دلوز چنین روایت می‌کند:

این امر مشترک همان چیزی است که اسپینوزا را وامی‌دارد بگوید: اینان ناتوانانند. دلیلش این است که همۀ آن‌ها به‌نحوی نیاز دارند زندگی را غم‌زده کنند. ایدۀ عجیبی است. نیچه هم چیزهایی شبیه به این می‌گوید. آن‌ها نیاز دارند غم را حاکم‌ کنند ... آن‌ها به حکم‌رانی غم نیازمندند، چون قدرت آن‌ها فقط روی غم بنا می‌شود. اسپینوزا پرتره‌ای بسیار غریب از خودکامه ترسیم می‌کند و توضیح می‌دهد که خودکامه کسی است که بیش از همه به اندوه رعایایش نیازمند است، چون بنیان ارعاب همواره گونه‌ای اندوه جمعی است. کشیش هم احتمالاً به‌خاطر دلایلی کاملاً متفاوت به این احتیاج دارد که انسان‌ها نسبت به شرایط‌ خودشان اندوه‌ناک باشند. حتی خندۀ او هم چندان دل‌گرم‌کننده نیست. خودکامه هم می‌تواند بخندد، سوگلی‌ها و مشاورانش هم می‌توانند بخندند. اما این خندۀ بدی است ... به این خاطر که هدف چنین خنده‌ای فقط غم است و اشاعۀ غم ... در نگاه اسپینوزا، کشیش ضرورتاً به کنشی که از ندامت نشئت گرفته باشد نیازمند است. به‌میان‌آوردن ندامت...

از کتابِ «جهان اسپینوزا»
ژیل دلوز
درس‌گفتارهای ژیل دلوز دربارهٔ اسپینوزا (۱۹۷۸-۱۹۸۱)
ترجمهٔ حامد موحدی

‌
چاپ دوم منتشر شد
«پیدایش مفاهیم اسلام سیاسی در ایران معاصر» (۱۳۲۰-۱۳۵۷)
آرش صفری

کتاب حاضر پژوهشی است در سیر پیدایش و تحول مفاهیمی که در میانه‌ی سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷ به ذهنیت، کنش سیاسی و انگاره‌های اجتماعی اسلام‌گرایان شکل و جهت داد و صورت‌بندی آن‌ها، طیف‌های مختلف گفتمانی و ایدئولوژیک اسلام سیاسی را پدید آورد. برساخت این مفاهیم در سیر رویارویی با این چالش‌های سه‌گانه روایت شده است.
۱. چالش مذهب با ماتریالیسم و وجه ایدئولوژیک آن یعنی مارکسیسم، که به پیدایش مفاهیم نوپدیدی چون جهان‌بینی اسلامی و مکتب توحید، مسئله‌ی شناخت و فلسفه‌ی تاریخ در اسلام، انسان‌شناسی و جامعه‌ی بی‌طبقه‌ی توحیدی و… انجامید و نشان آراء مارکسیستی را بر گفتمان چپ اسلامی گذاشت.
۲. چالش اسلام‌گرایان با بهائیت، پاکدینی کسروی و سنت‌گرایان مسلمان که تفاسیری ایدئولوژیک و انقلابی از آیات قرآن، تاریخ تشیع و باورهای اسلامی/ شیعی در پی داشت.
۳. چالش مذهب و دولت در مقولاتی چون قانون، اقتصاد و فرهنگ، که مباحثی چون اقتصاد در مکتب اسلام، هنر و ادبیات اسلامی و تصویر زن مسلمانِ مبارز و مکتبی از دل آن سر برآورد…

