🔴این‌جاست که فرق اساسی میان دو نوع بودجه خودش را نشان می‌دهد: بودجه‌ای که بر پایه کارشناسی نوشته می‌شود و بودجه‌ای که برای مصلحت سیاسی بسته می‌شود. اولی قرار است مسئله حل کند، دومی معمولاً مسئله را مدیریت می‌کند؛ آن هم با پول. بودجه کارشناسی ساده است. می‌پرسد مسئله چیست، راه‌حل کدام است و خروجی چه باید باشد. اگر خروجی ندارد، بودجه‌اش هم باید کم شود یا حذف. اما بودجه سیاسی منطق دیگری دارد؛ منطقش نه حل مسئله، که حفظ توازن است. توازن میان نهادها، گروه‌ها و صداهایی که نباید بلند شوند. کنایه تلخ ماجرا اینجاست که در بودجه سیاسی، هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند خروجی چیست، اما همه می‌دانند حذف کدام ردیف یا پروژه هزینه سیاسی دارد. در چنین ساختاری گزارش عملکرد جای خود را به گزارش توجیه می‌دهد. طرح‌های ضروری اما بی‌پشتیبان، زیر تیغ صرفه‌جویی می‌روند و ردیف‌هایی یا پروژه‌هایی که کمتر کسی جرأت سؤال‌کردن درباره‌شان را دارد، دست‌نخورده می‌مانند. پزشکیان با یک جمله کوتاه پرده را کنار زد، اما سؤال اصلی هنوز پابرجاست: اگر می‌دانیم برخی بودجه‌ها الکی است، چرا هر سال همان‌ها تمدید می‌شوند؟ آقای پزشکیان! الان دقیقا همان زمانی است که خودتان گفتید؛ زمان آنکه «این بساط جمع شود!» قبل از تحویل بودجه توسط دولت به مجلس.