امروز ۲۸ مه مصادف با سالگرد درگذشت ان برونته (Anne Brontë)

goo.gl/qrSs5s

@neypub

امروز ۲۸ مه مصادف با سالگرد درگذشت ان برونته

ان برونته (Anne Brontë) در ۱۷ ژانویه‌ی سال ۱۸۲۰ در تورنتن (برادفرد)، یورکشر، شمال انگلستان به دنیا آمد. او ششمین فرزند خانواده بود. در سال ۱۸۲۰ افراد خانواده به هاورت کوچ کردند و پدر خانواده کشیش مقیم ناحیه شد و تا زمان مرگ این مقام را حفظ کرد. مادر خانواده در اواخر ۱۸۲۱ از دنیا رفت. ان برونته خواهر کوچک‌تر شارلوت بروته و امیلی برونته بود که آن‌ها نیز امروزه از بزرگ‌ترین نویسندگان کلاسیک جهان به حساب می‌آیند. ان برخلاف شارلوت و امیلی به مدرسه نرفت و در خانه درس خواند اما از ۱۸۳۵ تا ۱۸۳۷ در آموزشگاهی نیز تحصیل کرد. از ۱۸۳۹ تا ۱۸۴۵ معلم سرخانه بود و در نقاط مختلفی تدریس کرد. در سال ۱۸۴۷ رمان اگنس گری منتشر شد و رمان دوم ان برونته به نام مستأجر وایلدفل هال در سال ۱۸۴۸ چاپ شد. ان برونته در پاسخ به منتقدان خود می‌گوید که نویسنده هنگامی‌که با جنبه‌های زشت زندگی و شخصیت‌های منفی سروکار پیدا می‌کند بهتر است همه‌چیز را همان‌طور ترسیم کند که هست، نه آن‌طور که دوست می‌دارد. نمایش‌دادن جنبه‌های بد به صورتی که زیاد هم بد به نظر نرسند، شاید برای خود نویسنده هم خوشایندتر باشد، اما در این میان تکلیف صداقت و امانت چه می‌شود؟
ان برونته یک سال بعد از انتشار کتاب مستأجر وایلد‌فل هال در ۲۸ مه ۱۸۴۹ بر اثر بیماری سل از دنیا رفت.
نشر نی کتاب‌های اگنس گری و مستأجر وایدفل‌هال را با ترجمه‌ی رضا رضایی منتشر کرده است.

goo.gl/qrSs5s

@neypub

افسانه‌ی موسی، آن‌گونه که امروزه می‌شناسیم، دلتنگ و خسته پساپشت انگیزه‌های پنهان خویش وامانده است. اگر موسی از خاندانی سلطنتی نباشد، افسانه‌ی ما نمی‌تواند از او یک قهرمان بسازد؛ و اگر او فردی یهودی بماند، این برای ترفیع منزلت وی توفیری ندارد. فقط یک ویژگی کوچک کل افسانه تأثیرگذار می‌ماند: اطمینان به این‌که نوزاد به‌رغم تهدید نیروهای پرقدرت بیرونی زنده ماند. این ویژگی در سرگذشت عیسای کودک تکرار می‌شود، آن‌جا که هرود کبیر، پادشاه یهودیان، نقش فرعون را می‌پذیرد. پس درواقع حق داریم فرض کنیم که اقتباس‌کنندگان در برخورد نسبتاً خام و نپخته‌شان با مواد و عناصر افسانه صلاح دیدند ویژگی‌های خاصی را به قهرمان خویش، موسی، نسبت دهند که جز ویژگی‌های قهرمانان افسانه‌های سنتیِ بی‌پنا‌ه‌ماندن، بودند و بااین‌همه نظر به اوضاع و احوال خاص موسی با او تناسب نداشتند.

goo.gl/tXG21d

موسی و یکتاپرستی | زیگموند فروید | ترجمه‌ی صالح نجفی

@neypub

وقتی ما به حقیقت هر سخنی نه به اعتبار دلایل مأخوذ از خود آن سخن و یا اصول عقل طبیعی، بلکه براساس اعتبار و مرجعیت راوی آن سخن و حسن نظری که ما نسبت به او داریم اعتقاد پیدا کنیم؛ در آن صورت راوی یا شخصی که ما به او اعتقاد و اعتماد داریم و کلامش را می‌پذیریم، موضوع ایمان ماست؛ و احترامی که در اعتقاد ادا می‌شود تنها نسبت به راوی ادا می‌شود. و در نتیجه وقتی ما اعتقاد داریم که کتاب مقدس کلام خداوند است، بدون اینکه خود مستقیماً از خداوند الهام گرفته باشیم، در آن صورت اعتقاد، ایمان و اعتماد ما معطوف به کلیساست، که کلامش را می‌پذیریم و به آن تن در می‌دهیم. و کسانی که به آنچه پیامبری به‌نام خداوند به آن‌ها گزارش می‌دهد، اعتقاد دارند پس کلام آن پیامبر را می‌پذیرند، به او احترام می‌گذارند و اعتماد و ایمان می‌یابند و حقیقت گفته‌ی او را خواه پیامبری راستین یا کاذب باشد، می‌پذیرند.

