تحلیلگران وزارت خارجه طی دورۀ ریاست جمهوری ترومن در کل از اوضاع ایران ارزیابی نسبتاً واقع‌بینانه‌ای داشتند. در ابتدای بحران، در جلسۀ سطح بالای وزارت خارجۀ بریتانیا و وزارت خارجۀ آمریکا به ریاست مک‌گی بر این امر تأکید شد که «در اوضاع کنونی تحریکی از طرف روس‌ها وجود ندارد و نباید اساساً به‌عنوان بخشی از مسائل و مشکلات کوتاه‌مدت مربوط به جنگ سرد تلقی شود.» ارزیابی سازمان برآورد اطلاعات ملی در بهمن ۱۳۳۰ با عنوان «تحولات احتمالی ایران در سال ۱۳۳۱» مصدق را فردی «بسیار محبوب»، «زیرک»، «ملی‌گرایی راسخ»، و «اصلاح‌طلب اجتماعی»، توصیف و تصویر می‌کند که «خواستار حاکمیت حکومتی پارلمانی، محدودسازی امتیازات دربار، و همچنین آزادی بیان، اجتماعات و مطبوعات است.» گزارش نتیجه‌گیری می‌کند که دولت مصدق ماندنی است و بعید است در آیندۀ نزدیک جایگزینی داشته باشد.
بسیاری از دیگر گزارش‌های این سازمان نیز بر این نتیجه‌گیری صحه گذارده‌اند. یکی از گزارش‌ها یادآور شد که: «بعید است بتوان مصدق را در این دورۀ بحرانی جز از طریق خشونت و یا برقراری یک رژیم نیمه‌دیکتاتوری به کمک شاه سرنگون کرد. چنین اقداماتی خطراتی را به دنبال دارد که شاه تاکنون به اتخاذ آن تمایل نداشته است.» در گزارش دیگری پیش‌بینی شده است که مصدق، علی‌رغم تحریم بریتانیا، از بحران سال‌های ۳۲-۱۳۳۱ جان سالم به در خواهد برد، چراکه «بخش بزرگی از محبوبیت او از موفقیت‌اش در “آزاد کردن” ایران از قید بریتانیا سرچشمه می‌گیرد... وجهۀ مردمی مصدق او را همچنان به نیروی سیاسی مسلط در ایران تبدیل می‌کند.» این برآوردها همچنین بر این تأکید داشتند که حزب توده یک «خطر قریب‌الوقوع» نیست ــ حزبی کوچک، کوچک‌تر از سال ۱۳۲۸، هیچ‌گونه سازمان تسلیحاتی و شبه‌نظامی ندارد، و از «نفوذ» در وزارتخانه‌های کلیدی ناکام بوده است.

از کتابِ «بحران نفت در ایران»
یرواند آبراهامیان
ترجمه‌ی محمدابراهیم فتاحی

‌
‌چاپ چهارم منتشر شد
«بحران نفت در ایران»
یرواند آبراهامیان
ترجمه‌ی محمدابراهیم فتاحی

«پژوهش تازه‌ی آبراهامیان پایانی است بر این افسانه که پیشنهاد نفتی آمریکاــ‌بریتانیا در سال‌های ۱۳۳۰-۱۳۳۲ سخاوتمندانه بود و باید از سوی مصدق پذیرفته می‌شد. این اثر به‌وضوح نشان می‌دهد این پیشنهاد، در کنار دیگر مسائل، به منظور خریدن وقت برای حل بحران از طریق «معامله با یک دولت دوستِ» پس از مصدق «طراحی» شده بود.»
مازیار بهروز، دانشگاه ایالتی سانفرانسیسکو

«یرواند آبراهامیان بررسی ژرفی از اسناد جدیدِ نقش آمریکا در کودتای سال ۱۳۳۲ که منجر به برکناری نخست‌وزیر مصدق و بازگشت شاه به سلطنت شد، ارائه کرده است. فهم رویدادهای مربوط به آن وقایع موضوعی است همچنان داغ و زنده. آبراهامیان در بررسی خود موضوعات اساسی زیر را مد نظر قرار می‌دهد: مناقشه بر سر چه بود، نفت یا کمونیسم؟ نقش آمریکا در این حوادث چه‌قدر تعیین‌کننده بود؟ تأثیر این رویدادها بر روابط کنونی آمریکا با ایران چگونه است؟...»