فایل صوتی جلسهٔ نقد و بررسی رمان «محاکمه»
نوشتهٔ محمدآصف سلطان‌زاده

با حضور:
منوچهر فرادیس
حسن نوری
محمد راغب
و نویسندهٔ کتاب به‌صورت آنلاین

‌
‌آن لوياتان عظيمى كه كشور يا دولت خوانده مى‌شود به كمک فن و صناعت ساخته شده و صرفاً انسانى مصنوعى است، كه از انسان طبيعى عظيم‌تر و نيرومندتر است و براى حراست و دفاع از او ساخته شده و در آن حاكميت همچون روحى مصنوعى است كه به كل بدن زندگى و حركت مى‌بخشد؛ و در آن [بدن مصنوعى] قضات و حكام و ديگر كارگزاران قوهٔ قضائيه و مجريه، همچون مفاصل مصنوعى هستند؛ پاداش و كيفر، رگ‌ها و اعصابى هستند كه همان وظيفه را در بدن طبيعى انجام مى‌دهند؛ ثروت و مكنت همه اعضاى [كشور]، در حكم قوت آن‏‌اند؛ حفظ امنيت مردم كار ويژهٔ اصلى آن است؛ مشاورين كه مطالب مورد نياز را به اطلاع آن مى‌رسانند، در حكم حافظهٔ آن‌اند؛ عدالت و قوانين، عقل و ارادهٔ مصنوعى هستند؛ اجماع و توافق در حكم تندرستى؛ فتنه و شورش در حكم بيمارى و جنگ داخلى در حكم مرگ آن موجود است. سرانجام این‌كه، پيمان‌ها و ميثاق‌ها كه به‌موجب آ‌ن‌ها نخست اجزا اين پيكر سياسى ساخته و سپس تركيب و يكپارچه شده‌اند، همانند حكمى هستند كه خداوند در روز خلقت اعلام كرد و فرمود: پس انسان را خلق مى‌كنيم.

از کتابِ «لویاتان»
توماس هابز
ترجمهٔ حسین بشیریه

‌
‌‌برگزاری باشکوه سالروز رویدادهای تاریخی و فرهنگی هم در جوامع پیشامدرن و هم در دوران جدید از ابزارهای عمده برای تداوم و زنده‌نگاه‌داشتن خاطرات جمعی یا هویت قومی و ملّی پیشامدرن در گذشته و هویت ملّی در دورهٔ جدید بوده است. در ایران برگزاری نوروز باستانی و مراسم دههٔ عاشورا، که هر دو از تقدس خاصی برای ایرانیان شیعه برخوردارند، ملاط عمدهٔ هویت ایرانی شیعه یا، به زبان دیگر، دو ستون اصلی آن را تشکیل می‌دهند. ظاهراً مراسم دههٔ عاشورا، که به‌طور رسمی و علنی به فرمان معزالدولهٔ دیلمی بویه‌ای در سال ۳۵۲ ق. در بغداد آغاز شده بود، با نشیب‌وفرازهایی تا دورهٔ صفوی ادامه یافته و همراه با مراسم عید نوروز، که برای آن احادیثی پرداخته شده بود، به‌منزلهٔ پراهمیت‌ترین مراسم سالانهٔ ایرانی شیعی نهادینه شده و تا به امروز تداوم یافته است. البته در آن زمان در بغداد دو جشن ایرانی پراهمیت نوروز و مهرگان برپا می‌شد. هنگامی که در سال ۳۹۸ ق.، عاشورا و مهرگان در یک روز هم‌زمان شدند، به فرمان شاهنشاه بویه‌ای ابتدا مراسم عاشورا را برگزار کردند و روز بعد جشن‌های مهرگان را. در زمان شاه عباس که نوروز و عاشورا در سال ۱۰۲۱ ق. هم‌زمان شدند، او هم رویهٔ آل‌بویه را به ‌کار بست.

از کتابِ «هویت ایرانی»
از دوران باستان تا پایان پهلوی
احمد اشرف
ترجمهٔ و تدوین حمید احمدی

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
جلسهٔ نقد و بررسی کتاب «پیدایش مفاهیم اسلام سیاسی در ایران معاصر (۱۳۲۰-۱۳۵۷)»
نوشتهٔ آرش صفری

با حضور:
احمد شکرچی
جواد کاشی
محسن آزموده

و نویسندهٔ کتاب به‌صورت آنلاین

زمان: شنبه ۳۰ تیرماه، ساعت ۱۸
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ پنجم

