‌
‌چاپ سیزدهم منتشر شد
«پیکان سرنوشت ما»
با بهره‌گیری از نوشته‌ها و خاطرات احمد خیامی
گردآوری و نگارش: مهدی خیامی


کتاب پیکان سرنوشت ما که براساس نوشته‌ها و خاطرات احمد خیامی، از بنیانگذاران شرکت کارخانجات ایران‌ناسیونال و فروشگاه‌های زنجیره‌ای کوروش، نوشته شده، از جهات بسیاری خواندنی و باارزش است. از جمله، نخست این‌که بسیاری از روایت‌های این کتاب به‌طور کلی دربردارنده‌ی دروس و آموزه‌های فراوانی برای علاقه‌مندان به کارآفرینی بومی است. دوم این‌که روایت‌کننده برخی اصول مهم اخلاق تجاری و رفتار صنعتی و همچنین چگونگی رعایت آن‌ها را توضیح داده است.
روایت‌های احمد خیامی گوشه‌های ثبت‌نشده در تاریخ توسعه‌ی صنعتی ایران را روشن می‌کند؛ نتیجه‌ی تحقیقات زیادی را به زیر سؤال برده و به چالش می‌کشد؛ و سؤالات و موضوعات متعددی را مطرح می‌کند. اما بی‌شک روایت‌های این کتاب زمینه‌ی مطالعات بیشتری را به‌ویژه در مورد صنعت خودروسازی در دهه‌ی ۱۳۴۰ شمسی، که دوره‌ی طلایی اقتصاد ایران در آن رقم خورده است، فراهم می‌کند.

‌
‌از آدميان هر آن كس كه دل به شوكت شاهى گرم مى‏دارد
و در تالارهاى شاهوار خود سرمست از قدرت مى‏خرامد
آن كس كه از بادهاى هوسكار تقدير بيمى‏ش نيست
و دل به شادى اكنون خوش كرده است
گو بيايد و بر تقدير من و تو، اى تروا، بنگرد.
كه آينه‏دار تقدير هرگز بدين هشيارى
ناپايدارى تكيه‏گاه شاهان را آشكار نكرده است
كه اينك، بنگر، دستِ همان تقدير
تخت‏گاه سرفراز آسيا را كه ساخته دست‏هايى ايزدى بود
چنين ويران و وانهاده رها كرده‏ست.

از کتابِ «زنان تروا و توئستس»
سنکا
ترجمه‌ی عبدالله کوثری

‌
‌چاپ نهم منتشر شد
«اروپا از دوران ناپلئون»
دیوید تامسن
ترجمه‌ی خشایار دیهیمی و احد علیقلیان

اروپا از دوران ناپلئون یکی از کتاب‌های مرجع درباره تاریخ اروپای مدرن به‌حساب می‌آید. این کتاب بر اساس این اعتقاد نوشته شده که اروپای پس از ۱۷۸۹ را فقط با پژوهش در نیروهای فراگیری می‌توان درک کرد که در طول زمان بر شکل‌گیری اروپای مدرن از بریتانیا تا بالکان تأثیرگذار بودند.
بنابراین، دکتر تامسن بر عواملی کلی نظیر رشد جمعیت، صنعتی‌شدن، توسعه‌ی ماوراء بحار، دموکراسی و سوسیالیسم، ناسیونالیسم، روابط میان جنگ و انقلاب تأکید می‌گذارد. او این عوامل کلی را، نه کشور به کشور، بلکه مرحله به مرحله مورد بررسی قرار می‌دهد تا شکل‌گیری تمدن اروپایی در طول یک قرن و نیم را به صورت کلی پیوسته به ما بنمایاند.
حاصل کار تاریخی‌ست با تمام جزئیاتی که سهمی بسزا در شکل‌گیری اروپای مدرن داشته‌اند و طرح کاملی را از گذشته پیش چشم خواننده می‌آورند. مجله اکونومیست درباره این کتاب نوشته است: «باید امیدوارم باشیم که این کتاب راه خودش را به قفسه‌ی کتابخانه‌های مهم همه‌ی مردان و زنان هوشمندی که فکر می‌کنند و می‌خوانند باز کند.»

