‌
‌نظریۀ رخداد حقیقت بدیو در وهلۀ نخست به سبب استفادۀ او از آموزۀ پل نبود که برای ژیژک جذابیت یافت. اگر خطر اغراق را به جان بخریم باید گفت آنچه نهایتاً باعث جذب ژیژک به بدیو شد همان چیزی بود که او را مجذوب لکان کرد: یعنی دغدغۀ حقیقت. فلسفۀ «پسامدرن» در نظر ژیژک معادل فلسفۀ سوفسطاییان یونان باستان و شکاکان پیش از کانت است: هر سه گروه از مواجهه با مفهوم حقیقت سر باز می‌زنند. در بسیاری از حلقه‌ها از لکان نیز همراه با دریدا و فوکو به عنوان بخشی از «تثلیث مقدس» پسامدرن یاد می‌شود، اما ژیژک معتقد است این برچسب تا حدودی گمراه‌کننده است. لکان تا آنجا با «پسامدرن‌ها» هم‌رأی است که تصدیق می‌کند راهی برای بازگشت به مفهوم «سنتی» حقیقت وجود ندارد. جایی که راهش از پسامدرنیسم جدا می‌شود بر سر مفهوم امر واقعی است، مفهومی که به‌تعبیری معرف نوعی برداشت «پساپسامدرن» از حقیقت است. ژیژک معتقد است در سطح سیاسی نیز سیاست غالب در غرب گرفتار همین مشکل است: هر برنامۀ سیاسیِ مبتنی بر حقیقت به عنوان امری که بالقوه تمامیت‌خواهانه است طرد می‌شود. ژیژک نیز موافق است که تمامیت‌خواهی امری به‌غایت منفی است و آن را ذیل مقولۀ روان‌کاوانۀ «انحراف» تحلیل می‌کند.

از کتابِ «ژیژک و الهیات»
از مجموعهٔ ایده‌های رادیکال
آدام کوتسکو
ترجمهٔ امیررضا گلابی

‌

اهمیت نسبی «تداوم» و «تحول» در تاریخ ایران، در زمان‌ها و زمینه‌های مختلف متفاوت بوده است. در زمینه‌ی سیاسی، تهاجمات و تحول در حاکمیت تداوم را منقطع می‌ساخت و در زمینه‌ی امور دیوانی و اداری «تداوم» از ویژگی‌های چشمگیر بود که شکاف‌های سیاسی را پر می‌کرد. در کتاب تداوم و تحول در تاریخ میانه‌ی ایران مؤلف بر آن است که عناصر تداوم و تحول را در وجوه مختلف تاریخ سلجوقیات بزرگ، خوارزمشاهیان و ایلخانان نشان دهد. او عقیده دارد که نباید این دو عنصر را در تقابل و تباین شدید با یکدیگر قرار داد چون در سرتاسر دوره‌ی مورد بحث تداوم پایا وجود داشته است. آن لمبتن در این کتاب عناصر تداوم و تحول را در بعضی از نهادهای دیوانی، حقوقی و اقتصادی که کم و بیش با هم در ارتباط بوده‌اند را پی می‌گیرد و ترکیب‌بندی گروه‌هایی که بر این نهادها تسلط داشتند و عامل مهمی در تحول و تداوم به شمار می‌رفتند را ارزیابی می‌کند. هدف وی بررسی جنبه‌های محیطی است که در چارچوب آن انسان‌ها به دنبال حفظ و اشاعه‌ی حیات فرهنگی و معنوی خود در تاریخ میانه‌ی ایران بوده‌اند.