يكى از ابعاد عمده در مطالعات دربارهٔ دولت رفاه‌گستر به توجيه و دفاع از آن مربوط مى‌شود. مى‌توان اين توجيهات را از ابتدايى‌ترين تا پيشرفته‌ترين دفاعيات به سه گونه بخش كرد: يكى اين‏كه جامعه در رسيدگى به احوال تهيدستان و درماندگان و بينوايان، به همان شيوه وظيفه دارد كه هر خانواده‌اى نسبت به حال اعضاء نيازمند خود دارد. چنين توجيهى اساس ضعيف‌ترين نوع دولت رفاه‌گستر است و حتى به گمان برخى اين نوع اعانه و يارى را نمى‌توان رفاه‌بخشى در معناى مورد نظر در مقولهٔ دولت رفاه‌گستر شمرد. تأمين حداقل رفاه براى عموم به‌منظور جلوگيرى از استثمار طاقت‌فرساى طبقات پايين، نيازمند اقدامات ساختارى است. دومين توجيه كه اساس دولت رفاه‌گستر حداقلى بوده، اين است كه دولت‌ها وظيفه دارند در چارچوب نظام سرمايه‌دارى جارى در راه ترميم نارسايى‌هاى نظام بازارى بكوشند، و آن را از طريق بيمه‌هاى بيكارى و بهداشتى و بازنشستگى تحمل‌پذير سازند. از اين ديدگاه، نظام سرمايه‌دارى آزاد در شكل كامل و مهارناشدهٔ خود با كاركردهاى متعارف و قابل انتظار دولت مغايرت دارد و ازاين‌رو بايد ترميم يا مهار شود. تأمين برابرى اجتماعى نسبى و توزيع مجدد ثروت از طريق انتقال و جابجايى دارايى‌ها در سطح جامعه اغلب نيازمند استفاده از سياست ملى يا دولتى‌كردن منابع است. سومين توجيه كه اساس دولت رفاه‌گستر كامل و نيرومند را تشكيل مى‌دهد، كوشش در راه توزيع عادلانهٔ ثروت و ضرورت انتقال بخشى از درامد و ثروت طبقات بالادست به طبقات فرودست است كه معمولاً در نظام‌هاى مردم‌سالار شبه‌سوسياليست ممكن مى‌گردد. توجيه اصلى در اين مورد آن است كه رفاه‌بخشى و ايجاد دولت رفاه‌گستر لازمهٔ ايجاد همبستگى اجتماعى و ملى به معناى راستين آن است. رفاه‌بخشى در اين معنا به فراسوى زندگى اقتصادى صرف مى‌رود و به ايجاد حس جماعت و همبستگى اجتماعى و وفاق ملى به‌منزلهٔ غايت مطلوب سياست‌هاى اقتصادى نظر دارد.

از کتابِ «احیای علوم سیاسی»
حسین بشیریه

‌
‌آنچه در نوشته‌های نیچه می‌بینیم امتزاج یا همگون‌سازی فلسفۀ کهن است. قبلاً در انسانی، زیاده انسانی گفته است که تفاوت میان کلبیان (رواقیان افراطی، نه «کلبیان» به معنای متعارف امروزی) و اپیکوری‌ها صرفاً در «خلق و خو»ی آنان است، حال آن که اپیکور در آرای گوناگون، در کنار اپیکتتوس رواقی، گنجینۀ «حکمتی» یکتا و گم‌شده است. در خود آواره، آمده است که هیپیاس سوفسطایی واجد این حکمت یکتاست، چنان که از سقراط، که در زایش تراژدی مغضوب واقع شده، در آواره حسابی اعادۀ حیثیت می‌شود:
اگر روزگار خوب پیش برود، زمانی خواهد آمد که آدمی میراث سقراط را به جای کتاب مقدّس راهنمای اخلاق و عقل خود به شمار آورد...گذرگاه‌های متنوّع‌ترین حالات فلسفی زندگی به سقراط باز می‌انجامند: آنها در نهایت حالات زندگی با خلق و خوهای گوناگون‌اند، که به یاری عقل و عادت تأیید و تثبیت شده‌اند، و همگی به سوی شادمانی در زندگی و در خویشتن آدمی رهنمون‌اند.

