هرگز نبود سرو به بالا که تو داری‌
یا مه به صفای رخ زیبا که تو داری

گر شمع نباشد شب دل‌سوختگان را
روشن کند این غُرَّه‌ی غَرّا که تو داری

حوران بهشتی که دل خلق ستادند
هرگز نستانند دل ما که تو داری

بسیار بود سرو روان و گل خندان
لیکن نه بدین صورت و بالا که تو داری

پیداست که سرپنجه‌ی ما را چه بود زور
با ساعد سیمین توانا که تو داری

سحر سخنم در همه آفاق ببردند
لیکن چه زند با ید بیضا که تو داری

امثال تو از صحبت ما ننگ ندارند
جای مگس‌است این همه حلوا که تو داری

این روی به صحرا کند آن میل به بستان
من روی ندارم مگر آن جا که تو داری

سعدی تو نیارامی و کوته نکنی دست
تا سر نرود در سر سودا که تو داری

تا میل نباشد به وصال از طرف دوست
سودی نکند حرص و تمنا که تو داری

سعدی
@ml_rustami

بدون شرح!

شبیه رفتن تو اشک‌های من جاری‌ست
نپرس این همه بی‌چارگی به خاطر کیست

تو آفتاب حیات‌‌آوری برای همه
اگر من آدمکی برفی‌ام گناه تو چیست؟

شکست و ریخت به پایت جهان من حالا
برو برای همیشه خرابه جای تو نیست

شبیه باد اگر «بودنت» به رفتن‌ات است
چگونه از تو بخواهم که چند لحظه بایست؟

زغالم و فقط از ظاهرم گریزانی
وگرنه باطن الماس و من که هر دو یکی‌ست!

رامین عرب نژاد
@ml_rustami

پند حکیم به فرزندان | گلستان - باب هفتم
https://youtube.com/watch?v=TXia68xvAM0&si=GjzJVDVZmXhYU3XA

برخورد جالب معلم با ملک‌زاده | گلستان - باب هفتم
https://youtube.com/watch?v=ctCwSYr7VjE&si=-jhtOAH4y496oQS0

جدا از برخی موارد به‌دردنخور، گاهی پشت سه‌چرخه‌ها تک‌بیت‌های خوبی نوشته می‌شود مثل این:
نیکی به کسی کن که به کار تو نیاید
احسان هنری نیست به امید تلافی
@ml_rustami

دخترم! زمانی به دنیا آمدی که اگر انتخاب به دست خودت بود شاید ترجیح می‌دادی نیایی، اما خوش‌آمدی! چرا که به گفته‌ی خواجه‌ی شیراز:
عیش بی‌دوست مُهَنّا نشود یار کجاست؟
نامت را مُهَنّا گذاشتم تا کامی که مردمان جهان تلخش کردند تو گوارا کنی.
@ml_rustami

نام زلزله را که می‌شنوی به یاد خاطرات تلخ ۱۴۰۲ می‌افتی، حالا فکرش را بکن که این خاطرات در گوشه‌ای از میهن غم‌زده‌ات عملا تکرار هم بشود!
#کنر
@ml_rustami

خود کلاه خویش را قاضی کن آیا می‌شود
هر کسی را چون پکُل دارد به او مسعود گفت

#مولاداد_رستمی
#هجده_سنبله
@ml_rustami

حکایت معلم سخت‌گیر در مقابل معلم آسان‌گیر | گلستان - باب هفتم
https://youtube.com/watch?v=6K5y7fhha3Y&si=hqBy7oVVEdx4cB2i

دیواره‌ی چاه، دست‌کن کن غزه!
یا چفیه‌ی خویش را رسن کن غزه!

ما همت‌مان نهایتش دشنام است
تمرین نبرد تن به تن کن غزه!

#مولاداد_رستمی

ــــــــــــــــــــــــــــــــ
شماره ۲۷۲ ماهنامه معرفت (سال بیست‌وسوم، شمارهٔ هشتم، میزان/مهر ۱۴۰۴ خورشیدی) از چاپ برآمد!

محتوای این شماره:

▫️سرمقاله: آزمون همدلی و همبستگی؛

▫️ صهیونیزم؛ فتنه‌ای جهانی؛ نوشتهٔ خلیل احمد جامی؛

▫️شاهراه زنگزور؛ پل ارتباط یا گسست؟!؛ نوشتهٔ نصیراحمد نویدی؛

▫️ فلسطین، آزمون امت اسلامی؛ نوشتهٔ خانم مروه خنجانی؛

▫️ نادره‌های عشق و دلدادگی؛ نوشتهٔ ادهم شرقاوی با ترجمهٔ عبدالقاهر فقیری؛

▫️ تاریخ و فرهنگ؛ سلجوقیان، در آیینهٔ تاریخ؛ نوشتهٔ مولاداد رستمی؛

▫️تازه‌های تکنولوژی‌؛ واحد تحقیق معرفت؛

▫️معرفی کتاب (۲۵ روش نادرست در تربیت کودکان، نوشتهٔ د. یاسر نصر با ترجمهٔ ایوب پوزش)؛

▫️اخبار جهان اسلام؛

▫️دل‌نوشته‌ها؛

▫️و فانوس ادب.


💌 شما نیز می‌توانید برای ثبت نام به ماهنامه معرفت به شماره ۰۷۹۹۵۳۸۷۵۹ تماس گرفته و هر ماه این مجلهٔ وزین را به آدرس خویش دریافت نمایید.


