‌
‌چاپ پنجم منتشر شد
«کورش یا ذوالقرنین قرآن و تورات»
مولانا ابوالکلام آزاد
ترجمه و تعلیقات: مسلم زمانی و علی‌اصغر قهرمانی مقبل

مسئله‌ی «ذوالقرنین» موضوع پیچیده‌ای است که از دیرباز مورخان و مفسران را سرگشته و سردرگم کرده است. این نام در کتاب مقدس و قرآن کریم آمده است؛ قرآن کریم او را یکی از پادشاهان کهن می‌داند و از وی به نیکی یاد می‌کند. حال، پرسش این است که این پادشاه کیست، نامش از کجا بر زبان‌ها افتاده، برای چه چنین لقب شگفت‌آوری گرفته، و چه اندیشه‌ای پشت این لقب بوده است؟ آیا در حقیقت پادشاهی با این لقب وجود داشته است؛ یا ماجرای او صرفاً افسانه‌ای از افسانه‌های پیشینیان است؟ در طول تاریخ پاسخ‌های متفاوتی به این پرسش داده شده و مصداق‌های متعددی برای این لقب معرفی شده است. در سده‌ی معاصر، مولانا ابوالکلام آزاد، متفکر بزرگ هند، با مستندات تاریخی، کورش را مصداق ذوالقرنینِ مذکور در قرآن و تورات می‌داند و به این پرسش تاریخی پاسخی مستدل می‌دهد؛ نظریه‌ای که مفسر بزرگی چون علامه طباطبائی نیز آن را پذیرفته است.

‌
‌يگانه وظيفه‌اى كه ادبيات دارد مبارزه عليه ستم و سركوب است و اين كار را فقط با توصيف ستم و افشاكردن مرتكبان چنين ستمى مى‌تواند به انجام برساند. اما چون ادبيات حاصل يك عمل آزادانه خلّاق است پس عليه هر نوع خشونت و هر نوع توتاليتاريسمى است.
حال ديگر تار و پود جامعه به نحوى مشهود در حال از هم گسستن است، به اين دليل كه املاك دست به دست مى‌شوند، و به اين دليل كه مشتى اداره‌جاتى هستند كه تصميم مى‌گيرند كدام زمين بايد به چه كسى برسد. آن‌هايى كه در دوران رژيم پيشين مورد تعقيب و آزار بودند اكثراً همچنان فقير هستند، و آن‌هايى كه در قدرتند، همچنان ثروتمند، و نظام بازار به نفع ثروتمندان است. اميد به رفع و رجوع عادلانه خطاهاى گذشته سريعاً در حال تبخير است. براى يك نويسنده چه چيزى مى‌تواند هيجان‌انگيزتر و مسحوركننده‌تر از زمانه‌اى چنين پر از تناقض باشد؟

از کتابِ «روح پراگ»
ایوان کلیما
ترجمهٔ خشایار دیهیمی

‌
‌نوشتار و تفاوت مجموعه‌ای از نخستین مقالات دریدا است که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد و در میان آثار او جایگاهی ممتاز دارد. دریدا در هریک از این مقالات، که نوعی سکوی پرتاب شمرده می‌شوند، بعضی درون‌مایه‌های بنیادی و روش‌های کلیدی اندیشمندان بزرگ عصر خویش (روسه، فوکو، ژابس، هوسرل، هایدگر، لویناس، ارتو، فروید، باتای، لوی استروس و …) را مورد سنجش قرار می‌دهد. از خلال این سنجش، خطوط و عناصر شکل‌دهنده‌ی فضای اندیشهٔ دریدایی اندک‌اندک چهره می‌نمایند تا در آثار بعدی او سیمای مشخص‌تری پیدا کنند. تنوع، غنا و اهمیت مسائل مطرح‌شده، شیوهٔ پرسش‌گری و نقد دریدا در این جستارها تولد اندیشمندی را بشارت می‌داد که برای ماندن آمده بود و تأثیر انکارناپذیرش بر اقلیم فلسفی زمانه‌اش گواه آن بوده است.

نوشتار و تفاوت؛ ژاک دریدا؛ ترجمهٔ عبدالکریم رشیدیان
اثر شایستهٔ تقدیر در سی‌و‌پنجمین دورهٔ کتاب سال، بخش فلسفهٔ غرب (۱۳۹۶)

‌
‌هيچ بازى تقدير دوامى نمى‌آرد
اندوه و شادى هريک به نوبت مى‌آيند و مى‌روند
و نوبت شادى كوتاه‌تر.
آن كه شادمانه بر فراز نشسته
به ساعتى در ژرف‌ترين ژرفاها فرومى‌افتد
و آن كه ديهيم شاهى به سر دارد
و چون سرى بجنباند
مادها و هندوها، همسايگان آفتاب،
شمشير در نيام مى‌كنند،
آنگاه كه چوبدست شاهى به دست لرزان بگيرد
‌پيشاپيش فر و شكوه خود را فروريخته بيند
و از بخت لرزان و تقدير بى‌نشان
به هراس افتد.

