با دیگران یکی شده چون بو به سوسنی
با من ولی حکایت آبی و روغنی

یک شهر، چشم می‌شود و سیر می‌چرد
وقتی که رو به پنجره لبخند می‌زنی

دستم نمی‌رسد به بلندای شانه‌ات
مانند عکس‌های خودت محضِ دیدنی

ما خوانده‌ایم مثنوی و هند دیده‌ایم
دیگر فریب‌مان نده ای مرغ رفتنی

چون سیب شاخه‌های بلندی و سرخ سرخ
من کودکم بزرگ‌ترین حسرت منی

کج می‌کنم مسیر خودم را بعید نیست
پیوستنی برای دو تا خط منحنی
#مولادادرستمی
@ml_rustami

شاعری که شعر هایش سزاوار خواندن است:

طاووسی و زیبایی‌یِ تو خیره کننده‌ست
یک اخم تو اندازهِ صد جنگ، کشنده‌ست

بگذار دل سیر نگاهت بکنم چون
هرکس که تورا دیده‌ دل از غیر تو کنده‌ست

هی پیش من این‌قدر شکر خنده نکن که
لبخند شما عامل بیماری‌یِ قند ا‌ست

یک بار فقط لب بگشایی همه مستیم
نجوای تو مارا همهِ عمر بسنده‌ست

از دور و برت دور مکن، دانه بیفشان
صحن حرمت شاهدِ صد فوج پرنده‌ست

در لحن تو گیرایی‌یِ خاصی‌ست که هر وقت
یک عالمه آدم تو بگویی شنونده‌‌ست

قلب من و امید رسیدن به تو، این عشق
یک عمر به امید همین مسئله زنده‌ست

مهران پوپل

هر چند دست، اشک مرا در میان گرفت
با بیل راه سیل مگر می توان گرفت؟

مانند حورِ بعد جماع و بکارتش
در من همیشه رنج و غمی تازه جان گرفت

از فرط درد بره ی لاغر شدم که گرگ
هر جا دهان گرفت فقط استخوان گرفت

سیبی گذاشت روی سرم دست روزگار
در عین حال فرق مرا هم نشان گرفت

دنیا شبیه مزرعه بود و مترسکم
صرفاً مرا برای خودش پاسبان گرفت

دنیا خسیس بوده و هرگز نمی شود
چیزی به درد خورد از این حیف نان گرفت
#مولاداد_رستمی
@ml_rustami

عید عزیزان دل شاعر خجسته باد!
ایام به کام تان و چرخ نیلگون همواره بر وفق مرادتان گردان باد!
@ml_rustami

صدای مخملی رفیقی مهربان!

سال‌هاست که نام کوه دوشاخ در فضای گوشم در تردد است، مردم زنده‌جان هر کار مشکلی را تشبیه به رفتن دوشاخ می‌کنند.
کوهی که از بام بیشتر خانه‌های زنده‌جان قابل دید است.
اما امروز پس از خواندن داستان « تالان » نوشته‌ی نویسنده‌ی خوش‌قلم سیامک هروی، ناغافلانه به بام جهیدم و با نگاهی متفاوت به کوه با ابهت دوشاخ خیره شدم.
زین پس دوشاخ مرا به یاد تالان می‌اندازد. به یاد ادهم و عشق آتشینش به نازخاتون، به سلیمان و سبزک، به درد رنج بیگم و پسر یک ساله‌اش حبیب الله، نادی، زلیخا، کشمیر، سارا، یوسف، صنوبر، بلقیس.
داستان تالان روایت‌گر عشقی‌ست که در میان خون و باروت نفس می‌کشد. ادهم عاشق نازخاتون می‌شود، او را از دم گرگ ها نجات می‌دهد اما گرگ وحشی‌تری به نام کشمیر او را می‌درد و داغ ناز خاتون را برای همیشه بر دل ادهم می گذارد. نازخاتون که چهل سال را به زور در کنار کمشیر بود لحظه‌ی مرگ به دخترش سبزک وصییت می‌کند به ادهم بگویید اگر در زندگی از من نشد، زندگی آخرتش را با من باشد. از سویی دیگر سلیمان پسر ادهم دلباخته‌ی دختر معشوقه‌ی پدرش می‌شود و او را از کشمارو می‌دزد و به بزنیچی می‌آورد.
در سمت دیگر داستان قاچاق بران تریاک چون علی خان، رستم و شیر محمد نقش بازی می‌کنند که زندگی را برای خود، خانواده و قشلاق‌های دوشاخ به جهنم تبدیل کرده و در آخر ادعای وکالت در شورای ملی را دارند.
از سیامک هروی بابت نوشتن این داستان ممنونم!
@ml_rustami