جوِّ حاکی از ناراستی و نظارت تام‌وتمام بر گردش اطلاعات هنگامی نمود یافت که دولت بار دیگر به اهرم فشار علیه مردم روی آورد. قانون صیانت از صلح (۱۹۲۵) که ابزار دولت برای نظارت بر گروه جدیدی از حائزان شرایط حق رأی بود، بار دیگر به کار آمد تا فشار بیشتری بر مردم اعمال گردد. این قانون که قبلاً وسیلۀ کارامدی برای ممانعت از فعالیت احزاب سیاسی تندرو به شمار می‌رفت، در ۱۹۴۱ بسط یافت تا روشنفکران مستقل و لیبرال و همچنین مخالفان مذهب رسمی شینتو را نیز هدف قرار دهد. ترسناک‌تر از همه این‌که در بازنگری این قانون «توقیف احتیاطی» نیز لحاظ شده بود. از ۱۹۲۸ تا انتهای ۱۹۴۳ دولت با اِعمال قانون صیانت از صلح ۶۸ هزار و ۵۰۰ نفر را بازداشت کرد (آمار دستگیرشدگان در کره و تایوان، مستعمرات ژاپن، به حساب نیامده است). حدود یک ـ دهم این افراد نهایتاً محاکمه و محکوم به دست‌کم شش ماه حبس شدند. یکی از خبرنگاران روزنامۀ ماینیچی، بزرگ‌ترین روزنامۀ کشور، را به جرم نوشتن سرمقاله‌ای توقیف کردند که از مقامات خواسته بود هواپیمای بیشتری تولید کنند و ضمناً پرسیده بود که آیا ژاپن واقعاً قادر است با نیزۀ چوب خیزران بر امریکا غلبه یابد. «پلیس ویژۀ رسیدگی به جرایم ضد امنیت ملی» یا «پلیس عقاید» مسئولیت این‌گونه دستگیری‌ها را بر عهده داشت. شیگه‌میتسو، وزیر امور خارجۀ دوران جنگ، در خاطرات خود می‌نویسد:
جنگ «تمام‌عیار»ی بود: بکش یا کشته شو. ارتش حاضر بود تا ته خط برود. چنانچه کسی پیش از انعقاد قرارداد صلح، سخنی از آشتی و مسالمت به میان می‌آورد به شدیدترین وجه تنبیه می‌شد. وزیر جنگ [توجو] با نهایت سختگیری اختیارات مطلق ارتش را به کار گرفته و برای حفظ امنیت کشور، ژاندارمری را وارد عمل کرده بود. آنان هواداران صلح را سازشکار می‌نامیدند و هرکس که سخنی از شکست به میان می‌آورد یاغی و مستحق سرکوب بود.

از کتابِ «ژاپن رویاروی جهان»
مری ال. هنمن
ترجمهٔ بابک محقق
از مجموعهٔ کارگاه تاریخ

‌
‌در پایان هر نزاع مسلحانه‌ فقط نام چند نفر از رهبرهای طرفین که از گزند دروگر زمان نجات یافته‌‌اند در صفحات تاریخ ثبت می‌شود؛ این نام‌ها از حافظۀ کوتاه‌مدت مردم پاک می‌شوند، اما در کتاب‌های تاریخ باقی می‌مانند.
نام ژنرال سانتیِرا از همین نام‌هایی است که با جوهر سرد قلم جاودانه شده. او اهل امریکای جنوبی بود، خانوادۀ اصیلی هم داشت، و در کتاب‌هایی که در زمان حیاتش چاپ شده بودند نام او در فهرست قهرمانان آزادی‌بخش آن قاره از یوغ حکومت ظالم اسپانیا قرار داشت.
این نبرد طول و دراز، که یک طرف برای استقلال می‌جنگید و طرف مقابل برای حفظ سلطۀ خود، طی سالیان متمادی و با فراز و نشیب‌هایی که کفۀ اقبال را هربار برای یکی از طرفین سنگین می‌کرد، در وحشی‌گری و جنبه‌های غیرانسانی به نبردی برای بقا تبدیل شده بود. احساسات حاکی از محبت و شفقت با شدت یافتن نفرت سیاسی همه از بین رفته بودند و، مثل همۀ جنگ‌ها، عموم مردم که کمترین منفعت را از این ماجرا می‌بردند بیشترین آسیب را از لحاظ جان ناقابل و مال ناچیزشان متحمل می‌شدند.