لویاتان | توماس هابز | ترجمه‌ی حسین بشیریه

goo.gl/aiPGJP

@neypub

چاپ دوم منتشر شد
«اگر بمیری...»
فلوریان زلر
ترجمه‌ی گلناز برومندی

goo.gl/nLdR92

@neypub
@dortadoredonya

عموماً چنین استنباط می‌شود که جنگ‌ها را سیاستمداران بپا کرده‌اند، اما کم‌تر از این سخن گفته می‌شود که صلح‌ها هم به دست همین افراد برپا شده است؛ بی‌قانونی شیوه‌ی رایج حاکمان و سیاستمداران بوده است، اما ظاهراً قانون هم محصول همان‌ها است. می‌توان پذیرفت که این روشنفکران و عالمان بودند که ارزش قانون و عدالت را به پادشاهان تفهیم و بلکه تحمیل کردند، اما جز پادشاهان کسی نمی‌توانست حاکمیت قانون را به اجرا بگذارد. غالباً، فراعنه مصر از این حیث که با غیرانسانی و غیراخلاقی‌ترین روش‌ها، عامل بیگاری منجر به مرگ انبوده بردگان بوده‌اند، دیده و سنجیده می‌شوند، اما نمی‌توان انکار کرده یکی از باسابقه‌ترین تمدن‌های تاریخی نیز بازمانده فراعنه است. اگر بتوانیم جهان را بدون کوروش، اسکندر، سزار، هارون‌الرشید، گرگوری کبیر، هنری دوم، شارلمانی، یا بدون بناپارت، فردریک، پطر، واشنگتن، لنین و... تصور کنیم، فقط جنایات آن‌ها نیست که محو می‌شود، بسیاری از دستاوردهای فرهنگ و تمدن نیز که در ظل حکومت اینان، یا هر حکومت دیگری به جای آنان میسور بوده است هم ناپدید می‌شود.

در دفاع از سیاست | مرتضی مردیها

goo.gl/cbMX1Z

@neypub

چاپ سوم منتشر شد
«پروانه و یوغ»
بازخوانی: نامه‌های ونسان ونگوگ
محمد چرم شیر

goo.gl/bT8mnh
لینک کتاب در سایت آمازون: www.amazon.com/dp/9641850954

@neypub
@dortadoredonya

فروید در مسیرهای نیازمند «کوشش و تقلای» علوم دقیقه گام برمی‌دارد و بااین‌همه بر بی‌پرواترین و بنیادشکن‌ترین «حدس‌ها و الهام‌های» فیلسوفان و شاعران صحه می‌گذارد. بسیار شنیده‌ایم که می‌گویند فروید به شهودها و الهام‌های شاعران وجاهت و حجیت علمی بخشید، محتمل‌تر و البته به همان اندازه طرفه‌تر آن است که روان‌کاوی زیر پای علم می‌نشیند تا ایهام‌ها و چندمعنایی‌های غامض هنر را تصدیق کند. اگر نوشتن درباره‌ی فروید در حکم احضار ارواح ملویل، نیچه و بسیاری دیگر است، علتش آن است که تفکر فروید با همه‌ی دقت و اتقان علمی‌اش سروقت معمایی می‌رود که قادر نیست آن را به‌دقت معین کند.

چگونه فروید بخوانیم | جاش کوهن | ترجمه‌ی صالح نجفی

goo.gl/TaWf56

@neypub

مهمان ناخوانده مهم‌ترین نمایشنامه‌ اریک-امانوئل اشمیت به حساب می‌آید و تنها نمایشنامه‌ای از اوست که در مجموعه دورتادور دنیا انتخاب شده است... روبرویی فروید با... خدا!...

@dortadoredonya
@neypub

در دست انتشار
«خیلی کم... تقریباً هیچ»
مرگ، فلسفه، ادبیات
سایمون کریچلی
ترجمه ی لیلا کوچک‌منش

goo.gl/asedpf

@neypub

در نزد فوکو نظریه خود یک عمل است که به شرایط مشخص محدود می‌شود، عمومیت ندارد و درگیر پیکاری علیه قدرت است. از این رو، «روشنفکر»ی که در قلمروهای «دانش»، «حقیقت»، «آگاهی»، و «گفتمان»، هم موضوع و هم ابزار این قدرت به‌شمار می‌آید، باید درنظر داشته باشد که «جزم‌اندیشی» که همان بازگشت دائمی به یک نظریه و روی نکردن به الگوهای دیگر گفتمان است، نه راه به جایی می‌برد و نه می‌تواند راه‌حلی برای مسائل و مشکلات زمانه به دست دهد.