هر چند دست، اشک مرا در میان گرفت
با بیل راه سیل مگر می توان گرفت؟

مانند حورِ بعد جماع و بکارتش
در من همیشه رنج و غمی تازه جان گرفت

از فرط درد بره ی لاغر شدم که گرگ
هر جا دهان گرفت فقط استخوان گرفت

سیبی گذاشت روی سرم دست روزگار
در عین حال فرق مرا هم نشان گرفت

دنیا شبیه مزرعه بود و مترسکم
صرفاً مرا برای خودش پاسبان گرفت

دنیا خسیس بوده و هرگز نمی شود
چیزی به درد خورد از این حیف نان گرفت

#مولاداد_رستمی
@saghfe_aseman2

مــــژه نداشت، که نــا مــهـربان تــپـان‌چه داشت
نـداشــــت ابرو که آن نازنین کــــمــان‌چه داشت

نـگــاه کــــرد مرا جرعه‌‌ئی و مـــســـت شــــدم
خــدای مــن! مگر آن‌جفت استکان، چه داشت؟

نگــاه کـــرد،‌ و با یــــک نــــگــاه جـــا در جــــا
گرفــت از کـــف این شاعرک هــــرآن‌چه داشت

تو کــیــســتـی که به یمن حـضــور تــــو، امروز
شده‌ست صاحب شهر آن‌که یک دکان‌چه داشت؟

اگـــــــر که وصـــــــف رخ تو نبـــــــود بی‌تردید
به غیر جنـــــــگ، دگر شعر شاعران چه داشت؟

بهانه‌ هســـــــت هـــمـــیـشه برای شُهره شدن
نبود "رستمی" امروز "زنده جان" چه داشت؟*

بهانه هســـــــت هــمــیـــشه برای شهره شدن
نبود "سی‌وسه‌پل" دیگر "اصفهان" چه داشت؟

بهانه هســـــــت هـــمـیـــشه برای شهره شدن
به لطف پیکر "بودا"ست "بامیان" چه داشت؟

بهــــانه هســـــــت همیشه برای شهره شدن
اگر نبود هـمـان چــشـم‌‌ها جـهــان چه داشت؟

#مـــهــــران_پــوپـــــل

* مولاداد رستمی، شاعری‌ست خوب و زنده جان، زادگاه هردوی ماست!


@Mehran_popal

 از بین صد و چهارده سوره‌ی قرآن چهل و نهمین آن سوره‌ی مبارکه‌ی حجرات است. آیات سوره‌ی مبارکه‌ی حجرات  موضوعات اخلاقی که برای امروزمان شدیدا به درخورد است را بیان می‌کند.
آیات ابتدایی سوره در باره‌ی روش صحبت و رفتار با پیامبر صلی‌ الله علیه و سلم است. در آیه‌ی ششم الله متعال از قضاوت زود هنگام و پخش خبری که در صحت و سقمش هنوز اطمینانی نیست نهی می‌کند.( مشکلی که امروز با آن به ویژه در شبکه‌های اجتماعی روبه‌رو هستیم )اهمیت صلح و امنیت و پرهیز از آنارشیسم و هرج و مرج در جامعه عنوان مورد تذکر در آیه‌ی نهم است. پرهیز از تمسخر، طعنه و توهین، تجسس در امور خصوصی مردم، ندا دادن دیگران با القاب زشت و تحریم هرگونه تبعیض نژادی  بین انسان‌ها  از دیگر موضوعات این سوره‌ی مبارکه است.
به چند نمونه از آیات نورانی سوره‌ی حجرات نگاهی می‌اندازیم:
آیه‌ی ششم_ یَاأيُهَاالذِينَ آمَنُوا إِن جاءَكُم فاسقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا أَن تُصيبُوا قوماً بِجَهالَةٍ فَتُصبِحُوا على مافَعَلتُم نادِمِينَ
ای کسانی که ایمان آوردید هرگاه فاسقی خبری را برای‌تان آورد، برسی کنید تا مبادا ندانسته به گروهی زیان بزنید و از آن‌چه که کرده‌اید پشیمان شوید.
آیه‌ی نهم_ وَ إِن طائِفَتَانِ مِنَ المؤمِنِينَ اقتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَينَهُمَا
و هرگاه دو گروه از مؤمنان با هم به پیکار برخواستند بین‌شان صلح برقرار سازید
آیه‌ی دهم_ إِنَّمَا المُؤمِنُونَ إِخوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَينَ أَخَوَيكُم
به تحقیق که مؤمنان با هم برادر هستند پس بین برادران‌‌تان صلح و آرامش ایجاد کنید...
آیه‌ی یازدهم_ ياأيُهَاالَّذِينَ آمَنُوا لايَسخَرْ قوَمٌ مِن قومٍ عَسَى أَن يَكُونُوا خَيراً مِنهُم
ای کسانی که ایمان آوردید گروهی نباید گروه دیگری را مورد تمسخر قرار دهد شاید که آن گروه بهتر از ایشان باشد
وَلا تَلمِزُوا أَنفُسَكُم
و از یک‌دیگر عیب‌جویی نکنید
وَلا تَنابَزُوا بِالألقَاب
و هم‌دیگرتان را با لقب‌های زشت صدا نزنید
آیه‌ی دوازدهم_ یَاأَيُّهَاالَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا کَثیراً مِنَ الظَّنَّ إِنَّ بَعضَ الظَّنَّ إثمٌ
ای کسانی که ایمان آوردید از بسیاری گمان‌ها بپرهیزید زیرا برخی از گمان‌ها گناه محسوب می‌شوند
وَلا تَجَسَّسُوا
در امور پنهانی مردم جستجو نکنید
وَلا يَغتَبْ بَعضُكُم بَعضًا
و برخی غیبت برخی دیگر را نکند.
مولاداد رستمی
@albalagh2