از کتابِ «فریدریش نیچه؛ زندگی‌نامه‌ای فلسفی»
جولیان یانگ
ترجمهٔ محمد دهقانی

امکان سفارش چاپ تک‌نسخه جلد شومیز (www.nashreney.com)

خليل ملكى به دو معناى كلمه روشنفكرى غيرعادى بود. نخست از جهت تدوين و مبارزهٔ صريح براى نظرياتى كه براى بخش عمده‌ای از روشنفكران معاصر و مراكز قدرت سياسى (اعم از دولت يا اپوزيسيون) پذيرفتنى نبود. به عبارت ديگر او «بيش از حد بديع و خلاق» بود و درنتيجه ممكن بود نه‌تنها در ايران بلكه در هر جاى ديگر نيز در انزوا قرار گيرد، هر چند او در يک جامعهٔ پيشرفته احتمالاً هزينهٔ كمترى را متحمل مى‌گرديد. نكتهٔ دوم كه درواقع پيامد قهرى اين امر است، اينكه با باورها و روش‌هاى اساسى سياسى در ايران، اعم از رژيم و اپوزيسيون در تضاد بود. اين همه سبب شد كه عليه تئورى ظاهراً تغييرناپذير توطئه در سياست مبارزه نمايد، از دموكراسى سوسياليستى پارلمانى و احترام به آزادى‏‌هاى فردى پشتيبانى كند و اِتاتيسم را در برنامه‌ريزى براى توسعه رد نمايد. افزون بر اين، وى حامى گفت‌وگوى سياسى بود و عملاً نيز بدان پرداخت و به جاى انقلاب بر اصلاحات اساسى اجتماعى و سياسى تأكيد كرد: عمدتاً دموكراسى، اصلاحات ارضى و حقوق زنان. شگفت‌آور نيست كه او توسط مراكز قدرت سياسى - اعم از دولت يا اپوزيسيون - تا سال ۱۳۷۰ طرد و محكوم و مورد آزار و اذيت بود. و تعجبى ندارد كه از اين زمان به بعد گرايش به انديشه‌هاى وى بيشتر شده و محبوبيت زيادى يافته است.
بنابراين ميراث روشنفكرى ملكى صرفاً سياست‏‌هايى نبود كه او زمانى در ايران از آ‌ن‌ها پشتيبانى كرد، بلكه عمدتاً نگرش انتقادى، باز و غيرجزمى او بود كه مى‌تواند دربردارندهٔ نكاتى باشد كه سنت‌گرايان و عقل‌گرايان هر جايى و هر زمانى مى‌توانند از آن درس‌هايى بياموزند.
‌
از کتابِ «جستارهایی درباره تئوری توطئه در ایران»
یرواند آبراهامیان، احمد اشرف، محمدعلی همایون کاتوزیان
گردآوری و ترجمه‌: محمدابراهیم فتاحی

‌
‌در دست انتشار
احمد سمیعی گیلانی
زندگانی و خاطرات سیاسی
در گفت‌وگو با سایه اقتصادی‌نیا

▫️ولی من هنوز افسوس حزب را می‌خورم سایه…
هنوز آقای سمیعی؟
▫️اگر چپ‌روی نمی‌کردیم، رقم سرنوشت چیز دیگری می‌شد. حزب ابتدا فقط جبههٔ ضد فاشسیتی بود، غیر کمونیست‌ها را می‌پذیرفت، شاه را قبول داشت، سلیمان میرزا در حیاط کلوپ وضو می‌گرفت و نماز می‌خواند، جلسات را حتی در خانه‌های اعیانی می‌گذاشتیم و صاحب‌عمارتِ متمول گوشه‌ای می‌نشست تریاکش را می‌کشید! سرسپردگی به شوروی… کیش شخصیت‌پرستی… هنوز افسوس می‌خورم.

