Агар сиз “Дача” фильмини кўрган бўлсангиз. Фильм сизга ёқмаган бўлса. Сиз уни ёқмаганлигини атрофингиздагиларга қандай тушунтириб бериш ҳақида ўйлаётган бўлсангиз, ҳавотир олманг, мен бу ишни сиз учун бажаришга ҳаракат қилдим.

Агар сиз уйқусизликдан азият чексангиз ва бундан нолиб неврологга борсангиз ва у яхши невролог бўлса — у сизга аниқ “Дача” фильмини томоша қилишни тавсия қилади. Чунки фильм шунчалик зерикарлики, уни кўраётганда мия ухлаш маъқулроқ деган фикрга келиши табиий.

Дача — универсал фильм. У ўзида барча ёмон киноларнинг ёмон жиҳатларини жамлай олган. Мен сизга айтсам — бу ҳам катта маҳорат.

Фильм сценарийси катта эҳтимол билан рулда кетаётганда ёзилган. Чунки мия бошқа нарса билан банд бўлмаса — бу каби ёмон нарсани ўйлаб топиши мумкин эмас.

Сюжетда шу даражада кўп тирқишлар борки, уни тирқиш деб аташ “тирқиш” сўзига нисбатан адолатсизлик бўлади. “Шоушенкадан қочиш” фильмида қаҳрамонлар камерасидан катта ўра ковлаб қочишади-ю? Ўша ўрадай келадиган тирқишлар бу фильм сюжетида бор.

Воқеалар ривожи мантиқий узилишларга тўла. Бу эпизодда йиғлаб ўтирган қаҳрамон кейинги эпизодда столнинг устига чиқиб стриптиз тушиши ҳам мумкин, бундан ажабланманг. Дугонаси ўлгани учун депрессияда юргани кўрсатилган қиз, кейинги эпизодда жилпиллаганча ўртоқлари билан дачага кетяпти. Йигити ўлгани учун сиқилиб турган қизга йигитининг дўсти севги изхор қиляпти ва улар ўша захоти секс билан шуғулланишяпти. Секс тугаши билан йигит қизга аслида йигитини ўзи ўлдирганини айтяпти (ҳамма эркаклар бир гўр, иши битгач ростини айтишади). Маньяк хиёнат сабабли маньякка айланган ва энди хиёнат қилаётганларни ўлдиришга бел боғлаган. У тоғларда яшаб, рандом бир гуруҳни бориб ҳаммасини ўлдирворяпти. “Сен, блядь, тоғда яшаб қаердан биласан буларнинг ичида хиёнатчилар борлигини? Хўп хиёнатчилар бор экан орасида, қолганларни нега ўлдиряпсан?” — дейдиган одам йўқ.

Инсонлар 70 фоиз сувдан ташкил топган бўлса, бу фильмдаги қаҳрамнолар 90 фоиз қоғоздан ташкил топган. Ҳаммаси картонный персонажлар. Ҳаракатлар сунъий, улар фақатгина сюжетни олдинга суриш учун хизмат қиладиган восита, тирик одам эмас. Уларнинг мотивлари ҳам так себе, қаҳрамон нега айнан шундай йўл тутаётганининг аниқ, инсоний сабаби йўқ. У шунчаки рулда кетаётган сценарист шундай хоҳлагани учун ҳаракатланади.

Фильмдаги диалоглар — бу алоҳида санъат асари. Улар шу даражада сунъийки, эшитиб ўтирган одамда мия пардалари таъсирланади ва бу энса мушакларининг тортишишига олиб келпди. Реал ҳаётда одамлар ҳиссиётларини яширади ёки бошқа нарсалар орқали ифодалайди. Расво диалогларда эса: "Мен ҳозир жуда хафаман, чунки сен мени алдадинг" деб паспорт маълумотларидек ўқиб берилади. Қаҳрамонлар ўйлаган нарсасини тўғридан-тўғри, луғатдагидек гапиради. Сўзлар ортида ҳеч қандай ички маъно, яширин таҳдид ёки киноянинг йўқ. Диалоглар фақатгина томошабинга маълумот бериш учунгина ишлатиладиган сунъий кўприкка айланиб қолган.

Аслида томошабин фильм ичидаги воқеани ёлғонлигини билади, лекин актёрнинг махорати туфайли уни реал воқеадек кузатади, фильм томоша эканлигини унутади. Бу фильмда эса сен ҳамма актёрлар рол ўйнаётганини сезиб турасан, уларнинг расво ижроси, туфта диалоглари ва мантиқсиз ҳаракатлари умумлашиб фильмни ҳар жабҳада говнога айлантиради.

Айримлар маньяк ролини ўйнаган йигитнинг ижросини мақташган, йўқ дўстлар. Актёрнинг ҳиссиётларни бўрттириб, ортиқча театрал тарзда ўйнаши ҳам баъзида томошабинда кринж ҳиссини уйғотади.

Умуман олганда фильм — говно. Қўлдан келганча буни тушунтира олдим деб ўйлайман.