‌
‌نقش روشنفکر طرح شیوه‌های بدیعِ اندیشیدن است: روشنفکر باعث می‌شود انسان‌ها جهانِ پیرامون‌شان را در پرتوی متفاوت بنگرند، او عادت‌های ذهنی‌ مرسوم مردم را مشوش می‌کند و آن‌ها را برمی‌انگیزد تا خواستار و آغازگر تغییر باشند. روشنفکر وجدان اخلاقی جامعه نیست، نقش او داوری سیاسی نیست، وظیفه‌ی روشنفکر آن است که با ممکن‌ ساختن شیوه‌های بدیلِ اندیشیدن، راه رهایی را برای ما هموار کند.

از کتابِ «چگونه فوکو بخوانیم»
یوهانا اوکسالا
ترجمهٔ علیرضا خالقی دامغانی و نرگس ایمانی مرنی

‌
‌چاپ چهارم منتشر شد
«صدر اسلام و زایش سرمایه‌داری»
بندیکت کهلر
ترجمه‌ی جعفر خیرخواهان و محمد ماشین‌چیان

بندیکت کهلر، که تحصیلات اقتصادی ـ تاریخی و همچنین تجربه‌ی بانکداری دارد در آخرین اثر خود ثابت می‌کند عناصر اصلی سرمایه‌داری مدرن که ابتدا در ونیز ظاهر شد درواقع از نهادها و رویّه‌های کسب‌وکار اسلامی اقتباس شده‌اند. ازجمله نوآوری‌های مهم مسلمانان: ایجاد نهادهای شرکت و وقف، ابداع فنون مدیریت تجاری، ریاضیات بازرگانی و اصلاحات پولی است. به ادعای نویسنده، اسلام تنها دینی است که بنیانگذارش کارآفرین بود و احترام به قراردادها در این دین یک واجب دینی و وظیفه‌ی مدنی شمرده می‌شد. مکه نه‌فقط مکانی مقدس، بلکه مرکزی بسیار مهم برای تجارت بود و تجربه پیامبر در تجارت، نقشی مهم در اداره‌ی موفق شهر مدینه و مذاکره و جنگ با دشمنان داشت. نویسنده با اتکا به منابع گسترده و با بیانی جذاب، خواننده را از مکه به مدینه، دمشق، بیت‌المقدس، بغداد، قاهره و سایر شهرهای اسلامی می‌برد و با شیوه‌های مدیریتی حاکمان آن بلاد آشنا می‌کند و سیر تحول نهادهای اسلامی و علل پیشرفت و سپس افول تمدن اسلامی را با توجه به انگیزه‌های اقتصادی تحلیل می‌کند.

‌
‌«روز اول كه بنده به مجلس آمدم و اين مواد را پيشنهاد كردم با يک اميدوارى كاملى تصور مى‌كردم كه همهٔ آقايان طالب اصلاحات وزارت ماليه هستند و حالا به‌عكس مى‌بينم مخالفت‌هايى مى‌شود كه ممكن است ۲ ماه يا ۴۰ روز ديگر ثابت شود يک ايرانى مى‌خواست وزارت ماليه را اصلاح كند ولى نتوانست... البته همه مى‌دانيد در اصلاحات براى هيچ‌كس نفعى نيست وليكن در خرابى فايده هست. هر ساعت يک دولتى بخواهد قلم بردارد و بودجه را اصلاح كند همهٔ مردم با او طرف خواهند بود. بنابراين، با اين صورت‌هايى كه در كار پيدا شده تصور مى‌كنم كه اين ماده اگر با اكثريت نصف به‌علاوه يک هم بگذرد باز آن اشخاص مفت‌خوار كه در خارج هستند و مى‌دانند، عده‌اى مخالف بوده‌اند و در خيالِ استفاده خواهند بود. بنده اول كه عضويت كابينه را قبول كردم به اين شرط بود كه اختياراتى به من داده شود، دست بنده را باز بگذارند و بتوانم كار كنم. بنده مقصود نداشتم كه در مجلس بيايم و كشتى بگيرم. بنده خواستم به مملكت و ماليهٔ مملكت خدمت كنم.»