از داستانِ گاسپار روئیس: قصۀ عاشقانه
از مجموعه داستانِ قصه‌های جنگ
جوزف کنراد
ترجمۀ نیما حضرتی

‌
‌‌برابری حقوق با مردان و برابری مُزدها و دستیابی به تمام مشاغل، هدف‌هایی بسیار باارزش‌اند که پیشتر ــ دست‌کم روی کاغذ ــ به زنان داده شده است ــ البته هنگامی که مردان این کار را مناسب دانسته‌اند! اما این حقوق در عمل تا هنگام دگرگون شدن ساختارهایی روانی که زنان را از خواستن و از آنِ خود ساختن‌شان باز می‌دارد، دور از دسترس اکثر آنان باقی خواهد ماند. همین ساختارهای روانی هستند که زنان را به جایی می‌کشاند که بر تمام کوشش‌هایشان برای راهیابی به درون دنیای تولید داغ ننگ بزنند و در صورت ورود به آن نیز نخست از نقش خود در مقام زن و سپس ــ درصورتی‌که بخواهند شخصیت و استعدادهای خود را به‌عنوان زن شکوفا سازند ــ از نقش خود در مقام فرد انسانی احساس تحقیر کنند.

‌زنان را سرزنش می‌کنند که اتکا به نفس، میل به استقلال و آزادگی و تمایلی به پرورش شخصیت و شکوفایی فرد خود ندارند؛ حال آن که در واقع این‌ها همان چیزهایی هستند که سیر زندگی دختران از آغاز تا هنگام بلوغ ــ که زمان گزینش‌های اساسی است ــ سخت ضربه می‌خورند و بسیار تضعیف می‌شوند.

از کتابِ «اگر فرزند دختر دارید»
النا جانینی بلوتی
ترجمه‌ی محمدجعفر پوینده

‌
‌چاپ چهارم منتشر شد
«ادبیات تطبیقی»
طه ندا
ترجمهٔ هادی نظری منظم

ادبیات تطبیقی، خاستگاهی غربی دارد، اما به‌تدریج در پژوهش‌های اهل شرق نیز جایگاهی برای خود می‌یابد. این شاخه از نقد ادبی، اسباب شکوفایی ادبیات ملت‌ها و همگرایی و تفاهم بیشتر جوامع انسانی را فراهم می‌نماید و به روشنداشت سهم و نقش هر ملت در آفرینش اندیشه‌های بلند موجود در این جهان پهناور می‌پردازد.
نویسندهٔ کتاب، بنیان‌گذار انستیتوی زبان‌های شرقی در دانشگاه اسکندریه و از اساتید برجستهٔ ادبیات تطبیقی در سرزمین‌های عربی است. نظر به وجود پیوندهای استوار زبان‌های عربی و فارسی و اشتراکات فراوان عرب‌ها با ایرانیان و ترکان مسلمان، بخش اصلی پژوهش‌های نویسنده در این اثر، به روشنداشت موضوعات مزبور اختصاص دارد. در فصلی نیز به بررسی ادبیات اسلامی در اروپا و معرفی آثاری می‌پردازد که در گذر زمان به دیگر سرزمین‌ها راه یافته است.

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
کارگاه ویرایش محتوایی متون تألیفی
مدرس: مجید ملکان

زمان: روزهای شنبه و سه‌شنبه (ساعت ۱۶ تا ۱۹)
مهلت ثبت‌نام: تا ۶ تیر
شروع کارگاه: سه‌شنبه ۱۲ تیر
تاریخ امتحان ورودی: یک‌شنبه ۱۰ تیر
مدت: پنج هفته
شهریه: دو میلیون و پانصد هزار تومان

نحوه‌ی انتخابِ شرکت‌کنندگان: امتحان ورودی (ترجمه، ویرایش، معلومات زبانی و ادبی، معلومات عمومی)


داوطلبان برای ثبت‌نام در امتحان ورودی می‌توانند رزومه‌ی خود را به آی‌دی تلگرام زیر ارسال کنند.
@nashreney_pr


در این کارگاه ویرایش متون تألیفی به منظور تولید متنِ منسجم و منطقی آموزش داده می‌شود. اگر به‌دنبال ویرایش زبانی و صوری/ فنی (درست و نادرست در زبان فارسی، اعمالِ رسم‌الخط و فاصله‌گذاری، مباحثِ «غلط ننویسیم» و ...) هستید، این کارگاه حتماً فایده‌ای برای شما نخواهد داشت.