«‌تداوم و تحول در تاریخ میانه ایران»
آن لمبتن
ترجمه‌ی یعقوب آژند

جنبش سینمای محض در سال ۱۹۱۸، مهم‌ترین اتفاق این سال و نیز یکی از مهم‌ترین اتفاقات تاریخ سینمای ژاپن است. به بیان ساده، این جنبش می‌خواست با سرمشق قرار دادن سینمای غرب، سینمای ژاپن را که شدیداً متأثر از نمایش‌های شینپا و کابوکی بود، اصلاح کند.
سینمای ژاپن تا این زمان به دو شاخۀ بزرگ تقسیم می‌شد: نخست، گِندای‌گِکی یا نمایش زمان حال که شدیداً متأثر از نمایش شینپا بود؛ دوم، جیدای‌گِکی یا نمایش دوره‌ای که شدیداً تحت تأثیر نمایش کابوکی بود... مهم‌ترین ویژگی فیلم شینپا که جنبش سینمای محض به‌دنبال حذف آن بود، استفاده از هنرپیشه‌های مرد برای اجرای نقش زنان بود. به این هنرپیشه‌های مرد زن‌نما، اویاما یا اونّاگاتا گفته می‌شود. در کابوکی، اویاما به هنرپیشه‌های مردی اطلاق می‌شد که نقش زنان جوان را بازی می‌کردند. گفته می‌شود در سال ۱۶۲۹ حکومت وقت بازی زنان در کابوکی و هر نوع نمایش دیگر را ممنوع کرد و بعد از آن بود که مردان زن‌نما یا اویاماها در نمایش ظاهر شدند. معروف‌ترین اویاما که از قضا در همین سالِ شکل‌گیری جنبش سینمای محض، در ۲۵ سالگی جوان‌مرگ شد، تِجیرو تاچیبانا نام داشت که بعد از تأسیس نیکّاتسو به این شرکت پیوست. او با فیلم کاتیوشا بسیار محبوب شد و در این فیلم نقش کاتیوشا را بازی کرد. زیبایی او عامل بسیار مهمی در کشاندن تماشاگران به سینما بود، به‌طوری که به او لقب مری پیکفورد ژاپن دادند.

از کتابِ «سینمای ژاپن»
از آغاز تا پایان جنگ جهانی دوم
محمد نقی‌زاده و قدرت‌اله ذاکری

‌
‌این یک حقیقت بی‌چون‌وچرا است که کسانی که با هر دو نوع لذت [کمّی و کیفی] به‌طور مساوی آشنا باشند، و در قدرشناختن و لذت بردن از هر دو، ظرفیت برابر داشته باشند، نوعی از زندگی را ترجیح می‌دهند که [با تأکید بر لذات کیفی، لذات سطح بالا که خاص انسان است و نه مشترک میان او و حیوان] توانایی‌های برترِ آنان را به کار وادارد. تعداد کمی از انسان‌ها ممکن است به این رضایت دهند که به حیوانات فرودست‌تری تبدیل شوند، تا، در مقابل، امکان بهره‌وری بیشتری را از لذات حیوانات پیدا کنند. هیچ انسان هوشمندی به این رضایت نمی‌دهد که به یک دیوانه بدل شود؛ هیچ انسان آموخته‌ای نمی‌خواهد به یک بی‌سواد تبدیل شود؛ هیچ انسان صاحب احساس و وجدانی راضی نمی‌شود به یک خودپرست و فرومایه تغییر ماهیت دهد؛ هر چند متقاعد شده باشد که افراد کودن یا رذل به‌بهره‌ٔ خویش بیشتر خرسندند تا او به بهرهٔ خود.

از کتابِ «فایده‌گرایی»
جان استیوارت میل
ترجمهٔ مرتضی مردیها

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
جلسهٔ نقد و بررسی کتاب «زبان، واقعیت و ارزش در فلسفه مک‌داول»
نوشتهٔ ایمان همتی

با حضور:
امیر مازیار
مسعود حسینی
محسن آزموده
ایمان همتی

زمان: دوشنبه ۲۱ خردادماه، ساعت ۱۸
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ پنجم

