خاطرم با خواندن خیام می‌گیرد رفیق!
گور، این‌جا هم‌چنان بهرام می‌گیرد رفیق!

دست می‌یابد به مفهوم بلند زندگی
هر که از مرد خسیسی وام می‌گیرد رفیق!

در میان جیغ و داد ناامیدی عاقبت
آرزو در ذهن من سرسام می‌گیرد رفیق!

مثل ظرف شیشه‌ای در جو خشم‌آلود‌ه‌ام
بر زمینم هر که زد آرام می‌گیرد رفیق!

زیر بار غم کمر خم کرده تنها آب رود
دست بر پشت منار جام می‌گیرد رفیق!

وضع دنیا حرف‌های یَرمَلونی بیش نیست
حال نون از این همه ادغام می‌گیرد رفیق!

نوعروسانش میان حِجله‌ها چشم انتظار
روزگار از روسپی‌ها کام می‌گیرد رفیق!
#مولاداد_رستمی
@ml_rustami

به قید قرعه!
پنج کتاب برای پنج تازه وارد به کانال جدید!
کانال قبلی غیر فعال میگردد.
۱/ دختران مهتاب از جوخه الحارثی
۲/ پنج قدم فاصله از ریچل، میکی، تویپاس
۳/ شیر سیاه از الیف شافاک
۴/ بنویس تا اتفاق بیفتد از هنریت کلاوسر
۵/ قلعه حیوانات از جورج اورول

اگر همراه همیشگی ما باشی خط و کتاب همراه تو خواهد بود.
لینک کانال جدید
👇👇👇
https://t.me/+i8VCGmn3CcNlMGZl

نه! نمی‌گردند گنج شایگان پیدا کنند
یا در این آوار‌ها یک لقمه نان پیدا کنند

خوردنی این‌جا فراوان است می‌گردند که-
در دل این خاک بلکه یک دهان پیدا کنند

درد دارد گشتن مخروبه‌ای با این امید
که در آن مرد و زن و پیر و جوان پیدا کنند

نیمه جانی چیست؟ آری، نیمه جان! ما قانعیم
جای مرده کاش که می‌شد همان پیدا کنند

حجم ویرانی زیاد است و نفس بسیار کم
ای خدایا کاش این مردم زمان پیدا کنند

های مردم زیر پای من کسی زنده‌ست! کاش
خاک‌ها می‌شد همین‌گونه زبان پیدا کنند

دیده‌ام که خشت ها را یک به یک پس می‌کنند
تا مگر یک زنده جان در « زنده جان» پیدا کنند

مهران پوپل
@ml_rustami

من “زنده‌جان‌”ی زیر آوارم
که بخت من روی گسل خفته
راهی ندارم غیر جان دادن
دنیا به من آش بدی پخته

دنیا که سازش سخت ناکوک است
هر تار او فریاد غم دارد
بازیگران صحنهٔ مرگیم
دنیای ما سر زنده کم دارد

من زنده‌جان مرده ای هستم
در زیر سقفی که سرم خورده
در انتظار آن”گدویی” که
سودای من را از سرش …برده

در انتظار آن طلوعی که
این مرده‌جان را زنده می‌سازد
در این‌ نمایش نامهٔ غمگین
ختم قشنگی را می‌آغازد

گر چه که بستر بر گُسل دارم
من زنده‌جانم زنده می‌مانم
من خو به ویرانی ندارم نه
می‌سازم و سازنده می‌مانم

افسانه واحدیار

‌پ.ن. زنده جان: ولسوالی در ولایت هرات که زلزله ویرانگری را دو روز پیش تجربه کرد.
پ.ن. گدو: شخصیتی در‌ نمایش نامهٔ «در انتظار گدو» اثر ساموئل بکت.
@ml_rustami

به زیر خاک تو جز نو جوان نمی‌بینم
به جز جنازه و دست و دهان نمی‌بینم

به هر کجا بروم کوچه کوچه میلرزی
درون خانه خود هم امان نمی‌بینم

پدری گفت:«در آن خانه دخترم بوده
که غیر فاجعه چیزی در آن نمی‌بینم

ازین قضیه دلم درد می کشد امروز
که مرده شور برای زنان نمی‌بینم

شکوه نام تو هی واژه واژه میلرزد
تو را به صورت یک قهرمان نمی‌بینم

چه شد که یک دل بی‌غم و خانه‌ای آباد
به روی خاک تو ای «زنده جان» نمی‌بینم؟


#محمدرفیع_قاضی_زاده
#هرات
#افغانستان
@ml_rustami

مثل یعقوبی که می‌تازد به سمت سیستان
مرگ عیارست و چابُک زندگانی ناتوان

غم برای خوردن یک مملکت دارد به کتف
بی‌نیازش می‌کند از احتیاج آب و نان

خشت خشت جان ما را از خرندش می‌کَند
بحث دستاس‌ست و گندم بحث مور و رهروان

مرگ می‌آید جدامان می‌کند از هم‌دگر
از فلسطین مثل حیفا و جنین و عسقلان

مرگ هم این روزها احساس وحشت می‌کند
جغدواری مانده در ویرانه‌ها بی" زنده‌جان"