از نمایش‌نامهٔ توئستس
مجموعهٔ زنان تروا و توئستس
سنکا
ترجمهٔ عبدالله کوثری

‌‌
‌ از نظر هابز آن‌چه انسان را از شرارت و تباهى در وضع طبيعى به مدنيت رهنمون مى‌شود، شناخت و پذيرش تكليف و وظيفه است نه حق و حقوق.
آن‌چه ما را «آدم» مى‌كند، دانش وظيفه‌شناسى است، وگرنه حيوانات هم مانند انسان مى‌توانند حق و حقوقى داشته باشند، درحالى‌كه تكليف و وظيفه نمى‌شناسند. آن‌چه آدمى را مدنى و متمدن مى‌سازد، تكليف است نه حق.
اين ديدگاه هابز، در عصر سلطهٔ گفتمان مردم‌سالارى و حقوق بشر، ممكن است «محافظه‏‌كارانه»، «ضد دموكراسى»، «سلطنت‌طلبانه»، «اشرافى‌مآب» و «بدبينانه» به‌نظر برسد. اما واقعيت اين است كه حكومت‌ها و دولت‌ها، هميشه و همواره، از هر شكل و نوعى، ازجمله دولت‌هاى پارلمانى و حكومت‌هاى مردم‌سالار امروز، به‌شيوه‌هاى آشكار و پنهان و از طريق دستگاه‌هاى عقيدتى و فكرى و انتظامى و نظامى و امنيتى، تكاليف و وظايف اتباع و شهروندان را در قالب قوانين گوناگون معيّن مى‌كنند و با كاربرد ضمانت اجراهاى گوناگون قانونى و جزايى و اجتماعى و حقوقى اجراى آن تكاليف و وظايف را تضمين مى‌نمايند.

از کتابِ بهیموت
یا پارلمان طولانی
توماس هابز
ترجمهٔ حسین بشیریه

‌
‌‌در مقابل اين بليّهٔ هايله كه دقيقه به دقيقه نزديک مى‌شود تكليف چيست؟ چه بايد كرد كه ما هم مثل ملل خارجه در ملک اجداد خود صاحب حق زندگى بمانيم؟
از روى تجربهٔ چندين ساله، خوب مى‌دانيم كه شما به اين سؤال من چه جواب خواهيد گفت.
خواهيد گفت: بايد بناى كار را بر عدالت گذاشت، بايد امور دولت را نظم داد. بايد اغراض شخصى را كنار گذاشت، بايد خلق ايران را تربيت كرد، بايد مملكت را آباد، خزانه را معمور و حقوق دولت و ملت را همه‌جا محكم نگاه داشت.
بر جميع اين نصايح كه مطابق عقل و در خور فهم هر ذى‌شعور است، فقط يک كلمه جواب دارم.
مى‌گويم: چند هزار سال است همهٔ اين نصايح را جميع عقلا و حكما و علما و مرشدين و شعرا و دراويش و نقّال‌هاى ما به فصاحتى كه بالاتر از آن نباشد، يک قرار تكرار كرده و تكرار مى‌كنند و هيچ‌یک از اين نصايح به هيچ‏‌یک از دردهاى ما به قدر ذره [اى] فايده نبخشيده است.

از «رساله‌های میرزا ملکم‌خان ناظم‌الدّوله»
گردآوری و مقدمه: حجت‌الله اصیل

‌
‌چاپ چهارم منتشر شد
«یک جفت چشم آبی»
تاماس هاردی
ترجمهٔ ابراهیم یونسی

یک جفت چشم آبی نخستین‌بار به صورت پاورقی در مجله‌ی تینزلی، و سپس در ۱۸۷۳ در سه مجلد منتشر شد. این سومین رمان تاماس هاردی بود و از بسیاری جهات در زندگانی وی به‌عنوان نویسنده اهمیت داشت. پس از نگارش این رمان، هاردی رابطه‌ی خود را به‌کلی با حرفه‌ی اصلی‌اش، معماری، گسست و خود را وقف ادبیات کرد. موضوع این رمان تا حدی زندگانی شخص نویسنده است، گرچه خود نمی‌پذیرد که استیون، شخصیت اصلی رمان، خودِ اوست که به این صورت ارائه شده است.