#معرفت_نامه
#کتاب_خوب_بخوانیم
t.me/Alefba99 | الفباء

زمستان سال ۱۳۹۱، در دوره‌ی آمادگی برای امتحان کانکور با تنی چند مختلف الفکر و الرأی هم‌اتاق بودیم، نقطه‌ی اشتراک همه مجرد بودن بود؛ یکی از دوستان که دهان نسبتا لقی داشت باری زنِ نداشته‌ی دیگری را دشنام داد. دعوا و جنجال به مرز زد و خورد رسید، من به‌ میانجی‌گری برخاستم به آن که زنِ نداشته‌اش مورد هتک حرمت قرار گرفته بود گفتم: برار تور چه‌کاره؟ آخه تو که زن نداری
_ ندشته باشم، آخر که می‌گیرم، ما بی‌غیرت که نییم
حالا دعوای اقوام افغانستان هم سر پاره‌ای از موضوعات چنین است!
@ml_rustami

چشمت که بی‌مبالغه دریاست دخترم
پلکی بزن که میل تماشاست دخترم

چون مشت آبِ خورده به دیوار کاه‌گل
با تو فضای خانه چه زیباست دخترم

از من برای خنده‌ی خود دل گرفته‌ای
آخر عسل به قیمت بالاست دخترم

دل‌تنگم از زمانه ولی بی‌خیال باش
زیرا برای بودن تو جاست دخترم

سوزن بگیر! بی‌تو زمان دشت خار بود
حال دلم حکایت یک پاست دخترم

یک سرنوشت خوب در این عمرِ بعد از این
از خط دست‌های تو پیداست دخترم

#مولاداد_رستمی
@ml_rustami

آهی و در آسمان نمی‌گنجی
جانی و در این جهان نمی‌گنجی

شعری که نمی‌نویسمت هرگز
زیرا که تو در زبان نمی‌گنجی

ای شک عجیب چند صد ساله
در باور این و آن نمی‌گنجی

دردا، همه‌ سینه‌ام، درآ در من
در سینه‌ی دیگران نمی‌گنجی

معصومیت محالی و حتی
بر صورت کودکان نمی‌گنجی

چون شعر همیشه در سرم هستی
هرچند که در مکان نمی‌گنجی

رامین عرب نژاد
@ml_rustami

حکایت سرنوشت پارسازادۀ مبذر | گلستان - باب هفتم
https://youtube.com/watch?v=zU6PLlByknk&si=r8FjyXUcCUwGKn0e

📌 آگهی!

✍ نیمی از بار سودمند بودن و آراستگی یک کتاب را ویراستاری بر دوش می‌کشد؛ چیدمان درست واژگان، کاربرد نشانه‌های نگارشی، جمله‌بندی درست و پاراگراف‌سازی نیکو، کار ویرایش است و ویراستار.

💎 و این مهم را ما برای‌تان به سرانجام می‌رسانیم:
• کتاب
• مقاله
• مجله
• بروشور
• پایان‌نامه
• و یا هر نوشته‌ی دیگر خود را به ما بسپارید.

🔹️ گروه مجرب ما کار را شسته و رُفته برای‌تان درخواهند آورد.

🏷 جهت هماهنگی به آیدی زیر پیام بگذارید
   
👇👇👇

@M_Almohaiseni

علم الفخر و العزة!
#فلسطین
@ml_rustami

درسی از ولادت گژدم | گلستان - باب هفتم
https://youtube.com/watch?v=ntzHU5LEWfc&si=0GjHPGd-dCDiO3Rp

تقدیم به شهید یحیی سنوار
۱۶ اکتبر سالگرد شهادت اوست

اول

آن تک در سرخ -راه معنا- وا شد
با  کوبش مُشتِ سرخِ یحیا وا شد
موسی شد و بعد از آن عصا را انداخت
دریای سرخ، رو به فردا وا شد
 

دوم

دروازه سرخ حریت را ناگه
وا کرد و گذرد داد جهان از آن ره
موسی در پای نیل فرمانش داد
خُذ یا یحیی عصائنا بالقوه

#محسن_عسکری

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

به نقل از سیما فیلم
@simafekr_com

سال پیش مستندی از الجزیره پخش شد که در آن تصاویری از یحیی سنوار در میانه‌ی جنگ زمینی با اسرائیل وجود داشت. یحیی سنوار آن جا شعری خواند که توصیفی دقیق از وضعیت مجاهدانه‌ی خود او بود:
وَ لِلحُرّیّةِ الحَمراءِ بابٌ
بِکُلِّ یِدٍ مُضَرَّجَةٍ یُدَقُّ
(و آزادیِ سرخ را، تنها یک در است
که آن هم با دست به خون‌آغشته کوبیده می‌شود)
شاعری به استقبال آن بیت رفته و به نحو دیگری خطاب به سنوار سروده :
دَقَقتَ البابَ یا یَحیى فَخَرَّتْ
لَکَ الأبوابُ صاغِرَةً تَرِقُّ
(آن در را تو کوبیدی ای یحیی!
و دروازه‌ها همه در برابر تو سرافکنده فروریختند).
تَفَلَّقَ بَرزَخاً بِعَصاکَ کونٌ
إلی ضِدَّینِ أحرارٌ وَ رِقٌّ
(عصای تو چون برزخ، جهان را به دو نیمه‌ی متضاد شکافت: آزادگان و بردگان).
وَ لِلحُرّیّةِ الحَمراءِ بَحرٌ
بِغَیرِ عَصاکَ یَحیى لا یُشَقُّ
(و آزادیِ سرخ را، دریایی است
که بدون عصای تو، ای یحیی! هرگز شکافته نخواهد شد).