همه‌مون لحظه‌هایی داریم که در «نقطه‌ی انتخاب» قرار می‌گیریم.
اون‌جا که می‌تونیم واکنشی ناخواسته نشون بدیم و خودمون رو درگیرتر کنیم، یا یه مکث کنیم و آگاهانه مسیر متفاوتی رو برگزینیم.
دوچیز بهت کمک میکنه که بتونی در شرایط چالش بر انگیز تصمیم بهتری بگیری، ذهن آگاهی و شناحت ارزشها.
با ذهن‌آگاهی متوجه میشی که الان در چه احساسی گیر کردی و چه فکریه که مثل قلاب ذهنت رو به خودش درگیر کرده، با تمرین بیشتر، واکنشهای سریع و هیجانی مغزت رو کم کم خاموش میکنی و افکار ناخودآگاه رو تبدیل به تفکر آگاهانه میکنی.
دوم کشف و شناخت ارزشهای مهم زندگیته که حاضری براشون بجنگی و ازشون کوتاه نیای..
💭 از خودت بپرس: «اگه بخوام به ارزش‌هام وفادار بمونم، الان چه واکنشی دارم؟»
🧭 سعی کن کاری رو انتخاب کنی که تو رو به ارزشهات نزدیکتر میکنه و نه دورتر...
این یعنی زندگی از سرِ آگاهی، نه از سرِ عادت.

@mindsetacademia

🔅همه ناگزیریم خُل بودنهایی را در درون خود بپروریم تا بشود واقعیت را تحمل کرد.



“در جستجوی زمان از دست رفته
#مارسل_پروست

@mindsetacademia

🔹️ در ستایش تاوان‌ها

@mindsetacademia

🔹️ بهترین راهکاری که به منظور افزایش کیفیت و تعامل بیشتر با شبکه ارتباطی‌تان به شما پیشنهاد می‌کنم خیلی ساده است.

همین الان موبایل خود را بردارید قسمت کانتکت‌ها (Contacts) را باز کنید و شروع کنید به بالا و پایین کردن اسم‌ها. با اشخاصی که بیشتر از یکی دو ماه است که تماسی نداشته‌اید و خبری از آنها ندارید تماس بگیرید.

یکی از بزرگ‌ترین مسائل که باعث از دست رفتن شبکه ارتباطی شما می‌شود این است که فقط در زمان‌هایی که با اشخاص درون شبکه‌تان کاری دارید با آن‌ها تماس بگیرید. این موضوع که «فلانی فقط وقتی باهام کاری داره یا کارش گیر افتاده یاد من می‌افته» بدترین موضوعی است که می‌تواند به ذهن طرف مقابل شما خطور کند.

پس برای جلوگیری ایجاد این حس پیشنهاد می‌کنم در همان اول مکالمه تلفنی از این جمله استفاده کنید که واقعاً هم حقیقت دارد: «کار خاصی باهاتون نداشتم که تماس گرفتم، چند وقت بود ازتون خبری نداشتم تماس گرفتن حالتون رو بپرسم» این جمله باعث می‌شود تا طرف مقابل اگر اول مکالمه گاردی هم نسبت به تماس ما داشته باشد از بین برود و این کار حس بسیار مثبتی در اشخاص ایجاد می‌کند.

پیشنهاد می‌کنیم به‌ جای چک کردن اینستاگرام و تلگرام در زمان‌هایی که سرتان خلوت است با اشخاص درون شبکه ارتباطی‌تان ارتباطی با کیفیت‌تر ایجاد کنید. این کار را باید مستمراً انجام شود.



@mindsetacademia

🔹سه عبارت جادویی برای محبوب‌تر شدن در نزد دیگران

🔸در یک عصر دلگیر، جلسه‌ای طولانی و خسته‌کننده تازه تمام شده است. در میان انبوه پیام‌ها، ناگهان متنی کوتاه روی صفحه گوشی‌تان ظاهر می‌شود: «داشتم بهت فکر می‌کردم، حالت چطوره؟» شاید فقط سه ثانیه وقت بگیرد تا بخوانید، اما اثری که می‌گذارد، ساعت‌ها در ذهنتان می‌ماند.