مصدق، جلسات روزهاى چهارم و نهم عقرب ۱۳۰۰، مجلس شوراى ملّى

از کتابِ «اختیارات، اصلاحات و لوایح قانونی دکتر محمد مصدق»
مسعود کوهستانی‌نژاد

‌
منتشر شد
«در انتظار خدا»
سیمون وی
ترجمه‌ی بهزاد حسین‌زاده

همه می‌دانیم در این جهان هیچ خیر راستینی وجود ندارد، می‌دانیم هر آن‌چه در این جهان خیر به نظر می‌رسد فانی و محدود است، فرسوده می‌شود و فرسایش آن حقیقتی به نام ضرورت را با وضوحِ تمام افشا می‌کند. احتمالاً هر انسانی در لحظاتی درخشان از زندگی‌اش قاطعانه نزد خود اعتراف کرده است که در این جهان هیچ خیر غایی وجود ندارد. ولی انسان به محض مواجهه با این حقیقت با انواع دروغ‌ها بر آن سرپوش می‌نهد. بسیاری حتی از اقرار به این کار لذت می‌برند و در اندوه خود نوعی شادی بیمارگون می‌جویند، بی‌آن‌که لحظه‌ای جرئت رویارویی با حقیقت را داشته باشند. اینان احساس می‌کنند مواجهه‌ی مستقیم با این حقیقت ــ ولو برای لحظاتی کوتاه ــ‌ خطری مهلک در بر دارد و درست فکر می‌کنند. ضربت این آگاهی از شمشیر نیز بُرنده‌تر است و مرگی هولناک‌تر از مرگ جسم را به انسان تحمیل می‌کند. طولی نمی‌کشد که این آگاهی همه‌ی اجزای نفْس را در ما می‌کُشد. برای تحمل این درد باید حقیقت را بیش از زندگی دوست داشت. چنین کسانی، به تعبیر افلاطون، با همه‌ی وجود از فانیات زمانمند روی‌گردان می‌شوند.

▫️بخشی از کتاب

‌
منتشر شد
«محاکمه»
محمد آصف سلطان‌زاده
رمان؛ ادبیات افغانستان

اردوگاه شیلزمارک برای مهاجران ساکن دانمارک پایان دنیا بود، همان‌جایی که زمین انتها می‌یافت و از آن پس سراشیبی بود و سقوط اقیانوس‌ها. تنها بخت‌برگشته‌ها به آن بئس‌المصیر می‌رسیدند. نجاتی در کار نبود جز همان خویش را سپردن به سقوط، همان تسلیم شدن به مرگ محتوم. امروز همین که عیساخان به آن اردوگاه پا گذاشت، خبردار شد که کسی خویش را به مرگی خودخواسته پناهنده ساخت تا از مرگ محتوم برهد. چندوچون ماجرای او را از زبان اردوگاهیان شنید، که نُه سال در انتظار جواب تقاضای پناهندگی‌اش مانده بوده و معترض بوده که اگر به من جواب منفی و اجبار به ردّمرز شدن می‌دادید، چرا مرا نُه سال معطل نگه داشتید. عیساخان نپرسیده می‌دانست که آن پناهنده شبیه به تمام این پناهندگانِ در انتظار ردّمرز شدن اهل سرزمینی بود که زندگی در آن بی‌ارزش بود و شغل گورکنان بیشتر از هر شغل دیگری رونق داشت.