‌
منتشر شد
«پیامبری و قرارداد»
داود فیرحی

تحلیل ماهیت دولت پیامبر (ص) اهمیت زیادی برای نواندیشی دینی، تجدد سیاسی و اصلاح نهاد دولت در ایران و دیگر جوامع اسلامی دارد، اما اکثر دولت‌پژوهی‌ها در جهان اسلام، بی‌آن‌که به سیره‌ی حکمرانی پیامبر اکرم (ص) توجه نمایند، به سنّت خلفای راشدین و یا اندیشه‌های کلامی شیعه ارجاع می‌دهند و ماجرای سقیفه و سنّت سیاسی مبتنی بر این واقعه را مرجع ارزیابی دولت قرار می‌دهند. بدین‌سان، ماهیت دولت پیامبر و سیره‌ی حکمرانی ده‌ساله‌ی او مورد «غفلتِ سیستماتیک» قرار گرفته و چندان در معرض پژوهش و ارزیابی قرار نداشته است. مطالعات چند‌ساله و نیز چند ترم تدریس در حوزه‌ی «سیره‌ی سیاسی پیامبر اسلام» نشان می‌دهد که این شیوه‌ی حکمرانی به‌طور بنیادی بر الگوی قرارداد استوار است. قراردادها و پیمان‌های موجود از پیامبر اسلام، چنان تعدد و تواتر دارند که دولت آن حضرت را می‌توان «دولت قراردادی» نامید. این پژوهش به کاوش در این اسناد و الگوی حکمرانی در سنّت پیامبر می‌پردازد.

(به نقل از طرح‌نامه‌ی دکتر فیرحی برای تألیف کتاب پیامبری و قرارداد)

‌
‌زنان، به‌ویژه، در کشورهایی که پیشرفت تکنولوژیک کمتری دارند، بیش از آن‌که از نقش‌های جنسیتی سنتی رها شده باشند از یک مجموعه نقش ظالمانه به مجموعۀ دیگری از نقش‌های ظالمانه منتقل شده‌اند. برای مثال، در بسیاری از مناطقِ پردازش صادرات که شرکت‌های سهامی چندملیتی آن‌ها را گسترش داده‌اند زنان را به کارهایی وامی‌دارند که از آن‌ها بهره‌کشی می‌شود و تأثیرشان اندکی بیش از تجارت در پلکان انتهایی نردبان اجتماعی سنتی به‌جای تجارت در پلکان انتهایی نردبان نولیبرال است. دیوید هاروِی می‌نویسد: «انباشت به‌واسطۀ خلعِ ید، عموماً، تیشه به ریشۀ هر قدرتی می‌زند که زنان احتمالاً در نظام‌های تولید/بازاریابیِ خانه‌داری سنتی و در ساختارها و بازارهای اجتماعی سنتی آن قدرت داشته‌اند. گذرگاه‌های رهایی زنان از نظارت‌های پدرسالارانۀ سنتی در کشورهای درحال‌توسعه یا از کار تحقیرآمیز در کارخانه‌ها می‌گذرد یا از تجارتِ فعالیت‌های جنسی.»

از کتابِ «دوستی در عصر اقتصاد»
تاد می
ترجمه‌ی کاوه بهبهانی

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
جلسهٔ نقد و بررسی کتاب «زبان، واقعیت و ارزش در فلسفه مک‌داول»
نوشتهٔ ایمان همتی

با حضور:
امیر مازیار
مسعود حسینی
محسن آزموده
ایمان همتی

زمان: دوشنبه ۲۱ خردادماه، ساعت ۱۸
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ پنجم

