیم، «دانۀ‌ آفتاب‌گردان تا کجا پیش می‌رود؟» آیا معنایش این است که سطحش تا کجا پیش می‌رود؟ خیر. سطح جایی است که دانه تمام می‌شود. رواقیون در نظریۀ خود در مورد «بیان» می‌گفتند که سطح دانه دقیقاً آنچه را دانه نیست بیان می‌کند؛ یعنی جایی که دانه دیگر نیست. اما در این باره که دانه چیست، به ما هیچ نمی‌گوید. آن‌ها دربارۀ افلاطون می‌گویند که با نظریۀ ایده‌هایش، خیلی خوب توضیح می‌دهد که چیزها چه نیستند، اما در این باره که چیزها چه هستند، به ما هیچ نمی‌گوید. رواقیون پیروزمندانه فریاد می‌زنند: «چیزها بدنند»، بدن و نه ایده. چیزها بدنند، و این به آن معناست که چیزها کنشند. حد یک چیز، حدِ کنشِ آن چیز است و نه کران‌نمای شکلش.

از کتابِ «از جهان اسپینوزا»
درس‌گفتارهای ژيل دلوز دربارۀ اسپينوزا
ژيل دلوز
ترجمۀ حامد موحدی

‌
‌اریک جِی. اِوِنز، استاد فقید رشتهٔ تاریخ از دانشگاه لنکسترِ انگلستان، در این کتاب شرح تأسیس نظام حزبی در بریتانیا را از قرن هجدهم آغاز می‌کند، یعنی از زمانی‌که خانواده‌های متنفذ و عمدتاً وابسته به دربار، تحت حمایت پادشاه، حزب را وسیلهٔ بسط امتیازات انحصاری خود قرار دادند. وی علاوه بر ذکر مختصات و تفاوت‌های دو مفهوم «ویگ» و «توری» که در اواخر همین قرن باب شد، توضیح می‌دهد که جنگ با فرانسه به چه نحو زمینهٔ صف‌بندی حزبی طی سال‌های ۱۷۸۸ تا ۱۸۱۲ را مهیا کرد. اقتدار توری‌ها تحت زعامت لرد لیورپول، تضعیف جایگاه وکلای مستقل و برآمدن لیبرال‌ها و محافظه‌کارها از دل ویگ‌ها و توری‌ها در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۳۰ تا ۱۸۴۶ و گره‌خوردگی این تحولات با اصلاحات سیاسی و طرح پرسش‌های جدی اجتماعی از دیگر مضامین کتاب است. گذشته از این، پروبال گرفتن سازمان‌های سیاسی نیز در کانون توجه قرار می‌گیرد.

«احزاب سیاسی در بریتانیا ۱۷۸۳-۱۸۶۷»
از مجموعهٔ کارگاه تاریخ
اریک جی. اونز
ترجمهٔ بیژن جواهریان

‌
‌این خیل که به سوگش می‌خوانی
نه ناموخته‌ست و نه بیگانه با اشک
سالیان درازست که جویبارهایی از اشک ما جاری‌ست
نه یک روزمان بی‌اندوه گذشت و نه یک شب‌مان
از ماتمی نو به نو تهی بود
پس باز و باز شیون و زاری
و باز و باز کوفتن بر سینه‌ها

زنان تروا
سنکا
ترجمهٔ عبدالله کوثری

‌
‌در دست انتشار
«تاریخ‌نگاری اقتصاد ایران طی شش دههٔ گذشته (۱۳۴۰-۱۴۰۰)»
عباس شاکری

معرفی کتاب تاریخ‌نگاری اقتصاد ایران طی شش دهه گذشته (۱۳۴۰-۱۴۰۰)
نویسندهٔ کتابِ حاضر اقتصاد ایران را از منظر متغیرهای کلان شش دههٔ اخیر (۱۴۰۰-۱۳۴-) تاریخ‌نگاری کرده، برنامه‌های توسعهٔ اجراشده در این دوره را واکاوی و ارزیابی نموده و ماهیت آن‌ها و نحوهٔ ریل‌گذاری‌شان و علل موفقیت یا ناکامی‌شان را توضیح داده است. همچنین، با بررسی روند متغیرهایی مثل رشد، نقدینگی، تورم و نرخ ارز، تا حد قابل ملاحظه‌ای علل افت‌وخیز یا بی‌ثباتی و پرش‌های آن‌ها را بررسی کرده است.
مؤلف بر آن بوده که موضوعات و بحث‌ها مبتنی بر نظریات پایهٔ اقتصادی باشد، و به همین دلیل در همهٔ فصول نشان داده است که ضعف‌های نظری و علمی برنامه‌ها و سیاست‌های اجراشده از نواقص جنبه‌های دیگر آن‌ها کمتر نیست. به باور وی، مسائل و مشکلات کشور ارتباط چندانی به دیدگاه مکاتب اقتصادی و حتی مجادلات میان تفکرات چپ و راست ندارد.
این کتاب برای علاقه‌مندان توسعهٔ اقتصادی، برنامه‌ریزی و دانشجویان رشتهٔ اقتصاد و بازرگانی مفید است.