از صفحه‌ی ۱۵ کتاب

▫️بخشی از کتاب

نشر نی برگزار می‌کند:
خوانش انتقادی شاهنامهٔ فردوسی
دکتر محمد دهقانی
حضوری و آنلاین

زمان: سه‌شنبه‌ها، ساعت ۱۷:۳۰ تا ۱۹:۳۰
مدت دوره: ۸ جلسه
شروع دوره: ۱۹ تیرماه
مهلت ثبت نام: تا ۱۶ تیرماه
هزینهٔ دوره: هشتصد هزار تومان
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، بعد از تقاطع فکوری، ساختمان نشر نی، پلاک ۲۰، طبقهٔ پنجم

ثبت‌نام آی‌دی تلگرام: @nashreney_pr

‌
منتشر شد
«فلسفهٔ هنرهای دینی»
گوردون گراهام
ترجمه‌ی محمدرضا ابوالقاسمی

دین و هنر پیوندهای پیچیده و پرتنشی با یکدیگر دارند. از یک سو، برخی ادیان ریشه‌هایی الهیاتی برای آفرینش هنری یافته‌اند و برخی دیگر به دلایل الهیاتی هنرها را از خود رانده‌اند. از دیگر سو، مفهوم هنر نیز طی قرون متمادی تحولات تاریخی عمیقی را از سر گذرانده است و آن‌چه روزگاری هنر دینی به شمار می‌آمد رفته‌رفته از حیطٔ هنرهای زیبا به حوزهٔ هنرهای کاربردی رانده شد. نویسنده با اشاره به مباحثات متألهان و متفکران دربارهٔ نقش بی‌بدیل هنرها در ایمان و ایقان و ایثار دینی به عرضهٔ ادلهٔ فلسفی برای توضیح تعامل تاریخی ادیان و انواع هنرها می‌پردازد. شرح فلسفی موضوعاتی مانند دلایل حضور نافذ نوا و نوحه و نغمه در ادیان، رابطهٔ متواتر یا متلاطم شرک و شمایل، پیوستگی پایدار ادبیات و عبادت و مبانی معنوی معماری معابد و مقابر این کتاب را به منبعی مفید برای دین‌پژوهان و هنرپژوهان مبدل می‌کند.

▫️بخشی از کتاب

‌
‌مشاركت سياسى، گفت‌وگو و تعامل همگانى مسائل كانونى، فهمى فراگيرتر از دموكراسى‌اند. نقش حياتى عقل‌ورزى همگانى در مشق دموكراسى چنين مسئله‌اى را يكسره با عدالت گره مى‌زند. اگر سنجش الزامات عدالت تنها به مدد عقل‌ورزى همگانى ممكن باشد و چنان‌چه عقل‌ورزى همگانى نيز پيوندى اساسى با مفهوم دموكراسى دارد، در اين صورت پيوندى تنگاتنگ ميان عدالت و دموكراسى، با ويژگى‌هاى برهانى مشترک برقرار است.
ديدگاه دموكراسى به‌مثابه «حكومت از راه گفت‌وشنود» كه امروزه در فلسفهٔ سياسى مقبوليتى عام دارد (گرچه نه همواره نزد نهادگرايان سياسى)، گاه با بحث رايج بر سر دموكراسى و نقش آن در قالب‌هايى كهن‌تر - و به‌لحاظ تشكيلاتى سخت‏گيرانه‌تر - در ستيز است. «انتخابات باز، آزاد و منصفانه جوهر دموكراسى است و شرط لازم و حتمى آن.» تاريخ دموكراسى، به‌رغم دگرسانى كلى در برداشت مفهومى از آن در فلسفهٔ سياسى، غالباً و حتى در حال حاضر نيز بيش‏تر در قالب‌هايى دقيقاً سازمانى توصيف مى‌شود و متكى بر روند اخذ آرا و انتخابات است.
برگه‌هاى آرا، با وجود ايفاى نقشى بسيار مهم، حتى در تبيين و تنفيذ فراگرد عقل‌ورزى همگانى، همهٔ آن‏چه در اين ميان اهميت دارند نيستند، و صرفاً مى‌توانند به‌مثابه بخشى - اما يقيناً بخشى بسيار پراهميت - از كاركرد عقل همگانى در جامعه‌اى دموكراتيک به‌حساب آيند. اثرگذارى برگه‌هاى آرا خود در حدى تعيين‌كننده به لوازم انتخابات، چون آزادى بيان، دسترسى به اطلاعات و آزادى اعتراض وابسته است.

