‌
منتشر شد
«شاه‌موش و مارا و دیوار»
ناتاشا محرم‌زاده
نمایش‌نامه
از مجموعه‌ی جهان نمایش (۷۲)

○ اوه پیرزن، همه‌ی این ماجراها خیال‌پردازیه. تو فکر می‌کنی تو سر انقلابیون دنیا و همین میرزای شما و کل قشونش چیزی جز خیال هست؟ خیاله که خطرناکه، وگرنه واقعیت مگه چیه؟ هرچی هست زیر سر همین قدرت خیاله که می‌آد توی پاها و بر و بازوی آدم‌ها…
(از صفحهٔ ۱۱۵ کتاب)

جهان نمایش مجموعه‌ای است از متن‌هایی که برای صحنه‌ی نمایش یا درباره‌ی آن نوشته شده‌اند. انواع نمایش‌نامه، چه برای اجرا و چه صرفاً برای خوانده شدن، از جمله نمایش‌نامه‌هایی با اقتباس از آثار ادبی یا سینمایی، و نیز متن‌های نظری در حوزه‌ی درام و نقد آثار نمایشی، در این مجموعه جای می‌گیرند.

‌
فرهنگ اندیشه‌های سیاسی ترجمهٔ مدخل‌هایی از بخش سیاست و فلسفهٔ سیاسی کتاب فرهنگ تاریخچهٔ اندیشه‌هاست که مهم‌ترین کتاب مرجع نیمهٔ دوم قرن بیستم شناخته می‌شود. مزیت بزرگ مقالات این کتاب آن است که علاوه بر شرح و توضیح مفاهیم، تاریخچهٔ پدیدآمدن آن‌ها و سیر تکوین و تحول‌شان نیز مورد بحث قرار گرفته است و می‌تواند دیدی تاریخی به خواننده بدهد.
در این کتاب مقالات به سه دستهٔ کلی تقسیم شده‌اند: نخست مفاهیم کلی، سپس مفاهیم مرتبط با لیبرالیسم و سرانجام مفاهیم مرتبط با سوسیالیسم و مارکسیسم. نويسندگان مقالات همگى دانشورانى شناخته‌‏شده و متخصص بوده‏‌اند كه طبيعتاً وجهه علمى خودشان را سوداى سياست روز نمى‌كرده‌اند.

«فرهنگ اندیشه‌های سیاسی»
ترجمهٔ خشایار دیهیمی


امکان سفارش چاپ تک‌نسخهٔ کتاب از سایت نشر نی www.nashreney.com
ارسال رایگان به سراسر کشور

‌
‌مرگ است که لذت و جهان‌جویی و شور و امید را در زندگانی به ارمغان می‌آورد. زندگی نامیرایان چنین نیست. یکنواخت است و ملال‌آور. آن‌ها در زندگی جاودانۀ خود همه‌چیز از سر گذرانده‌اند و دوباره نیز همان‌ها را از سر خواهند گذراند. در نظرت ملال‌آور نیست؟ اگر خطرِ ورود به دنیای مردگان و پیوستن به خیل آن ارواح در قدم به قدم زندگی در پی ما نباشد، کجا می‌توانیم تمنای دل، شوق، هیجان و بی‌قراری داشته باشیم؟

از نمایش‌نامهٔ «اودوسئوس و پنلوپه»
ماریو بارگاس یوسا
ترجمهٔ علیرضا شفیعی نسب
از مجموعهٔ جهان نمایش