‌
‌همهٔ ملت‌های کرهٔ زمین، به‌نحوی، در اغتشاش به‌سر می‌برند. ثروتمند یا فقیر، مستکبر یا افتاده، اشغالگر یا اشغال‌شده، همه ــ همهٔ ما ــ سوار قایقی در حال غرق‌شدنیم. با این وصف، بدون آن‌که دغدغهٔ بالاآمدن آب دریا را داشته باشیم، همچنان به ناسزاگویی و به پرخاشگری با یکدیگر ادامه می‌دهیم.
حتی، اگر موج ویرانگر، درحالی‌که به سوی ما می‌آید، ابتدا دشمنانمان را به زیر بکشد، آماده‌ایم تا آن را تشویق کنیم.

از کتابِ «دنیای بی‌سامان»
امین معلوف
ترجمهٔ عبدالحسین نیک‌گهر

در نخستین دههٔ قرن بیست‌و یکم، دنیا نشانه‌های متعددی از بی‌سامانی ارائه می‌دهد: بی‌سامانی فکری که از ویژگی‌هایش تأکید عنان‌گسیختهٔ هویّتی است که راه را به روی هرگونه همزیستی مسالمت‌آمیز و گفت‌وگوی واقعی می‌بندد؛ بی‌سامانی اقتصادی و مالی که دنیا را به ورطهٔ آشوبی با پیامدهای پیش‌بینی‌ناپذیر کشانده است و خود نشانه‌ای است از اختلال در نظام ارزش‌های ما؛ بی‌سامانی در محیط زیست که نتیجهٔ چندین دهه رفتار غیرمسئولانه است… آیا انسان‌ها به «آستانهٔ ناتوانی اخلاقی‌شان» رسیده‌اند؟

‌
فایل صوتی جلسهٔ نقد و بررسی کتاب «پیدایش مفاهیم اسلام سیاسی در ایران معاصر (۱۳۲۰-۱۳۵۷)»
نوشتهٔ آرش صفری

با حضور:
احمد شکرچی
جواد کاشی
محسن آزموده

و نویسندهٔ کتاب به‌صورت آنلاین

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
درس‌گفتار جهان نمایش یونانی
(حضوری)
مدرس: یوسف فخرایی

چهارشنبه‌ها، ساعت ۱۷ تا ۲۰
چهار جلسه، شروع ۳ مردادماه
هزینهٔ دوره : ۸۰۰ هزار تومان
مهلت ثبت نام تا ۳۰ تیرماه

۱. از میتوس تا لوگوس
۲. پولیس و درام آتنی
۳. تراژدی: سقوط در افق رویداد
۴. کمدی: ماندن در مدار سیاهچاله

محل برگزاری: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، بعد از تقاطع فکوری، ساختمان نشر نی، پلاک ۲۰، طبقهٔ پنجم

ثبت‌نام آی‌دی تلگرام: @nashreney_pr

‌
‌تجدید چاپ
«حق و مصلحت»
جلد ۱ و ۲
مقالاتی در فلسفهٔ حقوق، فلسفهٔ حق و فلسفهٔ ارزش
نوشتهٔ محمد راسخ

جامعه‌ی معاصر ایرانی از لحاظ دارابودن نهادهای مدنی، نظام‌های عقلانی تمشیت امور اجتماعی، صنعت، تجارت، بانکداری، آموزش و حتی زیرساخت‌های علوم جدید، هنوز به سطح جوامع نسبتاً پیشرفته‌ی عالم نرسیده، اما گفتمان حقوقی، سیاسی و اجتماعی رایج در آن پر از مفاهیم مطرح در آن جوامع است. حقوق فردی و مصالح جمعی از این نوع مفاهیم‌اند. روشنی، عمق و پیچیدگی نظری می‌تواند بنیادی باشد برای کاستن اقدامات عملی متضادی که زیر نام حق‌های فردی و منافع جمعی انجام و پی‌گیری می‌شوند. قانون ستون فقرات نظام حقوقی است. از این رو، فهم چیستی نظام حقوقی وابسته به درک ماهیت قانون است. چنین فهمی به شکل منفرد و جزئی میسر نیست. به دیگر سخن، به‌نظر می‌رسد درک دقیق‌تر قانون از رهگذر فهم آن در نسبت متقابل با مفاهیم و نظام‌های هنجاری مجاور به‌دست آید. همچنین، مفاهیم و نظام‌های هنجاری در ربط و نسبت با واقعیات موجود در «جهان ممکن» مشترک با خود قرار دارند.