در کتابِ مبانی انسان‌شناسی تلاش شده است موضوعی بسیار پیچیده، یعنی فرهنگ انسانی و علمی که به‌طور تخصصی به مطالعه‌ی آن اختصاص دارد به زبانی ساده تشریح شود. مطالب این کتاب، چنان‌که از عنوان آن نیز مشخص است، تنها «درآمد» و «مقدمه»‌ای است برای آشنایی با موضوع. اما نباید تصور کرد که این «مقدمه» دیدگاهی جامع یا نسبتاً جامع از این علم گسترده به خواننده عرضه می‌کند، یا اصولاً نویسنده چنین ادعایی دارد. در حقیقت انسان‌شناسی به‌دلیل گستردگی زمانی و مکانی و وجود شاخه‌های تخصصی بسیار زیاد در آن امروزه به یکی از پیچیده ترین علوم انسانی تبدیل شده که هم‌زمان واجد دو بُعد مثبت و منفی است. انسان‌شناسی علمی به‌دلیل ماهیت بین‌رشته‌ای‌اش دایرةالمعارفی است که برای درک جهان پیچیده‌ی کنونی بهترین ابزار است. البته انسان‌شناسی نیازمند تعامل با دیگر رشته‌ها و حوزه‌های تخصصی است.
اما بُعد منفی در آن است که همان دلایل می‌توانند پژوهشگر ناآگاه را به‌سوی امور سطحی سوق دهند و مفاهیم پیچیده را به مفاهیم پیش‌پاافتا‌ده‌ای تقلیل دهند که هیچ سودی نه برای خودش و نه برای دیگران نخواهند داشت.

«مبانی انسان‌شناسی»، نوشته‌ی ناصر فکوهی

‌
‌مكانيسم عجيبى در درون ما در كار است كه گذشته را زيبايى خيالى مى‌بخشد؛ حافظه فيلم تجربه‌هاى گذشته را رنگين مى‌كند. اين رنگ‌آميزى به‌صورت بسيار ابتدايى انجام مى‌گيرد و رنگ‌ها با هم قاطى مى‌شوند... خيلى وقت‌ها كه شب‌ها بيدار مى‌شوم دلم براى سلولم، توى خانهٔ اموات در سويل، تنگ مى‌شود، و عجيب اين كه حس مى‌كنم هرگز به اندازهٔ آن زمان  آزاد نبوده‌ام.
واقعاً احساس خيلى عجيبى است. ما، يک زندگى غيرعادى در آن حياط داشتيم. نزديكى مدام مرگ بر هستی‌‏مان سنگينى مى‌كرد و درعين‌حال سنگينى از آن مى‌گرفت. اكثر ما از مرگ واهمه‌اى نداشتيم، واهمه‌مان فقط از عمل مردن بود؛ و گاهى مى‌شد كه حتى بر اين واهمه هم چيره شويم. در چنين لحظاتى ما آزاد بوديم - مردان بى‌سايه بوديم، مردانى خارج از ردهٔ فانى‌ها. اين، كامل‌ترين تجربهٔ آزادى بود كه به انسانى مى‌تواند ارزانى شود.
چنين لحظه‌هايى تكرار نمی‌شوند، و وقتى كه آدم بار ديگر به گردونهٔ كسالت‌بار زندگى برمى‌گردد تنها چيزى كه می‌ماند اين احساس است كه چيزى را در سلول شمارهٔ ۴۱ جا گذاشته است.