‌
منتشر شد
«گرایش‌ها سیاسی در خاورمیانه و امنیت ملی ایران»
حمید احمدی

پژوهش‌های موجود پیرامون امنیت ملی ایران و چالش‌ها و تهدیدات بیرونی فراروی آن بیشتر تحت تأثیرات مطالعات بین‌المللی، به‌ویژه مطالعهٔ تأثیرات استراتژیک و ژئوپلیتیک ناشی از سیاست ابرقدرت‌ها یا بازیگران منطقه‌ای، بوده است. پژوهش کنونی بر زمینهٔ کمتر شناخته شده اما بسیار مهم دیگر، یعنی تأثیر اندیشه‌ها و گرایش‌های سیاسی محیط پیرامونی بر امنیت ملی ایران متمرکز شده است. از آنجا که اندیشه‌ها و گرایش‌های سیاسی در خاورمیانه بر سه محور ناسیونالیسم، چپ مارکسیستی و اسلام‌گرایی استوار بوده‌اند، نویسنده نگاه این گرایش‌ها و جریان‌ها و دولت‌های طرفداران آن‌ها به ایران و تأثیر سیاست‌های ناشی از این گرایش‌ها بر امنیت ملی کشورمان را بررسی و تحلیل کرده و ضمن ارائهٔ تعریف فراگیر و نوینی از امنیت ملی ایران، آن را برآیند امنیت سرزمینی، نظامی، اقتصادی، سیاسی، انسانی و هویتی ایران و مردم ایران قلدمداد می‌کند.

▫️بخشی از کتاب

‌‌
‌فایل صوتی جلسهٔ نقد و بررسی کتاب «زبان، واقعیت و ارزش در فلسفهٔ مک‌داول»
نوشتهٔ ایمان همتی

با حضور:
امیر مازیار
مسعود حسینی
محسن آزموده
ایمان همتی

‌
‌
منتشر شد
«پدیدارشناسی ادراک»
موریس مرلوپونتی
ترجمه‌ی مسعود علیا

پدیدارشناسی ادراک در زمره‌ی مهم‌ترین متون جنبش پدیدارشناسی و فلسفه‌ی قرن بیستم جای دارد. این اثر کلاسیک، که اکنون به هشتاد سال پس از انتشار به فارسی درآمده است، نمونه‌ای است کم‌نظیر از رویکرد پدیدارشناسانه به قلم فیلسوفی که بنیادکاوانه در تجربه‌ی زیسته و زیست‌جهان نقب می‌زند تا از کار ادراک و ساختارها و مقومات آن سردرآورد. در نظر او، پدیدارِ ادراک بنیادی‌ترین سطح تماس و مراوده‌ی ما با جهان است که سطوح دیگر تجربه و فرهنگ و شناخت و فهم و تعقل قائم به آن‌اند و در نهایت از آن قوت و قوّت می‌گیرند. ادراک پدیداری پرمایه است که روشن‌سازی پدیدارشناسانه‌اش (هم از حیث مُدرِک یا سوژه‌ی بدنمند و هم از حیث مُدرَک یا جهانی که به ادراک درمی‌آید) گاه مفهوم‌پردازی‌ها و صورت‌بندی‌های بدیعی می‌طلبد و گاه مستلزم بازنگری در مفهوم پردازی و صورت‌بندیِ بسیاری از پدیدارهای دیگری است که در تاریخ فلسفه مطرح بوده‌اند...

▫️بخشی از کتاب

‌
‌چاپ سیزدهم منتشر شد
«پیکان سرنوشت ما»
با بهره‌گیری از نوشته‌ها و خاطرات احمد خیامی
گردآوری و نگارش: مهدی خیامی


کتاب پیکان سرنوشت ما که براساس نوشته‌ها و خاطرات احمد خیامی، از بنیانگذاران شرکت کارخانجات ایران‌ناسیونال و فروشگاه‌های زنجیره‌ای کوروش، نوشته شده، از جهات بسیاری خواندنی و باارزش است. از جمله، نخست این‌که بسیاری از روایت‌های این کتاب به‌طور کلی دربردارنده‌ی دروس و آموزه‌های فراوانی برای علاقه‌مندان به کارآفرینی بومی است. دوم این‌که روایت‌کننده برخی اصول مهم اخلاق تجاری و رفتار صنعتی و همچنین چگونگی رعایت آن‌ها را توضیح داده است.
روایت‌های احمد خیامی گوشه‌های ثبت‌نشده در تاریخ توسعه‌ی صنعتی ایران را روشن می‌کند؛ نتیجه‌ی تحقیقات زیادی را به زیر سؤال برده و به چالش می‌کشد؛ و سؤالات و موضوعات متعددی را مطرح می‌کند. اما بی‌شک روایت‌های این کتاب زمینه‌ی مطالعات بیشتری را به‌ویژه در مورد صنعت خودروسازی در دهه‌ی ۱۳۴۰ شمسی، که دوره‌ی طلایی اقتصاد ایران در آن رقم خورده است، فراهم می‌کند.