‌
منتشر شد
«شاهزاده خانم»
رمان تاریخی
گیتا مِهتا
ترجمهٔ عطا گیلانی

گیتا مهتا، نویسنده، روزنامه‌نگار و کارگردان، ۱۳ دسامبر ۱۹۴۳ در خانواده‌ای هنرمند و فرهنگ‌دوست در هندوستان به دنیا آمد. در هند و سپس در دانشگاه کیمبریج تحصیل کرد. غیر از کارهای هنری‌اش در عرصهٔ سینما و تلویزیون، آثار ارزشمندی با محتوای فرهنگی و فلسفی از او به چهارده زبان در بیست و هشت کشور منتشر شده‌اند. از کتاب‌هایش، غیر از کتاب حاضر که در زبان انگلیسی به نام راج و در آلمانی به نام مهارانی شناخته شده است، رازهای یک رود مقدس و کوکاکولای مقدس به شهرت رسیده‌اند. مهتا ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۳ در دهلی از دنیا رفت.
از عطا گیلانی، مترجم این کتاب، رمان بلند گاو، قصهٔ قصه‌ها و آثار نمایشی و مقالات اجتماعی مختلفی در ایران به انتشار رسیده‌اند.

بحث دورکم این بود که تغيير ميزان خودكشى نتيجهٔ تغييرات جريان‌هاى اجتماعى است:
«وقتى گفته مى‌شود جامعه‌اى استعداد بيش‏تر يا كم‏ترى براى خودكشى دارد، اين گفته صرفاً يک استعاره نيست؛ اين اصطلاح مبتنى بر طبيعت چيزهاست. هر گروه اجتماعى واقعاً داراى تمايلى جمعى براى اين عمل است كه كاملاً خاص خودش است، و منشأ هر تمايل فردى است، نه نتيجهٔ آن تمايلات. اين تمايل جمعى از آن جريان‌هاى خودخواهى، نوع‌دوستى، يا بى‌هنجارى تشكيل مى‏‌شود كه درون جامعه تحت بررسى در جريان هستند و گرايش به افسردگى رخوتناک، كناره‌گيرى فعال، يا ملال زجرآور را با خود به همراه دارند. اين تمايلاتِ كل كالبد اجتماعى، با متأثر كردن افراد، موجب مى‌شوند كه آنان دست به خودكشى بزنند».

اگرچه او اظهار داشته است كه از استعارهٔ صرف استفاده نمى‌كند، اما كاملاً اين‏طور به نظر مى‌رسد كه مفهوم جريان‌هاى اجتماعى از تمثيلى الكتريكى كمک مى‌گيرد، و اين مسئله، همراه با پافشارى كم‌وبيش مبالغه‌آميز او بر واقعيت امور واقع اجتماعى، اين تصور را ايجاد مى‌كند كه او به وجود ذهن گروهى معتقد است.

از کتابِ «امیل دورکم»
کنت تامپسن
ترجمهٔ شهناز مسمی پرست

‌
‌چاپ بیست‌ودوم منتشر شد
«میناگر عشق»
شرح موضوعی مثنوی معنوی
کریم زمانی

مثنوی معنوی به شیوه‌ی مرسوم به ابواب و فصول، مدون و مرتب نشده، بلکه بر پایه‌ی اجمال و تفصیل انشاء شده است. بدین معنی که مولانا به‌سبب سرعت انتقال و قوّت ابتکار، از سخن، سخن می‌شکافد و از نکته، نکته می‌آرد و از حکایت به حکایت دیگر می‌رود و از تمثیل به تمثیل دیگر. آن‌گاه از هر بخشِ حکایت، نکاتی صدرنگ بر حسب استعداد مخاطب ایراد می‌کند و گریزهای اخلاقی و عرفانی و اجتماعی و روان‌شناختی می‌زند. چه بسا در ضمن ایراد نکات، حکایت در دل حکایت آورد، حال آن‌که هنوز حکایت اصلی را به پایان نبرده، و این توالی حکایات با نکته‌گویی‌های بی‌شمار همراه است تا آن‌که دوباره بر سر سخن اصلی بازگردد.
این جهش‌ها و انتقالات پیاپی و لایه لایه بودن موضوعات مثنوی یکی از علل دشواری فهم مثنوی است، حال آن‌که در مثنوی وضوحی تام به‌کار رفته و هیچ مطلبی به روش فضل‌فروشان حرفه‌ای گنگ و مغلق بیان نشده است. بدین‌سان برای فهم اندیشه‌های مولانا چاره‌ای نیست جز آن‌که مطالب اجمالی را به مطالب تفصیلی و بالعکس ارجاع دهیم و تفسیر مثنوی را از خود مثنوی بجوییم.