از کتابِ «اندیشهٔ عدالت»
آمارتیا سن
ترجمهٔ احمد عزیزی

منتشر شد
«درآمدی بر متافیزیک»
از پارمنیدس تا لویناس
ژان گروندن
ترجمه‌ی سعید تقوایی ابریشمی

نقدهای ناظر بر متافیزیک بی‌تردید از یک جهت صائب‌اند: متافیزیک، هرچند نه به صورت پیوسته، در حکم رشته‌ی راهنمای سراسر سنت غرب بوده است. مسئله بر سر این است که آیا به‌واقع باید از بند آن گریخت؟ و در کل چه نیازی به آن داریم؟ به قراری که در این کتاب شرحش رفته، در بدایت امر، متافیزیک‌های پرشماری در کارند. متافیزیکی که منتقد متافیزیک رد یا انکار می‌کند تنها یک متافیزیک در میان شمار فراوان متافیزیک‌های ممکن است و این مهم نیز همواره به نام متافیزیک از گونه‌ی دیگر انجام می‌شود. … اما این تنوع بی‌پایان اندیشه‌های متافیزیکی بی‌بهره از هسته‌ای مشترک نیست؛ هسته‌ی مشترکی که بی آن سخن گفتن از متافیزیک معنایی ندارد. این کتاب را به این امید نگاشتم تا نشان دهم متافیزیک، در ذاتش، کوشش خود‌ـ‌انتقادگرانه‌ی ذهن انسان است برای فهمیدن کل واقعیت و اسباب عقلانی آن، و سنت اندیشه‌ی غربی بر عهده گرفته است که این کوشش را پاسداری کند.

برگرفته از متن کتاب

▫️بخشی از کتاب

درست در زمانی که استالین رقبای خود را یک‌به‌یک سربه‌نیست و نابود می‌کرد، در تمام مدتی که اردوگاه‌های کار اجباری هر روز بیش از پیش از منتقدان و معترضان به سیاست‌های حزب کمونیست پُر می‌شد و آندری ژدانف، دبیر امور فرهنگی کمیته‌ی مرکزی حزب کمونیست روسیه‌ی شوروی، نویسندگان و هنرمندان را «مزدوران و سرسپردگان غرب» می‌خواند و کمر به نابودی آثار آنان بسته بود، شماری چشمگیر از شخصیت‌های نامدار و روشنفکران سرشناس آلمانی، فرانسوی، بریتانیایی و امریکایی، نه‌تنها در برابر همه‌ی این فجایع سکوت اختیار کرده بودند، بلکه روسیه‌ی شوروی را «بزرگ‌ترین امید بشریت» می‌خواندند.
حال پرسش این است که به‌راستی این گمراهی‌ها را چگونه می‌توان توضیح داد و توجیه کرد؟ شاید قابل درک باشد که این شخصیت‌های سرشناسِ عرصه‌های گوناگون، انقلاب اکتبر را نمودی از «خواست معنوی و مادی» پرولتاریا تلقی می‌کردند و تفسیرشان از آن «آغاز دوباره‌ی آزمونی تازه و تجربه‌ای بزرگ» بود، اما نمی‌توان به‌سادگی درک کرد که چرا اینان به‌رغم وحشت‌آفرینی‌های حکومت استالین، قلبشان همچنان برای انقلاب و نظام برآمده از آن می‌تپید؟