سر به خود باشد تمام عمر ابری می‌شود
آن‌چه را او کرده می‌خواهد نبیند آسمان

#مولاداد_رستمی
پ.ن. یعقوب ابن لیث صفار، عیارمردی از سیستان که در سال ۲۴۷ هجری، قمری با سرکوب خوارج که سیستان و خراسان را مورد تاخت و تاز خود قرار می‌دادند، حکومت صفاریان را تأسيس كرد.
@ml_rustami

یک اتفاق ساده مرا بی‌قرار کرد
باید نشست و یک غزل تازه کار کرد

در کوچه می‌گذشتم و پایم به سنگ خورد
سنگی که فکر و ذکر دلم را دچار کرد

از ذهن من گذشت که با سنگ می‌شود
آیا چه کارها که در این روزگار کرد:

با سنگ می شود جلوی سیل را گرفت
طغیان رودهای روان را مهار کرد

یا سنگ روی سنگ نهاد و اتاق ساخت
بی سرپناه‌ها همه را خانه‌دار کرد

یا می‌شود که نام کسی را بر آن نوشت
با ذکر چند فاتحه، سنگ مزار کرد

یا مثل کودکان شد و از روی شیطنت
زد شیشه‌یی شکست و دوید و فرار کرد

با سنگ مفت می شود اصلا به لطف بخت
گنجشک‌های مفت زیادی شکار کرد

یا می‌شود که سنگ کسی را به سینه زد
جانب از او گرفت و بدان افتخار کرد

یا سنگ روی یخ شد و القصه خویش را
در پیش چشم ناکس و کس شرمسار کرد

ناگاه بی‌مقدمه آمد به حرف سنگ
اینگونه گفت و سخت مرا بی‌قرار کرد:

تنها به یک جوان فلسطینی‌ام بده
با من ببین که می‌شود آن‌گه چه‌کار کرد!

علی فردوسی
#طوفان_الأقصى
@ml_rustami

با توام صهیونیست!

از جان گذشته مانده که از مرز بگذریم
در انتظار واشدن آخرین دریم

دیگر به ما به دید حقارت نظر نکن
ما چون یخیم حیثیت از سنگ می‌بریم

فیلی اگر تو فوج ابابیل می‌شویم
کم‌تر به خود بناز که ما صاحب پریم

گیرم که مثل صخره شدی در مصاف ما
ما مثل موج از تو ولی کله‌شق‌تریم

ما را برای دادن جان آفریده‌اند
ای تیغ از این بترس که ما بره‌ی نریم

چون شاخه‌ها بریدن ماها به خیرماست
یعنی بدون واهمه از دادن سریم

اصلا بعید نیست که با سیل خون خود
از زیر پات مسجدمان را درآوریم

#مولاداد_رستمی
#طوفان_الأقصى
@ml_rustami

گوش کنید صهیونیست‌های کودک‌کُش‌!

هر چه دارید از آن است که خاقان دارد
خطر مار زمانی‌ست که دندان دارد

موش بودید ولی شیر صداتان کردند
آخر این باد شدن نقطه‌ی پایان دارد

ای شما خط بر آبید نمی‌خوانَدِتان
هر که بر طاق‌چه‌اش مصحف قرآن دارد

ساده تعریف شده قاعده‌ی این بازی
کشته‌ای منتقمی نیز به میدان دارد

سینه‌بندی‌ست پر از تیر و تفنگی بر دوش
راه‌کاری به جز از این مگر امکان دارد؟

خوش نباشید که از اسب بیفتاد یکی
ایل ما شکر خدا مرد، فراوان دارد

سرتان مثل سر گرگ عَلَم خواهد شد *
تا بدانید که این گله نگهبان دارد

#مولاداد_رستمی
* پ.ن. بین چوپان‌ها رسمی‌ست که هرگاه چوپانی گرگی را که به رمه‌اش هجوم آورده، گیر اندازد و بکُشد، سرش را بر سر چوبی می‌کند و در ده می‌گرداند، این رسم را کله‌گرگی چرخ دادن می‌گویند.
@ml_rustami