‌
‌از آدميان هر آن كس كه دل به شوكت شاهى گرم مى‏دارد
و در تالارهاى شاهوار خود سرمست از قدرت مى‏خرامد
آن كس كه از بادهاى هوسكار تقدير بيمى‏ش نيست
و دل به شادى اكنون خوش كرده است
گو بيايد و بر تقدير من و تو، اى تروا، بنگرد.
كه آينه‏دار تقدير هرگز بدين هشيارى
ناپايدارى تكيه‏گاه شاهان را آشكار نكرده است
كه اينك، بنگر، دستِ همان تقدير
تخت‏گاه سرفراز آسيا را كه ساخته دست‏هايى ايزدى بود
چنين ويران و وانهاده رها كرده‏ست.

از کتابِ «زنان تروا و توئستس»
سنکا
ترجمه‌ی عبدالله کوثری

‌
‌چاپ نهم منتشر شد
«اروپا از دوران ناپلئون»
دیوید تامسن
ترجمه‌ی خشایار دیهیمی و احد علیقلیان

اروپا از دوران ناپلئون یکی از کتاب‌های مرجع درباره تاریخ اروپای مدرن به‌حساب می‌آید. این کتاب بر اساس این اعتقاد نوشته شده که اروپای پس از ۱۷۸۹ را فقط با پژوهش در نیروهای فراگیری می‌توان درک کرد که در طول زمان بر شکل‌گیری اروپای مدرن از بریتانیا تا بالکان تأثیرگذار بودند.
بنابراین، دکتر تامسن بر عواملی کلی نظیر رشد جمعیت، صنعتی‌شدن، توسعه‌ی ماوراء بحار، دموکراسی و سوسیالیسم، ناسیونالیسم، روابط میان جنگ و انقلاب تأکید می‌گذارد. او این عوامل کلی را، نه کشور به کشور، بلکه مرحله به مرحله مورد بررسی قرار می‌دهد تا شکل‌گیری تمدن اروپایی در طول یک قرن و نیم را به صورت کلی پیوسته به ما بنمایاند.
حاصل کار تاریخی‌ست با تمام جزئیاتی که سهمی بسزا در شکل‌گیری اروپای مدرن داشته‌اند و طرح کاملی را از گذشته پیش چشم خواننده می‌آورند. مجله اکونومیست درباره این کتاب نوشته است: «باید امیدوارم باشیم که این کتاب راه خودش را به قفسه‌ی کتابخانه‌های مهم همه‌ی مردان و زنان هوشمندی که فکر می‌کنند و می‌خوانند باز کند.»