تاماس هاردی (۱۸۴۰-۱۹۲۸)، شاعر و داستان‌نویس انگلیسی، از نویسندگان برجسته‌ای است که پلی ارتباطی در زمینه‌ی ادبیات و هنر بین قرن نوزدهم و بیستم برقرار کرد. به هنگام مرگ ۱۵ رمان، ۴ مجموعه داستان کوتاه، و ۸ مجموعه شعر از خود به جای گذاشت. بازگشت بومی، شهردار کاستربریج، تس‌برویل، جود گمنام، و دور از اجتماع خشمگین از دیگر آثار مهم هاردی است.

‌
‌پاسخ ستیزه‌جویانهٔ پاز به آخرین سؤال پونیاتوفسکا، دربارهٔ رابطهٔ نویسنده و جامعه، از نظر بلاغت سیاسی جالب‌توجه است:
نویسنده، اگر واقعاً نویسنده باشد، هیچ تعهدی ندارد... که بخواهد وضع کشورش را مستقیماً بهتر کند. همهٔ ما تعهدات اجتماعی داریم، اما نویسنده تعهد دیگری هم دارد: گفتن حقیقت (آن‌طور که می‌بیند)، حتی اگر شرم‌آور یا ناپسند به نظر برسد. اتفاقاً باید بر اینکه مقبول و محبوب نیستیم تأکید کنیم. مثلاً جرئت کنیم و تن بورژوازی مکزیک را تکانی بدهیم. کل این بورژوازی بر مسند خود نشسته: بانوان محافل بالا که بر تخت عزت و عفت‌شان تکیه زده‌اند، و سیاست‌مدارانی که بر قدرت‌شان، بانکدارها و پول‌شان، و رهبرانی که غرق دروغ‌اند. در اصل، همه‌شان بر فقر مردم تکیه زده‌اند.
این خشم پاز از «بورژوازی درنده‌خو» در قوی‌ترین شعری که در سال‌های اولیهٔ بازگشتش به مکزیک سرود، «سبوی شکسته»، نیز مشهود است:
زنجره نمی‌خوانْد
بوی غریب آهک و بذر سوخته در هوا،
کوچه‌های ده جوی‌هایی خشکیده
خُرد و هزار تکه می‌شد هوا اگر کسی فریاد می‌زد:
«کسی زنده‌ست؟»

از کتابِ اکتاویو پاز، نیک کیستر، ترجمهٔ لیلا مینایی

‌
‌کسی باید سررسد
که بی‌باکانه هرچه هست بر زبان راند، که بگوید
این بیداد است و ستم، این بی‌عدالتی‌ای است سترگ،
جنایتی مخوف در حق شما شده،
و آن‌که خود را پادشاه شما می‌خواند،
دزدی بیش نیست، قاتل است و شهوت‌ران.
اگر هست کسی بین‌تان که ذره‌ای بویی از رادمردی برده،
چرا به این خواری و خفت تن می‌دهید و تحمل می‌کنید،
چرا شمشیر برنمی‌کشید و از حق خود دفاع نمی‌کنید؟
آیا شرم اخته‌تان کرده که به بردگی رضا داده‌اید؟
آیا بردگانی هستید که جان‌شان را به شرافت‌شان ترجیح داده‌اند؟

از مجموعه داستان حکایات من‌درآوردی؛ کارل چاپک؛ ترجمهٔ اسد ناصحی

خوانش‌های گوناگونی از حکایات من‌درآوردی می‌توان داشت: می‌توان آن را مَثَل یا حکایت یا استفادهٔ خلاقانه و مبتکرانهٔ چاپک از این شگردهای ادبی به‌منظور برانگیختن سؤالات اخلاقی و اشاره به مسائل اجتماعی و سیاسی پنداشت. در بسیاری از این حکایات، چاپک پیش‌انگاشت‌های «تردیدناپذیر» ما را دربارهٔ شخصیت‌ها و وقایع تاریخی به بازی می‌گیرد و زیروزبر می‌سازد.