«خردکشی؛ روشنفکران و انقلاب اکتبر»
خسرو ناقد

منتشر شد
«نامه‌های زندان (جلد دوم؛ از ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۱)»
آنتونیو گرامشی
ترجمه‌ی اثمار موسوی‌نیا

در میان انبوه نوشته‌های آنتونیو گرامشی، نامه‌های زندان از برجسته‌ترین نوشته‌های او در عالم اندیشه‌ی سیاسی است؛ منبعی مهم و پرارزش برای درک شخصیت راستین گرامشی، ویژگی‌های فکری و اخلاقی و عمق مطالعات او، همچنین برای فهم آرای او در عرصه‌ی جامعه‌شناسی سیاسی و مطالعات فرهنگی. اهمیت این اثر در آن است که بخش مهمی از کوشش گرامشی را در تدوین پروژه‌ی فکری‌اش به ما ارائه می‌دهد که، علاوه بر سیاست، تاریخ و فلسفه‌ی مطالعات فرهنگی را نیز دربر می‌گیرد.
در جای‌جای نامه‌ها تلاش برای بررسی همه‌جانبه‌ی مسئله‌ی اصلی گرامشی، یعنی نحوه‌ی سربرآوردن فاشیسم و ناکامی جنبش انقلابی، مشهود است، و رد و نشانی از مفاهمی کلیدی و مورد توجه او همچون هژمونی، روشنفکر ارگانیک، جامعه‌ی سیاسی و جامعه‌ی مدنی، تاریخی‌گری، مسائل فرهنگی و ادبی، و جریان‌های حاشیه‌ای ادبی را به‌وضوح می‌توان در خط فکری او و ابراز نظرش پیرامون مقولات گوناگون و حتی مسائل روزمره دید.

▫️ بخشی از کتاب

روزها در راه و شب‌ها بیدار در رؤیاها
«شاهرخ مسکوب» نویسنده، مترجم و پژوهش‌گر ایرانی است که دی 1304 در بابل متولد شد. بیشتر سال‌های حیات مسکوب در تهران، اصفهان و پاریس سپری شد و او، فروردین 1384 بر اثر سرطان خون در فرانسه چشم بر جهان فروبست و پیکرش در خاک بهشت زهرا آرام گرفت. زندگی 79 ساله‌ی شاهرخ مسکوب پر از فراز و نشیب بود و یادگارهای زیادی از تألیف‌ها و ترجمه‌های او به‌جا مانده است. «سوگ مادر»، «روزها در راه»، «سفر در خواب»، «گفت‌وگو در باغ»، «در سوگ عشق و یاران»، «کتاب مرتضی کیوان»، «در حال‌وهوای جوانی»، «هویت ایرانی و زبان فارسی»، «شکاریم یک‌سر همه پیش مرگ»، «در سوگ و عشق یاران»، «درآمدی به اساطیر ایران» و «در کوی دوست» برخی از مهم‌ترین آثار تألیفی او هستند و «پرومته در زنجیر» نوشته‌ی «اشیل»، چهار کتاب «افسانه‌های تبای»، ««آنتیگون»، «ادیپ شهریار» و «ادیپوس در کلنوس» از آثار «سوفوکلس» و «خوشه‌های خشم» اثر «جان اشتاین‌بک» چندی از ترجمه‌های ماندگار شاهرخ مسکوب هستند. «حکیم ابوالقاسم فردوسی» و «شاهنامه» هم از علاقه‌مندی‌ها و دغدغه‌های همیشگی مسکوب بود.