جوِّ حاکی از ناراستی و نظارت تام‌وتمام بر گردش اطلاعات هنگامی نمود یافت که دولت بار دیگر به اهرم فشار علیه مردم روی آورد. قانون صیانت از صلح (۱۹۲۵) که ابزار دولت برای نظارت بر گروه جدیدی از حائزان شرایط حق رأی بود، بار دیگر به کار آمد تا فشار بیشتری بر مردم اعمال گردد. این قانون که قبلاً وسیلۀ کارامدی برای ممانعت از فعالیت احزاب سیاسی تندرو به شمار می‌رفت، در ۱۹۴۱ بسط یافت تا روشنفکران مستقل و لیبرال و همچنین مخالفان مذهب رسمی شینتو را نیز هدف قرار دهد. ترسناک‌تر از همه این‌که در بازنگری این قانون «توقیف احتیاطی» نیز لحاظ شده بود. از ۱۹۲۸ تا انتهای ۱۹۴۳ دولت با اِعمال قانون صیانت از صلح ۶۸ هزار و ۵۰۰ نفر را بازداشت کرد (آمار دستگیرشدگان در کره و تایوان، مستعمرات ژاپن، به حساب نیامده است). حدود یک ـ دهم این افراد نهایتاً محاکمه و محکوم به دست‌کم شش ماه حبس شدند. یکی از خبرنگاران روزنامۀ ماینیچی، بزرگ‌ترین روزنامۀ کشور، را به جرم نوشتن سرمقاله‌ای توقیف کردند که از مقامات خواسته بود هواپیمای بیشتری تولید کنند و ضمناً پرسیده بود که آیا ژاپن واقعاً قادر است با نیزۀ چوب خیزران بر امریکا غلبه یابد. «پلیس ویژۀ رسیدگی به جرایم ضد امنیت ملی» یا «پلیس عقاید» مسئولیت این‌گونه دستگیری‌ها را بر عهده داشت. شیگه‌میتسو، وزیر امور خارجۀ دوران جنگ، در خاطرات خود می‌نویسد:
جنگ «تمام‌عیار»ی بود: بکش یا کشته شو. ارتش حاضر بود تا ته خط برود. چنانچه کسی پیش از انعقاد قرارداد صلح، سخنی از آشتی و مسالمت به میان می‌آورد به شدیدترین وجه تنبیه می‌شد. وزیر جنگ [توجو] با نهایت سختگیری اختیارات مطلق ارتش را به کار گرفته و برای حفظ امنیت کشور، ژاندارمری را وارد عمل کرده بود. آنان هواداران صلح را سازشکار می‌نامیدند و هرکس که سخنی از شکست به میان می‌آورد یاغی و مستحق سرکوب بود.

از کتابِ «ژاپن رویاروی جهان»
مری ال. هنمن
ترجمهٔ بابک محقق
از مجموعهٔ کارگاه تاریخ

‌
‌در پایان هر نزاع مسلحانه‌ فقط نام چند نفر از رهبرهای طرفین که از گزند دروگر زمان نجات یافته‌‌اند در صفحات تاریخ ثبت می‌شود؛ این نام‌ها از حافظۀ کوتاه‌مدت مردم پاک می‌شوند، اما در کتاب‌های تاریخ باقی می‌مانند.
نام ژنرال سانتیِرا از همین نام‌هایی است که با جوهر سرد قلم جاودانه شده. او اهل امریکای جنوبی بود، خانوادۀ اصیلی هم داشت، و در کتاب‌هایی که در زمان حیاتش چاپ شده بودند نام او در فهرست قهرمانان آزادی‌بخش آن قاره از یوغ حکومت ظالم اسپانیا قرار داشت.
این نبرد طول و دراز، که یک طرف برای استقلال می‌جنگید و طرف مقابل برای حفظ سلطۀ خود، طی سالیان متمادی و با فراز و نشیب‌هایی که کفۀ اقبال را هربار برای یکی از طرفین سنگین می‌کرد، در وحشی‌گری و جنبه‌های غیرانسانی به نبردی برای بقا تبدیل شده بود. احساسات حاکی از محبت و شفقت با شدت یافتن نفرت سیاسی همه از بین رفته بودند و، مثل همۀ جنگ‌ها، عموم مردم که کمترین منفعت را از این ماجرا می‌بردند بیشترین آسیب را از لحاظ جان ناقابل و مال ناچیزشان متحمل می‌شدند.