‌
‌پس از تأملات فراوان به اين نتيجه رسيده‌ام كه اهداى اين جايزه به من، به نمايندگى از جنبش [سياه‌پوستان امريكا]، نشانگر درک عميق جهان از قابليت پاسخگويى عدم خشونت به پرسش‌هاى پراهميت سياسى و اخلاقى زمان ما و نيز نشانگر پى‌بردن به نيازى است كه انسان به غلبه بر ستم و خشونت، بدون دست‏يازى به ستم و خشونت، در خود حس مى‏كند.
تمدن و خشونت دو مفهوم متضاد با يكديگرند. سياه‏پوستان ايالات‌متحد با الگوپذيرى از مردم هند نشان داده‌اند كه عدم خشونت روشى منفعلانه و بى‌سرانجام نيست، بلكه نيروى معنوى قدرتمندى است كه جامعه را بسوى دگرگونى پيش مى‌برد. دير يا زود تمامى مردم جهان به كشف راهى نائل خواهند شد كه به آنها امكان همزيستى در صلح را مى‌دهد و بدین طريق مرثيهٔ فراگير فعلى به سرود زندگى‌بخش برادرى بدل خواهد شد... من بر اين اعتقادم كه سخن آخر را در دنياى واقعيت، حقيقت غيرمسلح و عشق بى‌قيد و شرط خواهد گفت. و به همين دليل است كه حق، هنگامى‌كه موقتاً شكست را تجربه مى‌كند، قدرتمندتر از شرّ است كه مست پيروزى است.

از سخنرانى كينگ هنگام دريافت جايزهٔ صلح نوبل

از کتاب مهاتما گاندی و مارتین لوتر کینگ
مری کینگ
ترجمهٔ شهرام نقش‌تبریزی

‌
‌چاپ دوازدهم منتشر شد
«تحلیل ردیف»
چاپ هفتم از ویراست سوم
براساس نت‌نویسی ردیف میرزا عبدالله با نمودارهای تشریحی
داریوش طلایی

اثر برگزیده در سی‌وچهارمین دوره‌ی کتاب سال ۱۳۹۵ در حوزه‌ی موسیقی
‌
‌در موسیقی ایرانی کارگانی متشکل از گوشه‌ها، آوازها و دستگاه‌ها که شامل مجموعه‌ای از ملودی‌هاست ردیف نامیده می‌شود و استادان موسیقی ایرانی از دیرباز برای حفظ و آموزش موسیقی ایرانی آن را به کار برده‌اند. این کارگان در اصل به صورت شفاهی، با سلیقه‌ها و در شکل‌ها و اندازه‌های متنوع تدریس می‌شده است. این شیوه‌ی تدریس به «روش آموزش سینه به سینه» معروف است. به تدریج و خصوصاً از زمان ثبت نوشتاری و صوتی موسیقی در ایران، ردیف شکل تثبیت شده‌تری یافت و بعضی از کامل‌ترین روایت‌های آن به نام راویانش شناخته شدند.
این کتاب با روشی نو و یگانه ردیف میرزا عبدالله، یکی از معتبرترین روایت‌های ردیف موسیقی ایرانی و در عین حال رایج‌ترین آن‌ها، را تحلیل و بررسی می‌کند. ویژگی این روش نگاه به ردیف موسیقی دستگاهی ایران به مثابه یک زبان موسیقایی خاص است.

