اخرین کسایی که واقعا بچگی خوبی گذروندن ما بودیم، کسایی که اوایل دهه هشتاد مدرسه ای بودن و خارج‌ ازمدرسه دوستای‌ زیادی داشتن و فقط واسه غذا و خواب می‌رفتن خونه
تمام اون روزا با بوی ماکارونی همسایه از جلوی چشمم رد شد

من به عنوان کاپیتان اورتینکرها موقع پیاده شدن از اتوبوس :
اگه به راننده بگم خسته نیاشی ، چون درروز کلی ادم هی بهش میگن ممکنه حوصله نداشته باشه جواب همه رو بده ولی برای اینکه بیشعور به نظر نیاد مجبور شه با بی میلی جواب منو بده، اگه سرمو بندازم پایین پیاده شم خودم بیشعور بنظر میام، اضطراب اجتماعی رو توی خودم فعال کنم یا اون؟

کار توی‌ حوزه ی اعتیاد یعنی طرف میاد جلوت میشینه و به راحتی میگه‌ امروز که نه ولی فلان روز میکشمت و جنازتم فلان جا میندازم🧐
چون مملکت تصمیم گرفته داروهای اعتیاد رو بازار ازاد بفروشه و به مراکز نده

پلیسی که توی خیابونه، معمولا حقوقش جزو کمترین حقوق هاست
معمولا توی خلوتشون به سرتاپای اینا فحش میدن
معمولا اخر هفته ها خودشونم پیکی به لب میرسونن
ولی انتظار داریم طرف شغل و تنها درامدش رو ول کنه و غیر از قطع حقوقش با احتمال اتهام خیانت به اعدام هم محکوم شه، فقط برای اینکه در نظر ما، «با شرف» به نظر بیاد

کی این انتظارو داره؟ کسی که مغازه یا کاسبی خودشو یه روز تعطیل نمیکنه واسه اعتراض

موقع انقلاب 57 هرکی اعتراض میکرد یه برچسب مرتد و ضدانقلاب و این چیزا میچسبوندن بهش و طرد و محکوم میشد

الان با برچسب باشرف و بی شرف داره این اتفاق میوفته
90درصد کسایی که دارن بدون هیچ فکری فقط با جون همدیگه بازی میکنن، اگه سال 57 هم بودن جزو انقلابیا بودن
چون فکر کردن هزینه داره و همراه داد و بیداد جمعی شدن راحته

اینکه باید توی میدان بود و فقط راه حل رفتن اینا همینه توش شکی نیست
اما اگه امروز یهو همه جا تصرف شد و دستمون افتاد و شادی و هیجان اولش گذشت، برای بعدش یه عالمه پالون جدید اماده ست که باید یکی یکی بریم پرو کنیم

چون نمیدونیم میخوایم چیکارکنیم

خردجمعی در جامعه ای با این شدت تروما و سابقه ی مردمش در تصمیمات ، اصلا قابل اتکا نیست
و منم برای خودمم فکرم به جایی نمیرسه
بهترین سرنوشت برامون کشته شدن کف خیابونه

چون نه بااین وضع آینده ای داریم ، نه تغییرش داره به سمت درستی میره

دوستتون دارم
اینترنت ها دارن قطع میشن انگار

ستایش شفیعی، ۲۰ ساله، پنج‌شنبه ۱۸دی۱۴۰۴ در اعتراضات سراسری در تهران با شلیک مستقیم نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی کشته شد.
پیکر او به‌دلیل اینکه از کودکان بدون‌سرپرست بود به‌سختی در کهریزک شناسایی شد.
ستایش زندگی سخت و خود‌ساخته‌ای داشت او در کانال تلگرامی‌اش «دختری که خورشید بود» در آخرین پست خود نوشت: «دوستتون دارم. اینترنت‌ها دارن قطع می‌شن انگار».

@iranpediawiki

یه خانم مسن اومد کلینیک و مشاوره میخواست برای ترک سیگار پسرش که همسن من بود
و منی که میخواستم پسره رو تنها گیر بیارم و باهم یه نخ بکشیم و آه بکشیم

چند سال باید طول بکشه تا خاطرات جگرسوز این دی ماه به زبون آدما بیاد

خانمی که بچه اش بغلش بوده و ساچمه ی تیغ دار زدن بهش که یکیش خورده به پستان ، و از کنار پستان داره شیر و خون میاد و بچه دو روز شیر خون آلود خورده تا شیرخشک گیر آوردن
بچه ای که با شیرش خون ناحق ریخته ی مادرشو خورده کاوه و بابک خرمدین خواهد شد

با اینکه زیاد خوابیدن کسالت میاره اما همین که این روزا رو با x2 میگذرونه خوبه

یک لجند پیدا کردم
یه پسر‌ 36 ساله که تازه مواد رو ترک کرده و سردمزاج شده‌ میگه خانمم شکایت میکنه که توی رابطه فقط وقتی خودت میخوای میای و به نیاز من توجه نمیکنی
گفتم خب چرا توجه نمیکنی؟
گفت من گرسنم بشه و دلم غذا بخواد میرم سر یخچال، دیگه کاری ندارم که غذا کِی دلش منو میخواد !! 😂

کاش میشد اینو با شیما کاتوزیان پیوند بزنم