🔸در محیط‌های کاری و حرفه‌ای، چیزهای ظاهراً کوچک مثل همین پیام‌ها می‌توانند مسیر ارتباط‌ها را عوض کنند. پژوهش‌های رفتاری نشان می‌دهد بیشتر انسان‌ها تصور می‌کنند احساساتشان برای دیگران آشکار است، در حالی‌که در واقع چنین نیست. این پدیده با عنوان سوگیری یا بایاس Bias تقویت سیگنال (Signal Amplification Bias) شناخته می‌شود؛ یعنی ما گمان می‌کنیم علاقه، احترام یا لذت خود از یک تعامل را منتقل کرده‌ایم، اما در واقع طرف مقابل آن را دریافت نکرده است.

🔹«ونسا ون ادواردز» (Vanessa Van Edwards) پژوهشگر ارتباطات غیرکلامی و بنیان‌گذار مؤسسه Science of People، بر اساس همین خطای ذهنی، سه عبارت جادویی طراحی کرده است که به‌طور چشمگیری می‌تواند جذابیت و محبوبیت فرد را در ارتباطات افزایش دهد. او می‌گوید اگر این عبارات را در موقعیت‌های درست و به‌صورت طبیعی به کار ببریم، اثرشان در تقویت پیوند انسانی فراتر از انتظار است.

۱. داشتم بهت فکر می‌کردم...
ون ادواردز این جمله را «قوی‌ترین عبارت ارتباطی» می‌نامد. پشت سادگی آن یک حقیقت روان‌شناختی پنهان است: انسان‌ها می‌خواهند بدانند که در ذهن دیگران جایگاهی دارند. وقتی کسی با صداقت بگوید «داشتم بهت فکر می‌کردم»، در واقع به طرف مقابل پیامی می‌دهد که «تو مهمی».

○البته کلید اثرگذاری این جمله، صداقت و زمان‌بندی است. او تأکید می‌کند که نباید آن را به‌صورت تصنعی استفاده کرد. بلکه فقط زمانی باید گفت که واقعاً چیزی در زندگی‌تان شما را به یاد آن فرد انداخته باشد. مثلاً وقتی در مسیر کار، فنجان قهوه‌ای خاص می‌بینید و به دوستتان که عاشق قهوه است فکر می‌کنید، همین لحظه بهترین زمان برای ارسال پیام کوتاه است: «داشتم بهت فکر می‌کردم، اون پروژه‌ات چطور پیش رفت؟»

🔹️ون ادواردز می‌گوید پیام‌هایی از این جنس در دنیای دیجیتال امروز مثل تماس چشمی در دنیای واقعی‌اند؛ یعنی همان نقطه‌ای که انسان بودن را دوباره یادآور می‌شوند. او حتی اضافه می‌کند: اگر هیچ‌وقت به کسی فکر نمی‌کنید، شاید آن فرد دیگر در دایره روابط ارزشمند شما جایی ندارد.

۲. تو همیشه …
عبارت دوم به نوعی «برچسب‌گذاری مثبت» است. جمله را با «تو همیشه…» شروع کنید و آن را با صفتی خاص و صادقانه ادامه دهید؛ مثلاً «تو همیشه باعث خنده‌می»، «تو همیشه مصاحبه‌هات عالیه» یا «تو همیشه طوری توضیح می‌دی که همه می‌فهمن».

🔹پژوهش‌ها در زمینه گرمای بین‌فردی (Interpersonal Warmth) نشان داده‌اند که دو عامل اصلی در ارزیابی دیگران، گرما و شایستگی‌اند، و حدود ۸۰ درصد برداشت ما از شخصیت دیگران به همین دو عامل برمی‌گردد. وقتی به کسی صفتی مثبت نسبت می‌دهید، در واقع به او اطمینان می‌دهید که هم قابل اعتماد است و هم ارزشمند.