برخی از مهم‌ترین دستاوردهای جیمسن در نقد با هرمنیوتیک سروکار دارند. او در مقام منتقد، دغدغهٔ کشف این نکته را دارد که تفسیر چگونه رخ می‌دهد، چه نیروهایی آن را شکل می‌دهند، و تفسیر به چه شیوه‌هایی عمل می‌کند و دریافت می‌شود. این همان مسئله‌ای است که موهانتی آن را مسئلهٔ فراانتقادی سیاست تفسیر می‌نامد. این مسئله فراانتقادی است به این دلیل که شکلی از نقد دربارهٔ نقد است، یعنی به شیوه‌ای انتقادی نحوه‌ای را که نقد یا تفسیر صورت می‌پذیرد بررسی می‌کند؛ و دربارهٔ سیاست تفسیر است، به این دلیل که ــ تا آن‌جا که به جیمسن مربوط می‌شود ــ هر تفسیری سیاسی است؛ هر تفسیری را شیوهٔ ارتباط انسان‌ها با یکدیگر و همچنین واقعیت‌های اجتماعی ـ اقتصادی که شالوده و تعیین‌کنندهٔ شیوهٔ تحقق این روابط است، شکل می‌دهد.
‌
«‌فردریک جیمسن»
مارکسیسم، نقد ادبی و پسامدرنیسم
آدام رابرتس
ترجمهٔ وحید ولی‌زاده

امکان سفارش چاپ تک‌نسخهٔ کتاب از سایت نشر نی www.nashreney.com
ارسال رایگان به سراسر کشور

اهمیت این باور که لازم نیست آدمی فضیلت‌مند باشد تا دوستی «راستین» یا عمیق داشته باشد، دو جنبه دارد. جنبۀ نخست اینکه ارسطو در آنچه دوستی راستین می‌داند نوعی خلوص می‌بیند که این خلوص برای بسیاری از ما تقریباً دست‌نیافتنی به نظر می‌رسد. همانگونه که الکساندر نهاماسِ فیلسوف اخیراً نوشته است: «از نظر ارسطو بیشتر ما آدم‌ها عملاً بی‌دوست هستیم». اگر برخی از دوستی‌هایمان را کمتر سطحی بدانیم باید از این اندیشه دست برداریم که دوستی‌های عمیق به نوعی خلوص شخصی نیاز دارند.
جنبۀ دوم که در پیوند با جنبۀ نخست است، این است که ارسطو فضیلت‌مندبودن را لازمۀ دوستی عمیق می‌داند و گویی این دیدگاه او آدم‌ها را از تأثیراتی که شرایط اجتماعی‌شان بر آنها دارد جدا می‌کند. ارسطو منکر این می‌شود که احتمال دارد کسی بتواند در جامعه‌ای که اساساً بویی از فضیلت نبرده است تبدیل به یک انسان فضیلت‌مند شود. اما تأکید او بر آدم‌های فضیلت‌مند برای دوستی راستین و اذعان او به اینکه همین امر تلویحاً یعنی دوستی راستین کمیاب است، گویی دوستی را از شرایط معیوبی که ما خود را در آن‌ می‌یابیم جدا می‌کند.