از کتابِ «گفت‌وگو با مرگ»
آرتور کوستلر
ترجمهٔ خشایار دیهیمی و نصرالله دیهیمی

‌
‌استفادۀ هنرمند از ویژگی‌های سبکی، همچون بروز شخصیت وی از طریق رفتارهایش، حساب‌شده و قاعده‌مند نیست. سبک است که بازنمایی‌های هنری را از بازنمایی‌های غیرهنری متمایز می‌کند. سبک‌ها در هنر نه‌فقط در فرایند بازنمایی، بلکه در بیان اندیشه‌هایی راجع به آنچه به تصویر کشیده می‌شود یا شیوۀ به تصویر کشیدن آنها اهمیت می‌یابند. اگر نقاش کوررنگِ تازه‌کاری (بی‌خبر از آثار ون‌گوگ) چیزی شبیه به کافۀ شبانه در آرل بکشد، پرسپکتیوهای کج‌ومعوج، شیوۀ ابتدایی نمایش پرتوافشانی نور چراغ‌ها، و رنگ‌های خام و غیرطبیعی جملگی از اثری ضعیف و کم‌مایه خبر می‌دهند. اما این ویژگی‌ها در سبک ون‌گوگ تمهیداتی برای بیان نگاه هنرمند به صحنه است. این تمهیدات هم صحنه را نشان می‌دهند و هم شیوۀ نگریستن هنرمند به آن را، یعنی ما کافه را از صافی ذهنی مملو از بار عاطفی و احساسی می‌بینیم. از نظر دانتو وظیفۀ بیننده درک و دریافت «استعاره»ی جای‌گرفته در قلب هر اثر است. دانتو استعاره را استحالۀ واقعیت به هنر از طریق تعامل بین رسانه و محتوا در چارچوب سبک تعریف می‌کند.

از کتابِ فلسفهٔ هنر
استیون دیویس
ترجمهٔ محمدرضا ابوالقاسمی


نقاشی: کافۀ شبانه در آرل، ون‌گوگ

ژان‌ ژاک روسو بر آن بود که انسان علاوه بر خودخواهی و حس صیانت نفس که غریزهٔ اصلی است، تمایلی طبیعی به نوع‌دوستی و همدردی با دیگری هم دارد. به‌علاوه، انسان به نظر او موجودی ذاتاً آزاد است، به این معنی که می‌تواند برخلاف حیوانات از بند غریزهٔ خودخواهی هم آزاد باشد، و بدین معنا موجودی اخلاقی شود. اما جامعه و تمدن این دو ویژگی طبیعی آدمی را سرکوب و به جای آن‌ها خودخواهی و خوددوستی را تشدید کرده و وابستگی و انقیاد به دیگری یا ناآزادی و سلطه و استثمار را به همراه آورده است. علت اصلی این دگردیسی پیدایش نابرابری و مالکیت خصوصی بود که حس جماعت و نوع‌دوستی را از بین برد و در نتیجه انسان از طبیعت خود بیگانه شد. دو راه گریز از این ازخودبیگانگی، از نظر روسو، وجود دارد که یکی سیاسی و دیگری آموزشی است. راه‌حل سیاسی ایجاد نظام سیاسی جدیدی است که جامعه‌ای مرکب از شهروندان آزاد یعنی شهروندانی اخلاقی و برابر و خودمختار و خودگردان به ارمغان آورد؛ و راه‌حل آموزشی، تربیت آدمیان آزاده و اخلاقی و نوع‌دوست است. غایت مطلوب در دیدگاه روسو نیز، به سیاق حکمت سیاسی دیرین، بنای نظام و تمدنی تازه براساس آزادگی اخلاقی و مدنی و نوع‌دوستی و تعادل نفسانی آدمی است.

از کتابِ «احیای علوم سیاسی»
گفتاری در پیشهٔ سیاستگری
نوشتهٔ حسین بشیریه

‌
‌اهداف کتاب «دکارت» فروتنانه است: ارائهٔ تبیینی روشن و صریح از فلسفهٔ دکارت که در آن نسبت به پیچیدگی‌های مباحث مطرح در این فلسفه جانب انصاف رعایت شود و در عین‌حال، سعی بر این باشد که موضوعات به گونهٔ معقولی در دسترس دانشجویانی قرار گیرد که چه‌بسا نخستین‌بار باشد که به نظام دکارتی روی می‌آورند. چنین کاری با وجود دشواری، نباید ناممکن باشد زیرا اعتقاد خود دکارت بر این بود که اگر براهین موجود در فلسفهٔ او به‌طور ساده و به ترتیب درست عرضه شود، حتی «متعالی‌ترین» ابعاد آن را نیز می‌توان بدون مهارت تخصصی فهمید… فهم‌پذیری الزاماً به‌معنای ساده‌سازی افراطی نیست و در واقع امیدوارم این کتاب نظر آن‌هایی را که آشنایی تخصصی‌تری با متون دکارت دارند، نیز جلب کند.