«شاهرخ نازنین من غمگین است.»
شاهرخ مسکوب عاشق مادرش بود و «سوگ مادر» مجموعه‎‌ای است از یادداشت‌های او از روزهای دل‌گیر و ملال‌آور بیماری مادرش تا ایام سیاه و سخت درگذشت او و تمام آن‌چه مسکوب پس از مادرش در بیداری و در خواب از سر گذرانده. نویسنده خود فرصت چاپ این کتاب را نداشت. دوست قدیمی و نزدیکش «حسن کامشاد» یادداشت‌ها را گردآوری کرد و این آرزوی مسکوب را پس از درگذشت خود او تحقق بخشید. خاطرات سوگواری شاهرخ مسکوب تجربه‌ای است گاه دردناک و همواره تأمل‌برانگیز از تمام تأملات و تألماتی که سوگ به دنبال دارد. او در یکی از یادداشت‌ها خود را سرزنش و به مرده‌پرستی محکوم می‌کند که چرا مادرِ از دست‌رفته‌اش را از تمام زندگان بیشتر دوست دارد. اما پاسخ خود را نیز می‌دهد. «خیال می‌کنم مرده‌پرستم؛ گرچه او را در زندگی هم می‌پرستیدم.» در کنار تصویر دقیق و نزدیکی که مسکوب در یادداشت‌هایش از سوگ به مخاطب می‌دهد، قلم شیوای او و توصیف‌های درخشان او از احساس‌ها، خاطره‌ها و رؤیاها، «سوگ مادر» را به اثری شنیدنی تبدیل کرده است.

تولید شده با عشق و اشک
کتاب صوتی «سوگ مادر» اثر «شاهرخ مسکوب» ماحصل همکاری نشر صوتی آوانامه و «نشر نی» است. «ایمان رئیسی» که خود با رنج سوگ مادر آشنا است، با احساس‌هایی درخور کتاب گویندگی اثر را برعهده داشته. «حسن کامشاد» علاوه بر گردآوری یادداشت‌های سوگواری مسکوب، مقدمه‌ای نیز بر اثر رفیقش نوشته که با صدای «مهدی صفری» اجرا شده است.
🆔@avanameh

‌
‌‌در دست انتشار

نظریهٔ رهایی
کریستوف منکه
ترجمهٔ سیدمسعود حسینی

هدفِ اصلیِ‌ کتاب این است که ایدهٔ نوعی رهایی را شرح و بسط دهد که قادر است از آلوده شدنِ خویش به هر سلطه‌ای عبور کند. به عبارتی دیگر، این کتاب تلاشی است برای به اندیشه در آوردنِ رهایی در وراء تقابل‌های میانِ‌ یونانیان و بربرها، میان فرهیختگان و اصطلاحاً «بدْوی‌ها»، میان اروپا و دیگری‌اش، میانِ مغرب‌زمین و سایرِ نقاطِ جهان. این کتاب در پیِ آن است که رهایی را حقیقتاً جهان‌شمول سازد: در پیِ‌ آن است که آزادی را به نحوی به اندیشه درآورَد که آزادی نه دستاورد و امتیازِ برخی مناطق و فرهنگ‌ها، بلکه تجربه و پراکسیسِ همگان باشد. بنابراین کتابِ پیشِ رو در پیِ مفهومی حقیقتاً انسانی از آزادی است: آزادی به‌مثابهٔ تجربه‌ای که برای هر انسانی در هر زمانی امکان‌پذیر است؛ بلکه حتی به‌مثابهٔ تجربه‌ای که در زندگیِ هر انسانی، ولو محدود و سرکوب‌شده، همواره پیشاپیش بالفعل است. این همان بنیادی است که بر پایهٔ آن می‌توان در هر زمانی نبرد بر سرِ رهایی را آغاز کرد.