نقش روشنفکر | ادوارد سعید | ترجمه‌ی حمید عضدانلو

goo.gl/whxBzP

@neypub

Regrann from @premec.iran
📚 روح پراگ
اثر: ایوان کلیما

#روح_پراگ

@neypub

«مرد، چون از خانه و همخانه ملول گردد
به کوی و برزن می‌شتابد تا ملال از جان بزداید
و روی به دوستی می‌آرد، یا یاران همرنگ را صلا می‌دهد
لیک ما زنان تنها روی به یک مرد می‌آریم.
ملامت‌ها می‌شنویم که در خانه ایمن نشسته‌ایم
حال آن‌که ایشان نیزه برمی‌گیرند و به کارزار می‌روند.
وه چه بی‌مایه سخنی که می‌گویند
راستی را که من خوش‌تر می‌دارم سه بار سپر برگیرم
و پای به میدان بگذارم
لیک یک بار زایمان نکنم.»

گزیده‌ای از نمایشنامه‌ی مدئا
ائوریپیدس | ترجمه‌ی عبدالله کوثری

goo.gl/cPWz1p

@neypub

"Jason and Medea" by John William Waterhouse ✨🌙

@neypub

اگرچه رویکرد پارانوید می‌تواند در بسیاری از مناطق جهان دیده شود، اما این امر در ایران مدرن بسیار بیشتر از جوامع غربی متداول است. در غرب هراس از دسیسه، واقعی و خیالی، در زمان‌های ناامنی شدید ــ طی سال‌های جنگ، انقلاب و یا بحران‌های اقتصادی پدید می‌آید. این مسئله در ایران در سراسر نیم سده‌ی گذشته فراگیر و گسترده بوده است. در غرب این امر نه به‌عنوان یک جریان غالب و روند کلی، بلکه معمولاً به گروه‌های حاشیه‌ای محدود بوده است که بیشتر موجب تمسخر بوده‌اند. اما در ایران رویکرد پارانوید همانند یک جریان کلی و نیز حاشیه‌ای در جامعه نفوذ یافته و پخش می‌شود و از میان همه‌ی طیف‌های سیاسی عبور می‌کند ــ‌ سلطنت‌طلب‌ها، ملی‌گرایان، کمونیست‌ها و نیز انقلابیون مذهبی.

جستارهایی درباره‌ی تئوری توطئه در ایران | یرواند آبراهامیان، احمد اشرف، محمدعلی همایون کاتوزیان | گردآوری و ترجمه: محمدابراهیم فتاحی

goo.gl/ni4tXq

@neypub

cherryorchardbookstore
فیل‌ها سی میلیون ساله رو زمینن تا در عرض یکی دو دهه نابود شن فقط برای اینکه کلیدهای پیانو و ژتون‌های ما رو تأمین کنن. خدایا نمی‌بینی؟ این یه مصیبت بزرگه.
@neypub
@dortadoredonya

من شک ندارم که روشنفکر متعلق به طرف ضعیف و بی‌نماینده است. بعضی‌ها قائل به تشابه میان روشنفکر و رابین‌هود هستند. در هر حال این نقش ساده‌ای نیست، و از این رو نمی‌توان آن را به سادگی و فقط به‌عنوان یک آرمانگرایی رمانتیک کنار گذاشت. به تعبیر من، روشنفکر نه یک صلح‌طلب و نه یک سازنده‌ی وفاق عمومی است. روشنفکر کسی است که همه‌ی هستی‌اش به یک تشخیص و تمیز انتقادی موکول است؛ تشخیص و تمیزی که حاضر به قبول فرمول‌های ساده، عبارت‌های پیش‌پاافتاده یا یکنواخت و در واقع همسازی با آن چیزی نیست که قدرت یا سنت باید بگوید و انجام دهد. این صرفاً یک عدم پذیرش کنش‌پذیر نیست، بلکه روشنفکر فعالانه به بیان آن در انظار تمایل دارد.

نقش روشنفکر | ادوارد سعید | ترجمه‌ی حمید عضدانلو

goo.gl/whxBzP

@neypub

تعداد کمی از انسان‌ها ممکن است به این رضایت دهند که به حیوانات فرودست‌تری تبدیل شوند، تا در مقابل، امکان بهره‌وری بیشتری از لذات حیوانات پیدا کنند. هیچ انسان هوشمندی به این رضایت نمی‌دهد که به یک دیوانه بدل شود؛ هیچ انسان آموخته‌ای نمی‌خواهد به یک بی‌سواد تبدیل شود؛ هیچ انسان صاحب احساس و وجدانی راضی نمی‌شود به یک خودپرست و فرومایه تغییر ماهیت دهد؛ هرچند متقاعد شده باشد که افراد کودن یا رذل به بهره‌ی خویش بیشتر خرسندند تا او به بهره‌ی خود.

فایده‌گرایی | جان استوارت میل | ترجمه‌ی مرتضی مردیها

@neypub