‌
‌چاپ چهاردهم منتشر شد
«داستان‌های کوتاه امریکای لاتین»
روبرتو گونسالس اچه وریا
ترجمهٔ عبدالله کوثری

دنیای گسترده و حیرت‌آور ادبیات امریکای لاتین تنها به رمان‌هایی که تاکنون خوانده‌ایم و خواهیم خواند محدود نمی‌شود. در این منطقه از جهان داستان کوتاه از دیرباز جایگاهی والا و قابل قیاس با رمان داشته است. آنچه در این مجموعه آمده است، کیفیت استثنایی این داستان‌ها را آشکار می‌کند و دریچه‌ی دیگری است بر دنیایی که هنوز برای مبهوت کردن ما شگفتی‌ها در آستین دارد.
این کتاب مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه از نویسندگان امریکای لاتین است که توسط روبرتو گونسالس اچه‌وریا، استاد ادبیات امریکای لاتین و ادبیات تطبیقی دانشگاه ییل برای دانشگاه آکسفورد گردآوری شده است. کتاب سیر تحول داستان کوتاه امریکای لاتین را از دوره‌ی استعمار تا دوران معاصر بر خواننده روشن می‌کند و هر داستان نماینده‌ی خوبی برای هر دوره است.

‌
بشر (یا دازاین) موجود خاصی است که باید نسبت به خود آگاه باشد، در برابر خویش مسئول باشد و به خودش تبدیل بشود. او موجودی است که همواره در رابطه‌ای جدلی با نبودن و مرگ است. و نه‌تنها می‌داند زمانی فرا می‌رسد که نخواهد بود، بلکه می‌تواند با انتخاب‌های خویش باشندگی‌اش را به کناری افکند و از دست بدهد. «بودن و نبودن» ــ «و» در عنوان فرعی این بخش اشتباه چاپی نیست ــ چیزی نیست که فرد یک بار برای همیشه و در لحظه‌ای که به خودکشی فکر می‌کند انتخاب کند. می‌شود گفت انتخابی است که فرد در هر لحظه می‌کند. پاسکال با زیبایی بی‌مانندی این جدل بنیادین موجود در آگاهی انسان از باشندگی‌اش را به تصویر می‌کشد:
بشر ساقه‌ای بیش نیست، نحیف‌ترین ساقه در طبیعت، ولی او ساقه‌ای اندیشمند است. لازم نیست همۀ گیتی برای نابودکردنش مجهز شود: کمی بخار، یک قطره آب برای کشتنش کافی است. ولی بشر از هر آن‌چه او را بکشد اصیل‌تر است، فرقی نمی‌کند گیتی از کجا او را در هم بکوبد، زیرا او می‌داند که می‌میرد و بر برتری گیتی بر خود واقف است؛ ولی گیتی از این‌همه هیچ نمی‌داند.

از کتابِ «هستی»
رولو می، ارنست انجل، هانری ف. النبرگر
ترجمۀ سپیده حبیب

‌
‌هیچ‌کس حق ندارد بگوید که «برای من شورش کنید مترادف است با آزادسازی نهایی تمام انسان‌ها». اما با این گفته نیز موافق نیستم که «قیام‌کردن برای‌تان بی‌فایده است [زیرا] همواره همان خواهد بود». به کسی که جانش را در برابر قدرتی به خطر می‌اندازد نمی‌توان حکم کرد. آیا شورش‌کردن موجه است یا ناموجه؟ این پرسش را باز بگذاریم. این‌که قیام می‌شود یک واقعیت است؛ و ازهمین‌رو است که سوژه‌مندی (نه سوژه‌مندی آدم‌های بزرگ بلکه سوژه‌مندیِ هر کسی) وارد تاریخ می‌شود و نَفَسش را به تاریخ می‌دمد. یک بزهکار جانش را در قبال مجازات‌های مفرط به‌خطر می‌اندازد؛ یک دیوانه نیز دیگر نمی‌تواند حبس و محرومیت و تحقیرشدن را تاب آورد؛ یک ملت رژیمی را که ظلم و ستم می‌کند نمی‌پذیرد. این امر نه بزهکار را بی‌گناه می‌کند، نه دیوانه را مداوا و نه آینده‌ای موعود را برای ملت تضمین می‌کند. وانگهی هیچ‌کس ملزم نیست از آنان حمایت کند و با آنان همبستگی داشته باشد. هیچ‌کس ملزم نیست این صداهای درهم‌وبرهم را آواهایی بهتر از سایر صداها بیابد و آن‌ها را بیانگر کُنهِ حقیقت بداند.