‌
‌«اميدوارى؟ اميدوارى بدترينِ بدهاست!» نيچه صدايش را بلند كرد: «من در كتابم، انسانى، زيادى انسانى چنين ادعايى كرده‌ام: هنگامى‌كه پاندورا درِ خمره را گشود و شرارت‌هايى كه زئوس در آن گذاشته بود در جهانِ انسان‌ها به پرواز درآمد، يكى از شرارت‌ها يعنى اميدوارى، توجه كسى را جلب نكرد. از آن زمان انسان‌ها، آن خمره را كه پر از اميدوارى است، گنج و بزرگ‌ترين سرمايهٔ خوشبختى مى‌دانند و اين بزرگ‌ترين اشتباه است. درحالى‌كه فراموش كرده‌ايم كه آرزوى زئوس براى انسان‌ها رنج‌كشيدن بود. اميدوارى بدترينِ بدهاست، زيرا رنجِ انسان‌ها را تمديد مى‌كند.»

از کتابِ «و نیچه گریه کرد»
اروین یالوم
ترجمهٔ مهشید میرمعزی

‌
‌خانوادهٔ محترم کیائیان
و همکاران عزیزمان در نشر چشمه
درگذشت روزبه کیائیان را تسلیت می‌گوییم.
نشر نی را در غم خود شریک بدانید.
جایشان سبز و یادشان باقی

فایل صوتی جلسهٔ دیدار و گفت‌وگو با شهلا حائری

پیرامون ترجمهٔ دو نمایش‌نامهٔ «رامسس دوم» نوشتهٔ سباستین تیری و «سوءتفاهم» نوشتهٔ آلبر کامو
با همراهیِ رضا بهرامی


ویدئوی جلسه: https://www.youtube.com/watch?v=RsNs1NcpvLw

‌
‌در دست انتشار
«کشف ایران»
تقی ارانی و جهان‌وطن‌گرایی رادیکال او
نوشتهٔ علی میرسپاسی
ترجمهٔ رامین کریمیان

کشف ایران، با هدف کشف دوبارهٔ «ایدهٔ ایران» از خلال مطالعهٔ زندگی و آثار تقی ارانی، بنیان‌گذار مجلهٔ دنیا، به بازنگری تاریخ ملی‌گرایی (ناسیونالیسم) ایرانی می‌پردازد. کمال مطلوب ارانی این بود که ایران آینده با تنوع و تکثر مردمانش پا در راه پیشرفت‌های علمی و جهان مدرن بگذارد. در اندیشهٔ ملی‌گرایانهٔ او، که در میان جمعی کوچک ولی پرنفوذ از اندیشمندان ایرانی مقیم شهر برلین شکل گرفته بود، قرائتی خاص از مارکسیسم با نوعی اخلاق جهان‌وطن‌گرایانه برای پیشرفت کشور تلفیق شده بود. او ایرانیان را به «مراقبت از میهن» دعوت می‌کرد. در ذهن او وطن‌پرستی عبارت بود از این‌که: «تودهٔ مردم از زمین و آب و آفتاب و معدن یک سرزمین حیات خود را تأمین می‌کنند و در آن سکنا دارند و بدان علاقه دارند.» شاید بتوان گفت ملی‌گرایی ارانی ملی‌گرایی مدنی و در ادامهٔ مطالبات عصر مشروطه بود.
علی میرسپاسی تا به‌حال کتاب‌های متعددی در حوزهٔ تاریخ و جامعه‌شناسی اندیشه در ایران معاصر نگاشته که برخی از آن‌ها به فارسی هم ترجمه و منتشر شده‌اند...