سه عدد رباعی پس از خیلی وقت‌ها:

بگذار دمی سرم به کارم باشد
یک مشت غزل دار و ندارم باشد 
خو کرده‌ام آن‌قدر به تنهایی که
می‌ترسم اگر کسی کنارم باشد

تا کی بِنَشست و آب در هاون کوفت؟
سنگی به سر از حسرت این میهن کوفت
این مرد کهن گاو نری می‌خواهد
با ماچه‌خران نمی‌توان خرمن کوفت

در وضع خودم  شبیه سابق شده‌ام
مشغول شمردن دقایق شده‌ام
بی هیچ بهانه‌ای دلم می‌گیرد
یارب نکند دوباره عاشق شده‌ام
#مولاداد_رستمی
@ml_rustami

غزلی مال دو سال پیش که البته با چکش‌کاری شد این:

شب ابری تو را از چشم‌های برکه پنهان کرد
هلاکویی شد و بغداد را این‌گونه ویران کرد

غرورم را شکست از رونقم انداخت دوریت
شبیه آن‌چه با لات و هُبَل آیات قرآن کرد

تماشای تو و نارنج و چاقو دست خون‌آلود
مرا در خانه‌اش دنیا بدین منظور مهمان کرد

همیشه اخم کردی ورنه با لبخند تو می‌شد
که صدها اسقف و مرتاض و موبد را مسلمان کرد
 
دلی با رفتن‌ات پاشیده از هم زندگی‌واری
دقیقا آن‌چه را با خشت‌های خام باران کرد

من از این شعرها طوطی برای خویش می‌سازم
همان کاری که داش‌آکُل به پای عشق مرجان کرد

بیا برگرد وقتی پشت سر یک پل به جا مانده
بیا! زخم ‌زبان را می‌شود با بوسه جبران کرد
#مولاداد_رستمی
@ml_rustami

من به آن پروانه از دل اعتمادی داشتم
زود فهمیدم که شمع رو به بادی داشتم

یک نفر از هر کسی دیگر برایم فرق داشت
آن زمان‌ها حس تبعیض نژادی داشتم

هرچه را می‌خواست دادم حسرت یک عمر داد
کاشکی یک ذره فکر اقتصادی داشتم

شاه مخلوعم اگر چه سرگذشتم قصه‌هاست 
روزگاری دور من هم شهرزادی داشتم

مارها در این میان چندان مقصر نیستند
یادم آمد آستین‌های گشادی داشتم

دشمنان از ریز ریز کارهایم واقفند
دور و پیشم مدتی یار زیادی داشتم

درد دل‌ هی می‌نوشتم گریه اما سررسید
نم کشید آری اگر قدر سوادی داشتم
#مولاداد_رستمی
@ml_rustami