از داستانِ گاسپار روئیس: قصۀ عاشقانه
از مجموعه داستانِ قصه‌های جنگ
جوزف کنراد
ترجمۀ نیما حضرتی

‌
‌‌برابری حقوق با مردان و برابری مُزدها و دستیابی به تمام مشاغل، هدف‌هایی بسیار باارزش‌اند که پیشتر ــ دست‌کم روی کاغذ ــ به زنان داده شده است ــ البته هنگامی که مردان این کار را مناسب دانسته‌اند! اما این حقوق در عمل تا هنگام دگرگون شدن ساختارهایی روانی که زنان را از خواستن و از آنِ خود ساختن‌شان باز می‌دارد، دور از دسترس اکثر آنان باقی خواهد ماند. همین ساختارهای روانی هستند که زنان را به جایی می‌کشاند که بر تمام کوشش‌هایشان برای راهیابی به درون دنیای تولید داغ ننگ بزنند و در صورت ورود به آن نیز نخست از نقش خود در مقام زن و سپس ــ درصورتی‌که بخواهند شخصیت و استعدادهای خود را به‌عنوان زن شکوفا سازند ــ از نقش خود در مقام فرد انسانی احساس تحقیر کنند.

‌زنان را سرزنش می‌کنند که اتکا به نفس، میل به استقلال و آزادگی و تمایلی به پرورش شخصیت و شکوفایی فرد خود ندارند؛ حال آن که در واقع این‌ها همان چیزهایی هستند که سیر زندگی دختران از آغاز تا هنگام بلوغ ــ که زمان گزینش‌های اساسی است ــ سخت ضربه می‌خورند و بسیار تضعیف می‌شوند.

از کتابِ «اگر فرزند دختر دارید»
النا جانینی بلوتی
ترجمه‌ی محمدجعفر پوینده

‌
‌چاپ چهارم منتشر شد
«ادبیات تطبیقی»
طه ندا
ترجمهٔ هادی نظری منظم

ادبیات تطبیقی، خاستگاهی غربی دارد، اما به‌تدریج در پژوهش‌های اهل شرق نیز جایگاهی برای خود می‌یابد. این شاخه از نقد ادبی، اسباب شکوفایی ادبیات ملت‌ها و همگرایی و تفاهم بیشتر جوامع انسانی را فراهم می‌نماید و به روشنداشت سهم و نقش هر ملت در آفرینش اندیشه‌های بلند موجود در این جهان پهناور می‌پردازد.
نویسندهٔ کتاب، بنیان‌گذار انستیتوی زبان‌های شرقی در دانشگاه اسکندریه و از اساتید برجستهٔ ادبیات تطبیقی در سرزمین‌های عربی است. نظر به وجود پیوندهای استوار زبان‌های عربی و فارسی و اشتراکات فراوان عرب‌ها با ایرانیان و ترکان مسلمان، بخش اصلی پژوهش‌های نویسنده در این اثر، به روشنداشت موضوعات مزبور اختصاص دارد. در فصلی نیز به بررسی ادبیات اسلامی در اروپا و معرفی آثاری می‌پردازد که در گذر زمان به دیگر سرزمین‌ها راه یافته است.

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
کارگاه ویرایش محتوایی متون تألیفی
مدرس: مجید ملکان

زمان: روزهای شنبه و سه‌شنبه (ساعت ۱۶ تا ۱۹)
مهلت ثبت‌نام: تا ۶ تیر
شروع کارگاه: سه‌شنبه ۱۲ تیر
تاریخ امتحان ورودی: یک‌شنبه ۱۰ تیر
مدت: پنج هفته
شهریه: دو میلیون و پانصد هزار تومان

نحوه‌ی انتخابِ شرکت‌کنندگان: امتحان ورودی (ترجمه، ویرایش، معلومات زبانی و ادبی، معلومات عمومی)


داوطلبان برای ثبت‌نام در امتحان ورودی می‌توانند رزومه‌ی خود را به آی‌دی تلگرام زیر ارسال کنند.
@nashreney_pr


در این کارگاه ویرایش متون تألیفی به منظور تولید متنِ منسجم و منطقی آموزش داده می‌شود. اگر به‌دنبال ویرایش زبانی و صوری/ فنی (درست و نادرست در زبان فارسی، اعمالِ رسم‌الخط و فاصله‌گذاری، مباحثِ «غلط ننویسیم» و ...) هستید، این کارگاه حتماً فایده‌ای برای شما نخواهد داشت.