از کتابِ «آیا قیام کردن بی‌فایده است؟»
میشل فوکو
ترجمهٔ نیکو سرخوش و افشین جهاندیده

‌
‌وفای به عهد در بازگردان عهدین

گزارش روزنامهٔ هم‌میهن نوشتهٔ فرزاد نعمتی از جلسهٔ کتاب مقدس؛ به‌مناسبت پایان ترجمهٔ کتاب مقدس به‌قلم پیروز سیار

https://shorturl.at/HHoEh

‌
‌جايگاه عقيده دور از علم و نزديک به جهل است، بيشتر بيانگر احساس و باورى كم يا بيش قوى است تا شناخت. واسطه‌اى بين حقيقت و خطاست و از ديد افلاطون بيشتر به اين دومى نزديك است. افلاطون مى‌گويد كه عقيده، مربوط به هستى يا ماهيت آن نيست بلكه راجع به صورتى از آنست كه بر ما نمايان مى‌شود. ما در برابر ظاهر آن، با عقيده‌اى غيرواضح و نامتيقن، و طبيعتاً ثانوى، واكنش نشان مى‌دهيم.
از آن جا كه عقيده‌ها در كليهٔ امور انسان دخيل‌اند، پس جا دارد تعريفى از انسان را كه يكبار براى هميشه، به‌عنوان اصل متعارف برگزيديم، يادآور شويم: انسان موجود زنده‌اى است با توانِ عقل و آزادى. منظور من از اين تعريف آنست كه انسان‌ها به‌طور مسلم و طبيعى، آزاد و عاقل يا منطقى‌اند، اما ممكن است عقل يا آزادى خود را بد يا خوب به‌كار برند. و اين در واقع توجه داشتن به همان ناكاملىِ انسان است و كامل نبودن انسان عمدتاً ناشى از همان آزادى اوست كه عقل خود را به وسيلهٔ آن به‌كار مى‌اندازد. آيا آزادى آن‌گونه كه منشأ نيكى است، منشأ بدى هم نيست؟ اين مربوط به شخصيت هر انسان و اعمال و آثار او مى‌شود.

از کتابِ «حقیقت‌ها و آزادی»
رمون پولن
ترجمهٔ عباس باقری

‌
🔸 ‌فروش ویژه 🔸
برای کتاب‌های آسیب‌دیده
در کتابفروشی نشر نی (فقط کتاب‌های نشر نی)

▫️پنجشنبه و جمعه، ۲۴ و ۲۵ آبان‌ماه
ساعت ۱۰ صبح تا ۶ عصر
۵۰ درصد تخفیف

نشانی کتابفروشی: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، ساختمان نشر نی، پلاک ۲۰، طبقهٔ اول

‌
‌چاپ سیزدهم منتشر شد
«مفاهیم نقد فیلم»
تحلیل نئوفرمالیستی و مقالات دیگر
مجید اسلامی

«مفاهیم نقد فیلم» نام صفحاتی بود در ماهنامه‌ی فیلم که به مقوله‌ی «نئوفرمالیسم» در سینما می‌پرداخت و توسط نگارنده اداره می‌شد. کتاب حاضر (با همان نام) تشکیل شده از دو کتاب. کتاب اول اساساً به «نئوفرالیسم» ربط پیدا می‌کند که بخش اول آن تئوری‌ست (متشکل از مقدمه‌ی مفصل کتاب شکستن حفاظ شیشه‌ای کریستین تامپسن و بخش‌هایی از کتاب هنر فیلم نوشته‌ی دیوید بوردول / کریستین تامپسن درباره‌ی فرم و اصول فرم روایی در سینما) و بخش دوم آن شامل نقدهایی نمونه‌ای‌ست از کتاب هنر فیلم و شکستن حفاظ شیشه‌ای مربوط به چند فیلم شاخص و آشنا. بخش سوم شامل نقد‌هایی تألیفی‌ست که نگارنده در طی سال‌های دهه‌ی ۱۳۷۰ به‌شیوه‌ی نئوفرمالیست‌ها نوشته. فیلم‌هایی که در کل کتاب به آن‌ها پرداخته می‌شود دارای تنوع خاصی‌ست: از نمونه‌های کلاسیکی چون دلیجان، همشهری کین و قیصر تا فیلم‌های متفاوتی چون خانه‌ی دوست کجاست؟ و گوست داگ و چشمان باز بسته.
کتاب دوم، مستقل از مفهوم نئوفرمالیسم، شامل مقالاتی تألیفی و ترجمه است درباره‌ی چند فیلم و سینماگر برجسته.

‌
‌همزمان با هفتهٔ کتاب و کتابخوانی
۲۴ تا ۳۰ آبان‌ماه

۲۰ درصد تخفیف خرید حضوری در کتابفروشی نشر نی
۱۰ درصد تخفیف خرید آنلاین از سایت نشر نی به‌همراه پست رایگان

(فقط کتاب‌های نشر نی)

نشانی کتابفروشی: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، ساختمان نشر نی، پلاک ۲۰، طبقهٔ اول، ۹ صبح تا ۶ عصر

سایت نشر نی: www.nashreney.com