از کتاب «دوستی در عصر اقتصاد»
تاد می
ترجمهٔ کاوه بهبهانی

‌
‌تصوير ابن بطوطه به‌عنوان قصه‌گويى گرم‌دهن و هوشيار و خوش‌حافظه و صميمى هيچ‌گاه از ذهن خواننده دور نمى‌افتد. او در همه حال هوشيار است و تيزبين ونكته‌سنج و براى خواننده رحله قصه‌گويى است زيرک و دوست‏‌داشتنى، كه هيچ دقيقه‌اى از زيركى‌هاى اهل روزگار از نظر تيزبين او پنهان نمى‌ماند و زيركى‌ها و گربزى‌هاى خود را نيز بى‌هيچ پرده‌پوشى و رياكارى با خواننده در ميان مى‌گذارد. روايت با عبارتى پراحساس از حسب حال قصه‌پرداز آغاز مى‌شود:
روز پنجشنبه دوم ماه رجب سال ۷۲۵ به قصد حج و زيارت قبر پيغمبر، يكه و تنها، از زادگاه خود طنجه بيرون آمدم. نه رفيقى داشتم كه به صحبتش دل بندم و نه كاروانى كه با آن همراه گردم. ميل شديد باطنى و اشتياقى كه براى زيارت آن مشاهد متبركه در اعماق جانم جايگزين بود مرا بدين سفر برانگيخت. دل بر هجران ياران نهادم و بسان مرغى كه از آشيان خود جدا افتد از وطن دورى گزيدم. در آن هنگام پدر و مادر من در حال حيات بودند و دورى ما در يكديگر سخت مؤثر بود. من بيست‌ودوسال داشتم...

از کتابِ «ابن بطوطه»
محمدعلی موحد

‌
‌‌منتشر شد
«سوءتفاهم»
نمایش‌نامه
آلبر کامو
ترجمهٔ شهلا حائری

در مسافرخانه‌ای دورافتاده، در سرزمینی بی‌افق، مادر و دختری زندگی می‌کنند که رؤیای رفتن در سر دارند. پسر خانواده پس از بیست سال دوری به سرزمینش بازمی‌گردد که مادر و خواهرش را بازیابد و خوشبخت‌شان کند. او را به جا نمی‌آورند. آلبر کامو از این «سو‌ءتفاهم» تراژدی مدرن و تکان‌دهنده‌ای می‌آفریند.

"اگه شما از زندگی‌تون خسته‌اید، من در حد مرگ از این افق بسته خسته‌م، و حس می‌کنم که دیگه نمی‌تونم یه ماه هم این‌جا دووم بیارم. هر دومون از این مسافرخونه حال‌مون به هم می‌خوره، و شما تو این سن‌وسال فقط می‌خواین چشم‌هاتون رو ببندین و فراموش کنین. اما من که هنوز ذره‌ای از آرزوهای بیست سالگی تو دلم مونده، می‌خوام کاری کنم که برای همیشه از دستشون خلاص شم… (از متن نمایش‌نامه)"

‌
‌نظام‌های سرمایه‌داری در خارج از غرب در بحران به سر می‌برد نه به این دلیل که جهانی شدن بین‌المللی در حال شکست است، بلکه به این علت که کشورهای در حال توسعه و کمونیستی سابق قادر به «جهانی کردن» سرمایه در داخل کشورهای خود نبوده‌اند. بیشتر مردم آن کشورها به این نظام به‌عنوان یک باشگاه خصوصی نگاه می‌کنند، یک نظام تبعیضی که فقط به غرب و طبقات ممتازی که در داخل حباب بلورین در کشورهای فقیر زندگی می‌کنند فایده می‌رساند.
در سرتاسر جهان، بیشتر مردم ممکن است کفش‌های نایک بپوشند و ساعت‌های دیجیتالی پر زرق و برق خود را تکان بدهند، اما حتی درحالی‌که کالاهای غربی را مصرف می‌کنند، کاملاً آگاه هستند که هنوز در پیرامون بازی سرمایه‌داران معطل مانده‌اند و در آن هیچ سهمی ندارند. جهانی شدن نباید به این معنی باشد که فقط حباب‌های بلورین، گروهی معدود و ممتاز را به یکدیگر متصل کند. نظام سرمایه‌داری در قرن نوزدهم موفق بوده و تا زمان انقلاب روسیه و بحران بزرگ بر سرتاسر جهان صنعتی شده حاکم بود. اما نظام سرمایه‌داری با وجود سلطه و آزمودگی آن، همواره آسیب‌پذیر بوده است.