«دکارت»؛ جان کاتینگم؛ ترجمهٔ سیدمصطفی شهرآیینی

‌‌
منتشر شد:‌
‌
«کافه کنار سد»؛ نمایش‌نامه از مجموعه‌ی جهان نمایش
کانر مک‌فرسن
ترجمه‌ی کاوه بلوری

جهان نمایش مجموعه‌ای است از متن‌هایی که برای صحنه‌ی نمایش یا درباره‌ی آن نوشته شده‌اند. انواع نمایش‌نامه، چه برای اجرا و چه صرفاً برای خوانده شدن، از جمله نمایش‌نامه‌هایی با اقتباس از آثار ادبی یا سینمایی، و نیز متن‌های نظری در حوزه‌ی درام و نقد آثار نمایشی، در این مجموعه جای می‌گیرند.

● اون‌وقت‌ها هم که خودت می‌دونی، ولری، این‌جا خبری از برق و این صحبت‌ها نبوده. و شب‌های زمستون هم که توی مناطق روستایی تاریکی وحشتناکه، غوغا می‌کنه. اِ… اون شب باد می‌اومده، مثل امشب، زوزه‌کشون و سوت‌زنون از دریا می‌اومده طرف خشکی. الان گوش کن ببین صدای باد از زیر در می‌آد، انگار یکی داره آواز می‌خونه. یکی داره زیر در برات آواز می‌خونه. اون شب دقیقاً مثل امشب بوده.
صفحه‌ی ۵۲- ۵۳

‌
‌از لحاظ تاريخى نمى‏توان انكار كرد كه قدرت‏هاى برتر در دوره‏هاى گوناگون، مستقيم يا غيرمستقيم، در مسائل داخلى كشورها مداخله كرده‏اند. اين نكته‏اى است كه خود آنان بارها بدان اشاره داشته و در بيشتر موارد به‏طور علنى آن را اعلام كرده‏اند. اما مسئلهٔ اساسى اين است كه در تحليل‌هاى مبتنى بر ديدگاه توطئه بدون توجه به عوامل داخلى زمينه‏ساز توطئهٔ خارجى و نقش نيروهاى اجتماعى، هيچ‏گونه جايگاهى براى رقابت، حوادث عادى و طبيعى و كنش و واكنش انسان‏ها و جوامع در سطوح عقلانى و عاطفى در نظر گرفته نمى‏شود.
در سياست جهانى معاصر مبناى رفتار كشورها و حكومت‏ها كسب منافع بيشتر است و نمى‏توان كشورى را با تأكيد بر اصول اخلاقى شخصى محكوم كرد. نظريهٔ توطئه با پيش‏فرض قراردادن برخى اصول خاص ويژه خود، همهٔ حكومت‏ها، گروه‏هاى مخالف داخلى و جوامع غيرخودى را دشمن تلقى مى‏كند و حكم به محكوميت و اهريمن‏صفتى آنان مى‏دهد. سياست جهانى و نظام بين‏الملل يك محيط رقابتى است. محيطى است كه كشورها به اندازه‏اى كه در درون خودشان انسجام داشته و از عوامل داخلى براى توسعه بهره‏مند مى‏شوند، مى‏توانند از اين نظام بهره‏بردارى نمايند. به‏عبارت ديگر ميان توسعهٔ نيروهاى درونى و بهره‏مندى از محيط خارجى ارتباطى مستقيم وجود دارد. درواقع مسئله اين است كه بار سنگين توسعه و پيشرفت هر كشورى بر عهدهٔ عوامل و نيروهاى داخلى است. اگر پيشرفت و توسعه را مانند يك ترازو فرض نماييم، كفه داخلى به مراتب سنگين‏تر از كفه خارجى است و اين عامل خودش را در تاريخ توسعه‏يافتگى چند قرن اخير به خوبى نشان داده است.