از مقدمهٔ نویسنده برای ترجمهٔ فارسی

‌
‌در دست انتشار
«چگونه هایدگر بخوانیم»
مارک راتال
ترجمهٔ مهدی نصر
ویراستار مجموعه: سایمون کریچلی

تفکر هایدگر به جهات متنوعی برای انسان امروز اهمیت دارد. تفکر او، صرف نظر از تأثیر شگرفی که در فلاسفه‌ی بعد از خود مثل گادامر، یوناس، فوکو، لویناس، سارتر، آدورنو، بولتمان، بارت، بینسوانگر، مدارد بوس، رورتی، آگامبن و خیل کثیری دیگر از متفکران گذاشته، اصالتی بنیادین دارد که در تک‌تک صد و چند جلد آثار او می‌توان این اصالت و اعلام استقلال تفکر از علوم طبیعی، متافیزیک، انتوتئولوژی، ماده‌باوری و غیره را دید. امروزه جریانی مرموز کرسی او در آلمان را به فلسفه‌ی تحلیلی اختصاص داده، اما فهم فلسفه، روانشناسی، نظریه‌ی سیاسی، هنر، معماری و بسیاری از حیطه‌های دیگر بدون درک تفکر هایدگر در مجموعه‌آثار او او ناممکن است. این کتاب تلاشی است برای همسفر شدن با هایدگر در آنچه او، به جای استعمال واژه‌هایی فریبکارانه مثل «روش» و «مدل»، «راه» می‌نامید.

‌
در دست انتشار
‌‌«پدیدارشناسی روح هگل؛ راهنمای خواننده»
استیون هولگیت
ترجمهٔ علی سهرابی

پدیدارشناسی روح، شناخته‌شده‌ترین اثر هگل، از زمان انتشارش در ۱۸۰۷ تا به امروز پیوسته تأثیری ژرف بر متفکران مختلف گذاشته است؛ از فوئرباخ و مارکس گرفته تا هایدگر و آدورنو و دریدا. این اثر، در عین حال، یکی از دشوارفهم‌ترین متون تاریخ فلسفه است و همواره مطالعه و پیگیری روند آن برای خوانندگان مسئله‌ساز بوده. هدف هولگیت در این کتاب فراهم آوردن راهنمایی است برای خواندن پدیدارشناسی. او می‌کوشد گام به گام سیر استدلالی پدیدارشناسی را روشن سازد و نشان دهد چگونه هر مرحله از تکوین آگاهی در نهایت به بن‌بست می‌رسد و چگونه از بطن آن مرحله‌ای تازه سربرمی‌آورد؛ تکوینی که خود برآمده از منطق درونیِ تجربهٔ آگاهی است. کتاب پدیدارشناسی روح هگل؛ راهنمای خواننده شرحی است گام به گام و راهگشا که مطالعه و فهم اثر سترگ هگل را برای ما دسترس‌پذیرتر می‌سازد.

‌
‌همهٔ فرقه‌ها باید مكلف باشند اصل تساهل را به‌عنوان اساس آزادىِ خود قرار دهند و بياموزانند كه آزادى وجدان به يک اندازه، چه براى آنان و چه براى مخالفانشان، حق طبيعى هر انسانى است. تحقق همين يک امر، همهٔ زمينه‌هاى نارضايتى و خلجان‌هاى وجدان را برطرف خواهد كرد و علل اختلاف و دشمنى به‌يكباره زايل مى‌شود.

‌«نامه‌ای در باب تساهل»
جان لاک
ترجمهٔ شیرزاد گلشاهی کریم

به نظر جان لاک برای آن‌که اعمال مؤمنان مقبول درگاه خداوند افتد می‌بایست همه‌ی آن اعمال از سر عشق، خلوص و ارادت قلبی انجام پذیرد و تنها در این صورت است که انجام فرایض مذهبی موجبات فلاح و رستگاری آدمیان را فراهم می‌سازد. بنابراین، هرگونه اقدامی از سوی آدمیان که منجر به تحمیل صورت خاصی از عقیده یا اعمال مذهبی گردد، در واقع اخلالی است در عنصر خلوص و صمیمیت باورهای مذهبی انسان‌ها، خلوص و صمیمیتی که رکن رکین قبولی اعمال آدمیان است. هیچ‌کس نمی‌تواند و حق ندارد ادعا کند که مسئولیت عقیدتی دیگران برعهده‌ی اوست.