از کتاب «راز سرمایه»
ارناندو د سوتو
ترجمهٔ فریدون تفضلی

‌
‌تجربهٔ چین نشان می‌دهد که برای رسیدن به نتایج روشن و سریع باید موفقیت را به طور محدود با دقت تعریف کرد و شناخت. نباید تأکید بر تعریف محدود و دقیق را با تعیین تعداد معدودی هدف و وسیله (تغییر) اشتباه گرفت. رهبرانِ بعد از مائو «اصلاح بازار» را با عنوان «موفقیت اقتصادی» تعریف کردند، که در حقیقت تعریف محدودی از «موفقیت دیوان‌سالاری» بود، و عمدتاً بر اهداف دیگر هیچ تمرکزی نکردند. روشن است که دستیابی به نتایج اقتصادی نیازمند اصلاحات در بسیاری از زمینه‌ها بود. باید متوجه باشیم که تعریف محدودِ موفقیت در بخش دولتی ممکن است هزینه‌های سیاسی به بار آورد. بخش خصوصی می‌تواند خودبینانه هدف خویش را فقط تحصیل سود تعریف کند، ولی دولت‌ها معمولاً با خواست‌های چندگانه و متناقض اجتماعی روبه‌رو هستند. بنابراین در هر اصلاحی باید دانست که عوامل عمدهٔ تغییر چه کسانی هستند (دولت، شرکت‌ها یا غیرانتفاعی‌ها) و آیا موفقیت آن‌ها را می‌توان به‌دقت و به‌درستی تعریف کرد.

از کتابِ «چین چگونه از تلهٔ فقر گریخت»
یوئن یوئن انگ
ترجمهٔ محمدسعید نوری نائینی

‌
‌🔈 انجمن علمی دانشجویی زبان و ادبیات انگلیسی دانشگاه تهران برگزار می‌کند:
Jane Eyre by Charlotte Brontë

1️⃣ پخش فیلم جین ایر (۲۰۱۱)
📆 شنبه ۶ اردیبهشت
🕚 ساعت ۱۱:۳۰ الی ۱۳:۳۰
📍 دانشکده زبان‌ها و ادبیات خارجی، سالن غدیر

2️⃣ نقد و بررسی فیلم جین ایر
📆 یکشنبه ۷ اردیبهشت
🕚 ساعت ۱۱:۳۰ الی ۱۳:۳۰
👤 همراه با فرید متین، منتقد سینما
📍 دانشکده زبان‌ها و ادبیات خارجی، سالن غدیر

3️⃣ گفت‌وگو با رضا رضایی، مترجم آثار خواهران برونته
📆 دوشنبه ۸ اردیبهشت
🕚 ساعت ۱۱:۳۰ الی ۱۳:۳۰
📍 دانشکده زبان‌ها و ادبیات خارجی، سالن غدیر

✅ ورود برای عموم آزاد و رایگان است

🆔 @UTELSSA
Instagram.com/ut.elssa

‌
‌افلاطون می‌پندارد که نوع بشر به نحو فطری علاقه‌مند زیبایی و نیکی است، اما علاقه‌مند عدالت نه. آدمی باید رفتار عادلانه با دیگران را فراگیرد، و به این فضیلت ارج خواهند نهاد تنها اگر زیبایی و نیکی آن را دریابد. پس نیکی و زیبایی مقدم بر عدالت‌اند؛ و عدالت باید در پرتو آن‌‌ها مورد مطالعه قرار گیرد. به علاوه، افلاطون می‌اندیشد تفاوت نیکی و زیبایی اندک است. هر دو را می‌بایست در چارچوب اصطلاحات ریاضی فهمید ــ تناسب، هماهنگی، و تعادل. او دریافتی زیباشناسانه از نیکی را مد نظر دارد. آنچه از نظر ما نیک است نزدیک به آن چیزی است که برای ما جذاب، یا فاخر، یا دل‌انگیز است. در مقابل، بسیاری از فیلسوفان دوره‌ی مدرن به ارزش‌های اخلاقی و زیباشناختی همچون دو قلمرو متمایز اندیشیده‌اند. آن‌‌ها می‌پندارند شخصِ نیک نیازی به داشتن چشمی برای دیدن زیبایی ندارد، و ستایش از زیبایی کمال اخلاقی نیست. بخشی از جذابیت متافیزیک و اخلاق افلاطون این است که چنین تمایزات تند و تیزی ندارد.