در کتابِ مبانی انسان‌شناسی تلاش شده است موضوعی بسیار پیچیده، یعنی فرهنگ انسانی و علمی که به‌طور تخصصی به مطالعه‌ی آن اختصاص دارد به زبانی ساده تشریح شود. مطالب این کتاب، چنان‌که از عنوان آن نیز مشخص است، تنها «درآمد» و «مقدمه»‌ای است برای آشنایی با موضوع. اما نباید تصور کرد که این «مقدمه» دیدگاهی جامع یا نسبتاً جامع از این علم گسترده به خواننده عرضه می‌کند، یا اصولاً نویسنده چنین ادعایی دارد. در حقیقت انسان‌شناسی به‌دلیل گستردگی زمانی و مکانی و وجود شاخه‌های تخصصی بسیار زیاد در آن امروزه به یکی از پیچیده ترین علوم انسانی تبدیل شده که هم‌زمان واجد دو بُعد مثبت و منفی است. انسان‌شناسی علمی به‌دلیل ماهیت بین‌رشته‌ای‌اش دایرةالمعارفی است که برای درک جهان پیچیده‌ی کنونی بهترین ابزار است. البته انسان‌شناسی نیازمند تعامل با دیگر رشته‌ها و حوزه‌های تخصصی است.
اما بُعد منفی در آن است که همان دلایل می‌توانند پژوهشگر ناآگاه را به‌سوی امور سطحی سوق دهند و مفاهیم پیچیده را به مفاهیم پیش‌پاافتا‌ده‌ای تقلیل دهند که هیچ سودی نه برای خودش و نه برای دیگران نخواهند داشت.

«مبانی انسان‌شناسی»، نوشته‌ی ناصر فکوهی

‌
‌مكانيسم عجيبى در درون ما در كار است كه گذشته را زيبايى خيالى مى‌بخشد؛ حافظه فيلم تجربه‌هاى گذشته را رنگين مى‌كند. اين رنگ‌آميزى به‌صورت بسيار ابتدايى انجام مى‌گيرد و رنگ‌ها با هم قاطى مى‌شوند... خيلى وقت‌ها كه شب‌ها بيدار مى‌شوم دلم براى سلولم، توى خانهٔ اموات در سويل، تنگ مى‌شود، و عجيب اين كه حس مى‌كنم هرگز به اندازهٔ آن زمان  آزاد نبوده‌ام.
واقعاً احساس خيلى عجيبى است. ما، يک زندگى غيرعادى در آن حياط داشتيم. نزديكى مدام مرگ بر هستی‌‏مان سنگينى مى‌كرد و درعين‌حال سنگينى از آن مى‌گرفت. اكثر ما از مرگ واهمه‌اى نداشتيم، واهمه‌مان فقط از عمل مردن بود؛ و گاهى مى‌شد كه حتى بر اين واهمه هم چيره شويم. در چنين لحظاتى ما آزاد بوديم - مردان بى‌سايه بوديم، مردانى خارج از ردهٔ فانى‌ها. اين، كامل‌ترين تجربهٔ آزادى بود كه به انسانى مى‌تواند ارزانى شود.
چنين لحظه‌هايى تكرار نمی‌شوند، و وقتى كه آدم بار ديگر به گردونهٔ كسالت‌بار زندگى برمى‌گردد تنها چيزى كه می‌ماند اين احساس است كه چيزى را در سلول شمارهٔ ۴۱ جا گذاشته است.

از کتابِ «گفت‌وگو با مرگ»
آرتور کوستلر
ترجمهٔ خشایار دیهیمی و نصرالله دیهیمی