از کتابِ «جستارهایی درباره تئوری توطئه در ایران»
یرواند آبراهامیان، احمد اشرف، محمدعلی همایون کاتوزیان
گردآوری و ترجمه‌: محمدابراهیم فتاحی

‌
‌مجلس قانون‌گذارى كه مهم‌ترين ركن دموكراسى در هر كشور است هنگامى اصالت دارد كه در آن هم اكثريت و هم اقليت نمايندگان خود را داشته باشند. اگر يک گروه اجتماعى با نگرش سياسى نسبتاً همسانى، ده‌درصد جمعيت يک كشور را تشكيل مى‌دهند بايد به همان نسبت يعنى ده‌درصدِ كرسى‌هاى پارلمان را در اختيار گيرند و به همان نسبت فرصت ابراز نظرات خود را داشته باشند. اگر اكثريتى حتى نود و نه ‏درصد آراء را داشته باشد ولى به اقليت يک‌درصد مجال ابراز نظر ندهد و آن را از داشتن نماينده در پارلمان و ديگر مجامع تصميم‌گيرى محروم سازد، رأى و تصميمش هيچ اعتبار و ارزشى نخواهد داشت. بر اين اساس، ميل دموكراسى را به دو نوع راستين و ناراست تقسيم مى‌كند كه مرادش از دموكراسى راستين، حكومتى است كه در آن اكثريت و اقليت به نسبت وزن اجتماعى خود، حضور مؤثر داشته باشند و دموكراسى ناراست، حكومت مبتنى‌بر حضور و رأى اكثريت به‌تنهايى است. ميل همه انتقادهايى را كه اصحاب نظر بر دموكراسى وارد كرده‌اند ناشى از حاكميت نوع ناراستِ دموكراسى مى‌انگارد.

از کتابِ «حکومت انتخابی»
جان استوارت میل
ترجمهٔ علی رامین

‌
منتشر شد
«برجام؛ هماوردی گفتمان‌های رسانه‌ای»
پویا نعمت‌اللهی و محمدرضا رسولی

پژوهش حاضر با هدف واکاوی برجام در کانتکست رسانه‌های داخلی صورت گرفته است. در این معنا یکی از حوزه‌هایی که به پدیده‌ی برجام به مفهوم عام گفتمانی آن واکنش نشان داده، رسانه‌ها هستند. رسانه‌ها که خود بازتاب‌دهنده‌ی جریان‌های مرتبط با مسئله‌ی برجام بودند در منازعه‌ای گفتمانی برجام را در دالّ مرکزی دیالوگ خود قرار داده و صحنه‌ای از معارضه را له یا علیه کنش‌های پیوستار برجام رقم زدند. در این میان مطالعه‌ای که بتواند این صحنه‌ی هماوردی گفتمانی را به تصویر بکشد، شاید از ضرورت‌های شناختی تام این پیوستار بود. در اثری که پیش روی شماست سعی شده تا همگرایی و واگرایی گفتمان رسانه‌ای برجام مورد توجه قرار گیرد.
کتاب حاضر پژوهشی آکادمیک است که، به مثابه‌ی یک ضرورت و اولویت و با دغدغه‌ی مطالعه‌ی کنش‌ها و واکنش‌های گفتمانی رسانه، از بدو خلق برجام تا مقطع خروج آمریکا از آن به منظور ثبت در تاریخ تعامل برجام و رسانه صورت گرفته است.

ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com

‌
‌پوپوليسم اخلاقى به اين معناست كه اكثريت حق اخلاقى دارند شيوه زندگى‌كردن را به همه ديكته كنند. اين يک سوءبرداشت از دموكراسى است كه هميشه آزادى فردى را تهديد مى‌كند. اشتباه اساسى در عدم تفكيک ميان دو اصل زير نهفته است: يكى اين اصل مورد قبول كه بهترين راه سپردن قدرت سياسى به اكثريت است و ديگرى اين ادعاى غيرقابل قبول كه نبايد اكثريت را در آنچه با قدرت خود انجام مى‌دهد نقد كرد و در مقابل‌شان مقاومت نشان داد. نمى‌توان اصل اول را نپذيرفت و دموكرات بود، حال آن‌كه مى‌توان دموكرات بود و اصل دوم را نپذيرفت. ميل و بسيارى ديگر توانسته‌اند اين عقيده را كه دموكراسى بهترين - يا كم‌ضررترين - شكل حكومت است با اين باور قاطع جمع كنند كه بسيارى امور وجود دارند كه حتى يک حكومت دموكراتيک نبايد انجام دهد. جمع ميان اين دو باور ممكن است، چرا كه هرچند يک دموكرات معتقد است دموكراسى بهتر از ديگر اشكال حكومت است، ولى در نتيجه اين اعتقاد نمى‌پذيرد كه دموكراسى يک حكومت كامل يا خطاناپذير است و هرگز نمی‌توان در مقابل آن مقاومت كرد.