از کتابِ «چگونه افلاطون بخوانیم»
ریچارد کروت
ترجمه‌ی نیما علوی
ویراستار مجموعه: سایمون کریچلی

‌
‌آیا عصر انقلاب‌ها به سر آمده است و سال ۱۹۸۹ پایان عصر انقلاب‌هاست؟ برخلاف نظر برخی، نمی‌توان پذیرفت که دوره‌ی انقلاب در جهان به‌سر آمده است. این واقعه می‌تواند باز هم در این یا آن گوشهٔ کره‌ی زمین روی دهد. هرچند ممکن است گفتمان و محل وقوع انقلاب‌ها تغییر کند، اما به‌هرحال، در آینده‌ای که فعلاً پیش رو داریم، وقوع انقلاب‌ها امری ناممکن نیست. در کتاب نظریه‌پردازی انقلاب‌ها، بعضی از نامدارترین اندیشمندان به بررسی نقادانه‌ی بسیاری از چارچوب‌های نظری پرداخته و در فهم انقلاب کوشش کرده‌اند. رویکردهای نظری در این کتاب، بر محور مفاهیم و جستارهایی از قبیل دولت و کارگزاران انقلاب‌ها، نظریه‌ی ساختگرایی، الگوهای نخبگی و نظریه‌های جمعیت‌شناختی، مطالعات قومی/نژادی، مطالعات فرهنگی، و فمینیسم قرار دارد؛ از لحاظ زمانی، کتاب به دوره‌ی تاریخی بین انقلاب فرانسه در اواخر قرن هجدهم تا تحولات اروپای شرقی در اواخر قرن بیستم می‌پردازد، هرچند گاهی به رویدادهای پیش از این دوره نیز پرداخته است.

«نظریه‌پردازی انقلاب‌ها»
جان فورن
ترجمهٔ فرهنگ ارشاد

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:

دیدار و گفت‌وگو با شهلا حائری

پیرامون ترجمهٔ دو نمایش‌نامهٔ «رامسس دوم» نوشتهٔ سباستین تیری و «سوءتفاهم» نوشتهٔ آلبر کامو
به‌میزبانیِ رضا بهرامی


زمان: دوشنبه ۸ اردیبهشت‌ماه، ساعت ۱۸
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ اول.

ورود برای عموم آزاد است.

‌
‌بى‌مصرف ماندن مرا بيش از هر چيز دیگرى مى‌ترساند، زنى تحصيل كرده با آينده‌اى درخشان ولى محو شده در بى‌تفاوتى ميانسالى. نمى‌توانم سرخوردگى‌هاى ناشى از ردشدن آثارم را تحمل كنم. مزخرف است. مايلم كنش‌پذير باشم و تد خود اجتماعى من باشد، چون هيچ‌وقت از هم جدا نيستيم. چند كار هست كه مى‌توانم به تنهايى انجام بدهم: خواندن زبان آلمانى، نوشتن، مطالعه كردن، تنها در جنگل قدم زدن يا رفتن به شهر. چند زوج وجود دارد كه اين‏‌قدر به هم نزديک باشند؟ اين‌كه بخوانم و بياموزم و روى پاى خود «ذهنم را بسازم»، برايم راه چاره نيست. واقعيت آدم‌ها و كاركردن مرا راضى مى‌كند. نبايد به مادر بودن يا زن خانه‌دار بودن اكتفا كنم. وقتى در مقام يک نويسنده اين‌قدر خام و بى‌حاصلم، بچه برايم چالش خواهد بود. از اينکه بچه خودش را جايگزين هدف زندگى‌ام كند حالم به هم مى‌خورد. تد از حرف‌هايم دربارهٔ نجوم و فال ورق و اشتياقم براى يادگيرى آن‌ها خسته شده. من از آن‌ها خسته شده‌ام، همين‌طور از عدم‌قطعيت زندگى‌مان. البته از ديد خودش خيلى هم دچار عدم‌قطعيت نيست چون استعداد و علاقه‏‌ش به نوشتن خيلى قوى‌تر از من است.