شکسته، زیر پا، چون کوزه‌ای افتاده از ایوان
هراتم بین خان ازبِک و خیل قِزِل‌باشان

کسی مانند من حالش که پرسیدن نمی‌خواهد
چه خواهد بود احوال کتابی مانده در باران

زمین افتادنم گاهی برای عده‌ای خوب‌ست
بد خاتون نمی‌آید زیاد از مردن سلطان

لبی خندان میان یک دل خوش ریشه می‌گیرد
کسی دیده‌ست روی طاق هندو مصحف قرآن؟

قشونِ پشت سر خنجر به دست‌اند و جلو دریا
جلال الدین خوارزمی شدم انگار در میدان

دل من هم میان بافت‌هایش قصه‌ها دارد
شبیه خشت‌های گنبد قابوس در گرگان

غم‌ اول میهمانی بود و صاحب‌خانه شد آخر
اتابِک‌ها زمانی باج می‌گیرند از خاقان

به نام آرزو سرگرم کردم لحظه‌هایم را
و حالا مانده باری روی دوش و راه گورستان

جهان با آن همه بی‌چارگی بی‌چاره آزرده
فلک کرده رعیت‌زاده‌ای را نوکر یک خان

برای دل‌خوشی گاهی خیالی خام هم کافی‌ست
مرا ای‌کاش مثل زیره می‌بردند تا کرمان

#مولاداد_رستمی
@ml_rustami

‍
(کشتار صبرا و شتیلا)

کشتار صبرا و شَتیلا به وقایعی اطلاق می‌شود که در ۱۶ سپتامبر تا ۱۸ سپتامبر ۱۹۸۲ و در طول جنگ داخلی لبنان در اردوگاه پناهندگان فلسطینی در لبنان به وقوع پیوست و در آن شبه‌نظامیان فالانژ لبنانی به انتقام ترور بشیر جمیل، رئیس جمهور لبنان و رهبر حزب فالانژ (معروف به کتائب)، به دو اردوگاه صبرا و شتیلا در بیروت غربی وارد شدند و بین ۷۰۰ تا ۳۵۰۰ نفر از فلسطینیان را به قتل رساندند.  تعداد کشته‌شدگان این کشتار از ۷۰۰ تا ۳۵۰۰ نفر برآورد شده‌است.

این کشتار در محدوده تحت کنترل نیروهای دفاعی اسرائیل به وقوع پیوست.

دولت اسرائیل با محکوم کردن حادثه کشتار، دستور تشکیل کمیته تحقیقاتی کاهان را در فوریهٔ ۱۹۸۲ میلادی صادر کرد. این کمیته مستقل در نتایج تحقیقاتش آریل شارون را که فرمانده محلی نیروهای دفاعی اسرائیل در منطقه بود، به دلیل سهل‌انگاری و دست کم گرفتن واکنش فالانژهای مارونی لبنان، مقصر اعلام کرد.

در ۱۶ دسامبر ۱۹۸۲ مجمع عمومی سازمان ملل متحد با محکوم کردن کشتار آن را نسل‌کشی نامید.
این قطعنامه با ۹۸ رأی موافق در مقابل ۱۹ رأی مخالف و ۲۳ رأی ممتنع تصویب شد. تمامی دموکراسی‌های غربی به این قطعنامه رأی ممتنع دادند.

انتشار اخبار کشتار صبرا و شتیلا در اروپا، باعث واکنش شدید مردم نسبت به اسرائیل شد. در ایتالیا کارکنان فرودگاه شرکت خطوط هوایی اسرائیل ال عال را تحریم کردند، نشان‌هایی با آرم ستاره داوود و صلیب شکسته پخش شد و مردم شعار «نازیسرائیل» (ادغام شده لغات نازی و اسرائیل) سر دادند.

پس از انتخاب آریل شارون به نخست‌وزیری اسرائیل خانوادهٔ قربانیان کشتار با استناد به قانونی که برای اولین بار در سال ۱۹۹۳ در مورد نسل‌کشی روآندا اعمال شد اقامه دعوی کردند. در ۱۲ فوریهٔ ۲۰۰۳ میلادی دادگاه عالی بلژیک حکم به قابل پیگرد بودن نخست‌وزیر اسرائیل بدین جرم را داد. در حالی که اسرائیل آن را سیاسی خواند. در نهایت در ۲۴ سپتامبر۲۰۰۳ میلادی بخاطر تغییراتی که در قوانین بلژیک از آغاز این حادثه ایجاد شده بود، دادگاه عالی بلژیک قرار منع تعقیب آریل شارون را برای اتهام جنایت جنگی صادر کرد و دلیل آن نداشتن تبعیت بلژیکی شاکیان در زمان وقوع حادثه اعلام شد.
رو برداشت از تلگرام شعر و متون عربی معاصر!
@ml_rustami

ساقی به پیاله شوکران می‌ریزد
از جام لبش زخم زبان می‌ریزد

بر عکس قوانین طبیعت غم‌ها
از روی زمین به آسمان می‌ریزد
#مولاداد_رستمی
@ml_rustami