از کتابِ «قانون، آزادی و اخلاق»
درآمدی بر فلسفهٔ حقوق کیفری و عمومی
ترجمهٔ محمد راسخ

‌
منتشر شد
«نامه‌های فلوبر»
با ویرایش و بازبینی رنه دشارم
ترجمه‌ی ساناز ساعی دیباور

شخصیت‌های من نباید این‌چنین صحبت کنند. بلندپروازانه است که بخواهی به قلب انسان‌هایی راه یابی که دو هزار سال پیش زندگی می‌کردند و هیچ‌چیزِ تمدن‌شان شبیه تمدن ما نبود. حقیقت را یک لحظه، چون جرقه‌ای، می‌بینم اما در جانم نفوذ نمی‌کند. … خمیازه می‌کشم، منتظر می‌مانم، در خلأ رؤیا می‌بافم و آزرده می‌شوم. لحظه‌های غمگین زندگی‌ام را این‌چنین گذرانده‌ام، لحظه‌هایی که هیچ بادی در قایقم نمی‌وزید. جان آدمی در این لحظه‌هاست که به آرامش می‌رسد! ولی خب دیرزمانی‌ست که در به همین پاشنه می‌چرخد! مهم نیست، باید در برابر شوربختی صبور بود، روزهای خوب را یادآور شد و همچنان به آن‌ها امیدوار بود.
از صفحه‌ی ۱۵۴ کتاب

‌
‌چاپ هشتم منتشر شد
«خاطرات سیلویا پلات»
ترجمه‌ی مهسا ملک مرزبان

سيلويا پلات از زمانى كه كودكى بيش نبود نوشتن خاطرات روزانه‌اش را آغاز كرد و اين كار را تا زمان مرگش ادامه داد. بعد از مجموعه اشعارش، اين مهم‌ترين اثر او به شمار مى‌رود. نوشته‌هاى اين دفتر چيزى شبيه دفترهاى خاطرات ديگر بود - ثبت وقايع روزمره، بازخوانى خاطرات، پرداختن به زندگى خصوصى و احتمالاً رفع اين شبهه كه هيچ‏كس جاودان نمى‌ماند - اما درعين‌حال چيزى فراتر از همهٔ اين‌ها.
آن‏چه در دست داريد مانند زندگى نامه‌هاى معمولى فقط شرح زندگى نويسنده نيست، بلكه سرچشمه و منشأ غالب كارهاى اوست.
اين كتاب گنجينه‌اى است از هزاران نكتهٔ مبهم كه با دنبال كردن تخيلات، عقايد، اشعار، داستان‌ها و رمان سيلويا پلات روشن مى‌شود. گاهى به مشابهت‌هايى اشاره مى‌شود، اما در غالب موارد خواننده به خود واگذاشته مى‌شود تا اطلاعات را دريابد و براى خود تفسير كند. كتاب حاضر سندى تكان‌دهنده و پرسوزوگداز است كه بهتر است بگذاريم خودش حرف بزند.

از یادداشت ویراستار انگلیسی کتاب؛ فرانسيس مک‌كالو

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
خوانش رمان فارسی، باقی‌مانده‌های دههٔ شصت
(حضوری)
مدرس: محمد راغب

یکشنبه‌ها، ساعت ۱۷ تا ۱۹
چهار جلسه، شروع ۱۷ تیر
هزینهٔ دوره : ۵۰۰ هزار تومان
مهلت ثبت نام تا ۱۴ تیر

برنامهٔ جلسات:

جلسهٔ اول (۱۴۰۳/۴/۱۷): سمفونی مردگان (۱۳۶۸) عباس معروفی
جلسهٔ دوم (۱۴۰۳/۴/۲۴): گاوخونی (۱۳۶۲) جعفر مدرس صادقی
جلسهٔ سوم (۱۴۰۳/۴/۳۱): روضه قاسم (۱۳۶۲) امیرحسن چهلتن
جلسهٔ چهارم (۱۴۰۳/۵/۷): کابوس اقلیمی (۱۳۶۹) پرویز زاهدی

ثبت‌نام آی‌دی تلگرام:
@nashreney_pr