از خاطرات سیلویا پلات
ترجمهٔ مهسا ملک مرزبان

‌
‌مثال مورد علاقۀ رواقیون این است: کنش یک دانه تا کجا پیش می‌رود؟ یک دانۀ‌ آفتاب‌گردان که لابلای دیواری گم شده، توانایی شکافتن این دیوار را دارد. چیزی که کران‌نمایی به این کوچکی دارد. وقتی می‌پرسیم، «دانۀ‌ آفتاب‌گردان تا کجا پیش می‌رود؟» آیا معنایش این است که سطحش تا کجا پیش می‌رود؟ خیر. سطح جایی است که دانه تمام می‌شود. رواقیون در نظریۀ خود در مورد «بیان» می‌گفتند که سطح دانه دقیقاً آنچه را دانه نیست بیان می‌کند؛ یعنی جایی که دانه دیگر نیست. اما در این باره که دانه چیست، به ما هیچ نمی‌گوید. آن‌ها دربارۀ افلاطون می‌گویند که با نظریۀ ایده‌هایش، خیلی خوب توضیح می‌دهد که چیزها چه نیستند، اما در این باره که چیزها چه هستند، به ما هیچ نمی‌گوید. رواقیون پیروزمندانه فریاد می‌زنند: «چیزها بدنند»، بدن و نه ایده. چیزها بدنند، و این به آن معناست که چیزها کنشند. حد یک چیز، حدِ کنشِ آن چیز است و نه کران‌نمای شکلش.

از کتابِ «از جهان اسپینوزا»
درس‌گفتارهای ژيل دلوز دربارۀ اسپينوزا
ژيل دلوز
ترجمۀ حامد موحدی

‌
‌اریک جِی. اِوِنز، استاد فقید رشتهٔ تاریخ از دانشگاه لنکسترِ انگلستان، در این کتاب شرح تأسیس نظام حزبی در بریتانیا را از قرن هجدهم آغاز می‌کند، یعنی از زمانی‌که خانواده‌های متنفذ و عمدتاً وابسته به دربار، تحت حمایت پادشاه، حزب را وسیلهٔ بسط امتیازات انحصاری خود قرار دادند. وی علاوه بر ذکر مختصات و تفاوت‌های دو مفهوم «ویگ» و «توری» که در اواخر همین قرن باب شد، توضیح می‌دهد که جنگ با فرانسه به چه نحو زمینهٔ صف‌بندی حزبی طی سال‌های ۱۷۸۸ تا ۱۸۱۲ را مهیا کرد. اقتدار توری‌ها تحت زعامت لرد لیورپول، تضعیف جایگاه وکلای مستقل و برآمدن لیبرال‌ها و محافظه‌کارها از دل ویگ‌ها و توری‌ها در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۳۰ تا ۱۸۴۶ و گره‌خوردگی این تحولات با اصلاحات سیاسی و طرح پرسش‌های جدی اجتماعی از دیگر مضامین کتاب است. گذشته از این، پروبال گرفتن سازمان‌های سیاسی نیز در کانون توجه قرار می‌گیرد.

«احزاب سیاسی در بریتانیا ۱۷۸۳-۱۸۶۷»
از مجموعهٔ کارگاه تاریخ
اریک جی. اونز
ترجمهٔ بیژن جواهریان