03:03

در غممان پایکوبی کردید!
باشد که در عزایتان شادانه برقصیم…

شاید شرفتونو قورت دادید که سیرید…
وگرنه مگه میشه این همه چیز رو دید و سکوت کرد؟

کاش شرایط میذاشت دغدغمون اندازه سنمون باشه.

من فقط میترسم که بازم کلی از ما بره و بازم نشه:)

نمیدونم کجای قصه رو واسمون خوب نوشتن؟ ما که پودر شدیم تو این همه غم‏
چیزهایی که داریم تجربه می‌کنیم خیلی طاقت‌فرسا و خسته‌کننده و ترسناک‌ان
نمیفهمم چطور هنوز ادامه میدیم
قبلا اینجوری بود که با هر سختی ای که بود خیلی عادی زندگیمونو میکردیم ولی خیلی غیر عادی قلبمون یهو پر از غم میشد
اما الان تاریکی های هممون یکیه، هیچی عادی نیست، هیچ اتفاقی نمونده که نیفتاده باشه و ما تجربش نکرده باشیم
الان انگار اشکامون تموم شده، اما تموم دردامون هنوز درونمونه..!

(:

آزاردهنده و غم انگیزه
وقتی میدونی تمام این تقلاها
نه برای یک زندگی مرفه
بلکه فقط برای یک زندگی عادیه

بغلم کن، اینجا ایرانه شاید فردا نبودم.

اگر بعدها خواستم از این روزها داستانی تعریف کنم
از " تن خسته‌ای میگم که توی تاریکی دنبال نور می‌گشت"
🤍✨

@Rad_lahijan
این مادرجنده رو گزارش کنین عکس بچه های. لاهیجانو میزاره

میبینم روزیو که حالمونه عالی
آخه خون دادیم برا آسمون آبی

دستت تو دستم میدوییدیم تو کوچه که ازم گرفتنت با یه گلوله...

می‌دونم حالِ هیچ‌کدوم‌مون این روزا خوب نیست
دل‌هامون خسته‌ان، ذهن‌هامون شلوغه و حرف‌هامون توی گلو گیر کردن
اونقدر سنگینی هست که نمی‌دونم چی باید بنویسم،
یا اصلاً چی می‌شه گفت که کمی از این درد، از اين حال بد، از اين ذهن بهم ریخته و شلوغ کم کنه
فقط می‌دونم همه‌مون، به شکلی، داریم دووم میاریم
از تهِ قلبم آرزو می‌کنم
برای دل‌هامون آرامش،
برای زخم‌هامون صبر،
و برای روزهامون نوری، حتی خیلی کم
که یادمون بندازه هنوز امید، جایی همین نزدیکی نفس می‌کشه…

‏خستگی ما از کار کردن نیست، از بی‌معنی شدن تلاشه
یه جوری شده می‌خوابیم، بلند می‌شیم، شرمنده رویاهامون می‌شیم