در حالی‌که پیاژه بر ابعاد شناختی و حل مسئلهٔ ذهن انسان تمرکز داشت، فروید قلمروهای مکمل هیجان، انگیزش و ضمیر ناخودآگاه را کاوش کرد. فروید استدلال می‌کرد که کودکان خردسال پیوندهای محکمی را با اطرافیان‌شان شکل می‌دهند و این روابط میان‌فردی دارای بار احساسی‌اند. نوزاد صمیمانه به مادرش وابسته است و از جدایی ناگهانی از مادر ضربهٔ روانی می‌بیند. نوزاد دوم نورسیده، درمی‌یابد که برای جلب مهربانی مادر با رقابت دیگری مواجه است؛ بدین ترتیب، رقابت همشیرها آغاز می‌شود. در مشهورترین صورت‌بندی، کودکان در حدود سن پنج‌سالگی احساسات قوی مستقیمی را نسبت به والدین خود نشان می‌دهند. پسر در رنج عقدهٔ ادیپی خواستار در اختیار داشتن مادر و رهایی از پدر رقیب است و دختر تحت سلطهٔ عقدهٔ الکترا، پیوندی عاشقانه با پدرش برقرار می‌سازد، درحالی‌که مادرش را از خود می‌راند.
امروزه حتی کسانی که با فروید همفکرند، این تصویرها را موبه‌مو نمی‌پذیرند ولی برای بسیاری از ناظران تصویر کلی‌ای که فروید عرضه می‌کند دارای طنینی از حقیقت است. کودکان در سال‌های اولیهٔ حیات خود پیوندهای احساسی بسیار مستحکمی برقرار می‌کنند و در مقابل اطرافیان‌شان واکنش‌های قوی نشان می‌دهند. و ــ در این‌جا یکی از پیام‌های اصلی درمانگری روان‌پویشی نهفته است ــ این احساسات قوی ادامه می‌یابد تا روابط بعدی ما را با دیگران شکل دهد. شاید وابستگی فرد به مادرش کم شود ولی کیفیت آن در روابط عاشقانهٔ دهه‌های بعد مجدداً پدید می‌آید. شاید رقابت همشیران دیگر علنی نباشد، ولی وقتی فرد در مدرسه یا محل کار از تصور این‌که به همتایش امتیازی داده شده است رنج می‌برد، تنش‌های مشابهی بروز می‌کند. و اگر مثلث عشق دوران شیرخوارگی به‌صورت رضایت‌بخشی «حل» نشود، احتمال می‌رود پژواک آن در سال‌های بعدی حیات بر روابط فرد با دیگران اثر بگذارد ــ «او هیچ‌وقت ازدواج نخواهد کرد، او هنوز عاشق مادرش است»؛ «هیچ‌کس از نظر او به اندازهٔ کافی خوب نیست، او هنوز در جست‌وجوی کسی مشابه پدرش است».

از کتابِ «تغییر ذهن‌ها»
هنر و علم تغییر ذهن خود و دیگران
هوارد گاردنر
ترجمهٔ کمال خرازی

