من خیلی آدم "خستمه و دلم فقط خواب میخواد" ی هستم.

توو ایران بودن خودش لانگ دیستنسه همه چی ازت دوره ؛ عشق، پول، آرزوهات، آرامش ،امنیت.

هرچی سنم میره بالاتر تازه میفهمم گربه ها چرا وسط مکالمه ول میکنن میرن .

من ادم مهربونیم خیلی باید کسشر باشی که باهات بد باشم.

و در نهایت شمارمو عوض میکنم ، اکانتمو دیلیت میزنم و اگه لازم باشه برای حفظ آرامشم از کل دنیا فاصله میگیرم .

استعداد عجیبی در سخت کردن چیزهای ساده دارم.

عشق
همیشه
وجود
داره،
نسل
ما
وجودشو
نداره.

کانسپت قول انگشتی و بوسش کنم خوب بشه واقعا خط قرمزهای اعتقادی من هستن.

همه‌چیز از یه "عیبی نداره" شروع شد که واقعاً عیب داشت.

واقعاً نمی‌دونم دارم چیکار می‌کنم، فقط می‌دونم زندگی نمی‌کنم.

قلبم درد داره؛
دندش نرم!
دوست داشتم.
یه پسر داشته باشم
همه چیش مثل من باشه...
قلبش نه.