Sizlar chiroylisizlar, ammo dilingiz boʻm-boʻsh....,

Men.....

Odam boʻlish qiyin.

Seni unutish uchun o‘lishim kerak,
Ong-u yuragim bir bo‘lib ketgan.

Yashashligim uchun eslashim kerak,
Sabrdan yurakkinam sitilib ketgan.

Sen mening Allohga omonatimsan,
Yuragim tubida yashirgan sirim.

Bilsang, ikki dunyo saodatimsan,
Kechirgin yuragim, qilma ming tilim.

Sog‘inish — gunoh

Birovning yorisan, boshqaning xasmi,
Sensiz yashamoqlik menga havasmi?
Sen uchun kelgandim dunyoga asli,
Seni sevish gunoh, sog‘inish gunoh.

“Yorim”, deb atasam, tilim kuyganday,
Tilingan ko‘ksimga mayni quyganday.
Hech kim sevilmagan seni suyganday,
Seni sevish gunoh, sog‘inish gunoh.

G‘unchada osilgan shabnamdek ko‘nglim,
Kim deyman so‘rashsa — do‘stmi yo singlim?
Sen mening eng og‘ir, eng katta sirim,
Seni sevish gunoh, sog‘inish gunoh.

Dushmanmi, bilmayman bizlarga g‘urur,
Ko‘nglingdek ko‘nglimga yo‘q edi huzur.
Seni sevolmayman, sevgilim, uzr...
Seni sevish gunoh, sog‘inish gunoh...

Qalam bermang qo‘limga,
Yetar shuncha yozgani.
Hijronlarda “yor”, deya
Zor — aqldan ozgani.

Qalam bermang qo‘limga,
Bering arqon — dor qilib.
Hislarimni osay men,
Taqdirimga bo‘ysunib.

Inson shu qadar zaifki xatto o'zining o'y-hayollari ham unga zarar yetkazadi...

Usiz hayot bogʻim qolib ketdi huvillab, usiz rangi qolmadi bu rang-barang olamni.

Olislarda yurgan olis armonim,
Joning salomatmi, omonmisan ayt.
Yaxshi qol demasdan ketgan yomonim,
Yoki menday rangi somonmisan ayt.

Mendan ham bir bora so'rasayding hol,
Qanday abgorligim so'zlab berardim.
Xotirjam jilmayib, kulib bemalol,
Yoshimdan birma bir marjon terardim.

Chorasizlik otlig' ummonga cho'kib,
Umrim asta sekin mendan ketmoqda.
Har lahza qaddimdan madorim to'kib,
Maʼnosiz, mazmunsiz yillar o'tmoqda.

Qay tomonga boqmay rangsiz bu dunyo,
Rangsiz tuyg'ulardan qolmadim omon.
Qalbimda asragan gullarim go'yo,
Sho'r bosgan tuproqdan so'ldi batamom.

Yo'qliging qalbimdan o'marib yog'du,
Har tong uyg'onishga qolmadi toqat.
Borliging uqubat, qaytishing og'u,
Osmonlar qulasin, sen kelma faqat.

SEVGIMIZ HAYITGA “QURBONLIK” BO‘LDI

Sen ketib bir marta afsus qilmagan,
Men sevib yurakning qadrin bilmagan.
Bizga to‘qnash kelib bir bor kulmagan,
Sevgimiz hayitga “qurbonlik” bo‘ldi...

Qolmadi bu ishqqa kelmagan sinov,
Suvlarda cho‘kmadi, yoqmadi olov.
O‘zimiz boy berdik, olmadi birov,
Sevgimiz hayitga “qurbonlik” bo‘ldi...

Endi “hay” degani hoji topilmas,
Dildagi bu kemtik aslo yopilmas.
Ishqfurush kimsalar bilar yo bilmas,
Sevgimiz hayitga “qurbonlik” bo‘ldi...

Siqildi, siqdilar uni har zamon,
Ne-ne tashvishlardan chiqqandi omon.
Yo‘l oldi muhabbat mozori tomon,
Sevgimiz hayitga “qurbonlik” bo‘ldi..!

Menga she’r o‘qib ber, ishq haqida sheʼr,
Ayriliq haqida bo‘lsa ham mayli.
Faqat Kumush bilan qolsin Otabek,
Qaysdan hech judo bo‘lmasin Layli.

Muhabbat haqida biror afsona,
Oshiqlar haqida doston bilsang, ayt.
Shular bo‘laqolsin menga bahona,
Bir to‘yib yig‘lagim kelayotgan payt.

Kuylasang, dardlarim ketadi tandan,
Sadoqatli ma’shuq, vafoli yordan.
Kuy chalsang, dudog‘ing qizg‘angum naydan,
Sen quchsang, torda ham alamim bor-da!

Menga she’r o‘qib ber dunyolarimga,
Qo‘ng‘iroq ovozing sochilib ketsin.
Hapqirgan yurakning sarhadlarida
Oppoq atirgullar ochilib ketsin!

Keyin qo‘llaringni ko‘ksingga qo‘yib:
“Mana shu yerimda yashaysan”, deb ayt.
Va men qalamimni qo‘limga olib,
Yangi she’r yozayin — nomi “Muhabbat”.

0105261009