یَهُوَه چنان کرد که ماهی عظیمی بهر فروبلعیدن یونُس حاضر گشت. یونُس سه روز و سه شب در احشای ماهی بماند. از احشای ماهی به درگاه یَهُوَه، خدای خویش، دعا کرد. گفت:
از تنگنایی که در آن بودم، به سوی یَهُوَه بانگ برآوردم،
و مرا پاسخ گفت؛
از دل منزلگه مردگان ندا دردادم،
و آوای مرا بشنیدی.
مرا در دل دریا به ژرفاها درافکندی،
و سیلاب مرا در خود گرفت.
تمامی موجها و خیزابهایت،
از روی من بگذشت.
و گفتم: از چشم تو افتادم.
با این همه، به سوی معبد مُقَدّس تو،
همچنان می‌نگرم!
آبها مرا تا گلوگاه در خود گرفت،
و لُجّه احاطه‌ام کرد.
گرد سرم جلبک پیچید.
به بُن کوه‌ها فرود آمدم،
به سرزمینی که چفتهای آن تا ابد،
به رویم بربسته شده بود.
لیک ای یَهُوَه، خدای من،
حیاتِ مرا از گودال برآوردی.
همچنان که جانم در اندرونم زوال می‌یافت،
یَهُوَه را یاد کردم،
و دعای من تا درگاه تو،
به معبد مُقَدّست رفت.
آنان که اباطیل فریبنده را بندگی می‌کنند،
اخلاص خویش را وامی‌نهند.

من به آوازهای ستایش،
قربانیهای ذبح‌کردنی تقدیم تو خواهم داشت.
نذری را که کرده‌ام ادا خواهم کرد.
و نجات از آنِ یَهُوَه است.

یَهُوَه ماهی را فرمان داد و ماهی یونُس را بر ساحل قِی کرد.


▫️از عهد عتیق؛ جلد چهارم؛ کتاب‌های پیامبران
براساس کتاب مقدس اورشلیم
ترجمۀ پیروز سیار

انسان در عصر جدید چنان درگیر ذهنیت خویش میباشد که از این پس گریزی از این پرسش که «من کیستم» نمیتواند داشت. لذا ملاحظه میکنیم که وجه وجودیِ «من» در قضیهٔ دکارت (فکر میکنم پس هستم) انسان را با پرسش از چون‌وچرائیِ حیات خود (من کیستم) مواجه ساخت. بدین صورت آدمی در نوعی تنهائی و انزوای خطیر درگیر آمد که جهان خارج را برای خود به صورت موجودیتی بیگانه درآورد. نتیجه آنکه ذهنیت انسان معاصر نه‌تنها جنبه‌ای عمیقاً فلسفی به چون‌وچرائیِ حضور او در عالَم داد بلکه او را بلحاظ اخلاقی در مقابل این پرسش قرار داد که «به چه کار می‌آیم». به جهت یکچنین پرسش غیرقابل اجتنابی است که انسان خویشتن خویش را در مقابل غیر موظف مییابد. اما این وظیفهٔ اخلاقی هر دم ممکن است به جهت تعلل از قانون به دام تفاخر و فرعونیت افتاده نتایج دیگری به بار آورد. البته منظور از قانون در اینجا ساحَت باطنی و رمزی و اشاری انسان است نه معنای مستبدانهٔ آن.

از کتابِ «ذهن و زمان»؛ کرامت مُوَلّلی

‌
‌چاپ ششم منتشر شد
«حدیث خداوندی و بندگی»
تحلیل تاریخ بیهقی از دیدگاه ادبی، اجتماعی و روان‌شناختی همراه با شرح و توضیح مهم‌ترین بخش‌های متن
نوشتهٔ محمد دهقانی

حدیث خداوندی و بندگی، ضمن معرفی مفصل تاریخ بیهقی، که از شاهکارهای بی‌نظیر نثر فارسی است، می‌کوشد مهم‌ترین جنبه‌های این شاهکار را، از حیث تاریخی و ادبی و اجتماعی و روانشناختی، برای خوانندگان توضیح دهد. ضمناً ماجراهای مهم تاریخ غزنویان، چنان‌که بیهقی روایت کرده است، در این‌جا از نو و بر حسب توالی تاریخی مرتب شده‌اند تا خوانندگان سر رشته‌ی رویدادها و حوادث را گم نکنند. شرح واژه‌ها و جمله‌های دشوار و غامض در حاشیه‌ی صفحات فهم متن را برای خواننده آسان‌تر می‌کند. نقشه‌های متعدد و توضیحاتی هم که ذیل نام‌های تاریخی و جغرافیایی آمده‌اند به او کمک می‌کنند که از فضا و مکان رویدادها تصویر و تصور روشن‌تری به دست‌ آورد.
مخاطب این کتاب نه‌فقط استادان و دانشجویان ادبیات بلکه همه‌ی کسانی‌اند که به تاریخ بیهقی علاقه‌مندند و می‌خواهند با این اثر بزرگ بهتر آشنا شوند و از خواندن آن بیشتر لذت ببرند.