خورشیدی و از تو زندگی می‌گیرم
چون سبزه همیشه زیر این تأثیرم

بین من و تو فاصله بی‌حکمت نیست
مانند سرابم برسی می‌میرم
#مولاداد_رستمی
@ml_ruatami

یاسای تو که خواسته‌ی خاقان‌ست
دیگر چه توقعی از این دیوان‌ست

بیهوده ورق نوشته صادر کردی
طُغرای تو و گند مگس یکسان‌ست
#مولاداد_رستمی
#سیرک_ملل_متفرق
@ml_rustami

برنامه تلویزیونی الفباء؛ قسمت بیست‌وهشتم

👤مهمان برنامه: مولاداد رستمی
📑موضوع برنامه: شعر چیست؟


🕘زمان؛ ۲۸ دقیقه
🗃️حجم؛ ۵۲ MB
💿کیفیت؛ خوب

کیفیت بالا در یوتیوب


الفباء؛ روزنه‌ای به روشنی


#ویدیو_الفباء
@Alefba99 | الفباء

📼نوار صوتی برنامه تلویزیونی الفباء
قسمت بیست‌وهشتم؛

🎙گپ‌وگفتی با مولاداد رستمی پیرامون معرفی چیستی شعر و رسالت شاعر

حاوی:

▫️چیستی شعر؛

▫️ اهمیت شعر در زندگی؛

▫️رسالت شاعر؛

▫️چگونگی سرایش شعر؛

▫️معرفی کتاب روزنه از محمدکاظم کاظمی؛

▫️سرایش شعری از مولاداد رستمی.


الفباء؛ روزنه‌ای به روشنی

#الفباء_نوار_صوتی

@Alefba99 | الفباء

من عاشق این غزل مولانا هستم!

در هوایت بی‌قرارم روز و شب
سر ز پایت بر ندارم روز و شب

روز و شب را هم‌چو خود مجنون کنم
روز و شب را کی گذارم روز و شب

جان و دل از عاشقان می‌خواستند
جان و دل را می‌سپارم روز و شب

تا نیابم آن چه در مغز من‌ست
یک زمانی سر نخارم روز و شب

تا که عشقت مطربی آغاز کرد
گاه چنگم گاه تارم روز و شب

می‌زنی تو زخمه و بر می‌رود
تا به گردون زیر و زارم روز و شب

ساقیی کردی بشر را چل صبوح
زان خمیر اندر خمارم روز و شب

ای مهار عاشقان در دست تو
در میان این قطارم روز و شب

می‌کشم مستانه بارت بی‌خبر
هم‌چو اشتر زیر بارم روز و شب

تا بنگشایی به قندت روزه‌ام
تا قیامت روزه دارم روز و شب

چون ز خوان فضل روزه بشکنم
عید باشد روزگارم روز و شب

جان روز و جان شب ای جان تو
انتظارم انتظارم روز و شب

تا به سالی نیستم موقوف عید
با مه تو عیدوارم روز و شب

زان شبی که وعده کردی روز بعد
روز و شب را می‌شمارم روز و شب

بس که کشتِ مهرِ جانم تشنه است
ز ابر دیده اشک‌بارم روز و شب
@ml_rustami

رباعی
۱
هشدار که در قفس نباید خو کرد
در غیبت گل به خس نباید خو کرد
ای آب نبات! کام‌ها منتظراند
با لب‌زدن مگس نباید خو کرد

۲
گیرم که بدون هیچ دست‌آوردم
بالفرض که من عصاره‌ای از دردم
اکنون که خط سیر زمانم با تو
از عشق چه‌گونه می‌شود برگردم؟

۳
ویرانه‌دلیم و درد گنجینه‌ی ماست
این زجرکشی عادت دیرینه‌ی ماست
در گوشه به گوشه آرزویی کُشتیم
زندان ابو غُرَیب در سینه‌ی ماست*
۴
با هر که رسیده دوستی می‌کردم
گویی که فقط رقیب می‌پروردم
چون مرغ ابابیلم و سوزانده مرا
سنگی که به منقار خودم آوردم
#مولاداد_رستمی

* پ.ن. ابو غُرَیب زندانی در سی و دو کلیومتری غرب بغداد پایتخت عراق. این زندان پس از اشغال عراق در سال ۲۰۰۳، تا سال ۲۰۰۶ در دست آمریکا بود. در این زندان هزاران نفر به وحشیانه‌ترین شکل ممکن شکنجه، تحقیر، تجاوز و کشته شدند.
@ml_rustami

فهم قَدَرش چه‌قدر مشکل بوده
ما بار کجیم و درک منزل بوده

این سرو خمید و بعد از آن دانستیم
سایه‌سر صد هزار‌ها دل بوده
#مولاداد_رستمی
@ml_rustami