‌
‌اين چيست، اين نام‌ناپذير كه هرچه آن را مى‌نامم، و مى‌نامم، و مى‌نامم، فرسوده نمى‌شود، و اسمش را گذاشته‌ام كلمات. به خاطر آن است كه به آن‌هايى كه بايد برخورد نكرده‌ام، به آن كلمات كشنده، هنوز ترشى آن علوفهٔ متعفن تا گلويم بالا نيامده، از اين شكمِ انباشته از كلمه، با كدام كلمات بنامم، كلمات نام‌ناپذيرم را؟ با اين حال اميد بسيار دارم، قول مى‌دهم، اميد بسيار، كه روزى بتوانم داستانى بگويم، داستانى بشنوم، داستانى ديگر، با انسان‌هايى، از آن انسان‌ها، مثل زمانى كه تقريباً هيچ ترديدى نداشتم، تقريباً. اما اول بايد دهان را بست و همچنان گريست، با چشان تمام باز، تا مايع گرانبها به راحتى فروبريزد، و پلک‌ها را نسوزاند، يا جليديه را، يادم رفته، هر چيزى را كه مى‌سوزاند. اشک، لحن واقعى مى‌توانست همين باشد، اگر اين‌قدر آسان نبود، لحن و مفهوم واقعى. وانگهى اشكى هم نيست، حتى يک قطره، آن‌وقت خطر بزرگ‏ترى مثل خنديدن تهديدم مى‌كرد، اگر اين‌قدر آسان نبود.

از «متن‌هایی برای هیچ»؛ ساموئل بکت؛ ترجمهٔ علیرضا طاهری عراقی

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
جلسهٔ نقد و بررسی کتاب «گرایش‌هایی سیاسی در خاورمیانه و امنیت ملی ایران»
نوشتهٔ حمید احمدی

با حضور:
عبدالامیر نبوی
محمدعلی مهتدی
محسن آزموده
آرش رئیسی‌نژاد (به‌صورت آنلاین)
و نویسندهٔ کتاب

زمان: دوشنبه ۸ مردادماه، ساعت ۱۸
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ پنجم

‌
منتشر شد
«چگونه هایدگر بخوانیم»
مارک راتال
ترجمهٔ مهدی نصر
ویراستار مجموعه: سایمون کریچلی

تفکر هایدگر به جهات متنوعی برای انسان امروز اهمیت دارد. تفکر او، صرف نظر از تأثیر شگرفی که در فلاسفه‌ی بعد از خود مثل گادامر، یوناس، فوکو، لویناس، سارتر، آدورنو، بولتمان، بارت، بینسوانگر، مدارد بوس، رورتی، آگامبن و خیل کثیری دیگر از متفکران گذاشته، اصالتی بنیادین دارد که در تک‌تک صد و چند جلد آثار او می‌توان این اصالت و اعلام استقلال تفکر از علوم طبیعی، متافیزیک، انتوتئولوژی، ماده‌باوری و غیره را دید. امروزه جریانی مرموز کرسی او در آلمان را به فلسفه‌ی تحلیلی اختصاص داده، اما فهم فلسفه، روانشناسی، نظریه‌ی سیاسی، هنر، معماری و بسیاری از حیطه‌های دیگر بدون درک تفکر هایدگر در مجموعه‌آثار او او ناممکن است. این کتاب تلاشی است برای همسفر شدن با هایدگر در آنچه او، به جای استعمال واژه‌هایی فریبکارانه مثل «روش» و «مدل»، «راه» می‌نامید.

بخشی از کتاب