🔹ون ادواردز معتقد است برچسب‌های مثبت مثل دانه‌هایی هستند که در ذهن مخاطب می‌کاریم. آن‌ها باعث می‌شوند فرد نه‌تنها احساس خوبی نسبت به خودش پیدا کند، بلکه حضور شما را نیز با آن حس مثبت تداعی کند. نکته مهم این است که این صفت‌ها باید دقیق و واقعی باشند؛ استفاده از تمجیدهای کلی و تکراری نه‌تنها اثر ندارد، بلکه می‌تواند مصنوعی و حتی آزاردهنده به نظر برسد.

۳. دفعه قبل گفتی که…
سومین عبارت در نگاه اول فقط یادآوری یک موضوع ساده است، اما از نظر روان‌شناختی یکی از قوی‌ترین نشانه‌های احترام است. وقتی بگویید «دفعه قبل گفتی که قرار بود آن پروژه را شروع کنی، چطور پیش رفت؟»، در واقع نشان می‌دهید که شنیده‌اید، در ذهن نگه داشته‌اید و اهمیت داده‌اید.

○به‌گفته ون ادواردز، انسان‌ها زمانی احساس نزدیکی واقعی می‌کنند که مطمئن شوند در ذهن دیگران «فضای ذهنی» دارند. یعنی دیگران نه‌تنها حرفشان را شنیده‌اند، بلکه به یاد هم سپرده‌اند. در محیط‌های کاری، که اغلب افراد احساس می‌کنند نادیده گرفته می‌شوند، همین جمله می‌تواند رابطه‌ای عمیق‌تر و انسانی‌تر بسازد.

🔹اما باز هم تأکید می‌کند که این نوع یادآوری نباید مکانیکی باشد. فقط وقتی به کار ببرید که واقعاً موضوع را به یاد دارید و برایتان اهمیت داشته است. در غیر این صورت، حس تصنعی بودن آن، اثر ارتباطی را از بین می‌برد.

@mindsetacademia

🔹️ از میان صاحبان صنایع بزرگ ایران، هیچ کس سرنوشتی غم انگیز تر از محسن آزمایش مالک و موسس شرکت آزمایش نیافت. بعد از فوت پدر، از 11 سالگي در كارگاه آهنگري شروع به كار كرد. خیلی ها فکر می کردند که اگر بخت با او یار باشد. نهايتا روزی مالک یک کارگاه مستقل آهنگری خواهد شد. اما محسن آزمایش اشتهاردی تبدیل به یکی از بزرگترین کارخانه داران ایران شد.

🔹️ در این کارخانه چندین نوع یخچال، کولر، آب‌گرم‌کن، تختخواب فلزی، بخاری و اجاق گاز تولید می‌شد. کم‌کم زیربنای کارخانه از ۲ هزار متر در سال‌های آغازین، به ۷۳ هزار متر در اواسط سال‌های دهه پنجاه رسید. تعداد شاغلین مستقیم کارخانه آزمایش تا سال 57 حدود 1500 نفر بود. كل بازار افغانستان در كنترل محصولات آزمايش بود

🔹️ کارخانه آزمایش در سال 58 مصادره شد. محسن آزمایش که از سرمایه داران و خیرین بزرگ ایران بود در تنگنای مالی شدید قرار گرفت. بطوریکه همسر و فرزندانش از او جدا شدند. این نابغه کارآفرینی ایران نهایتا با غم و اندوه در سال 1377و در سن 67 سالگی در مراکش درگذشت. روحش شاد🥀
@mindsetacademia

🔹️مردی در ایستگاه متروی واشنگتن دی‌سی نشست و شروع به نواختن ویولن کرد. صبحی سرد در ماه ژانویه سال ۲۰۰۷ بود. او به مدت حدود ۴۵ دقیقه شش قطعه از آثار باخ را نواخت. در آن مدت، چون ساعت شلوغی صبح بود، محاسبه شد که حدود ۱۱۰۰ نفر از ایستگاه عبور کردند؛ بیشترشان در راه رفتن به محل کار بودند.

🔹️سه دقیقه گذشت تا مردی میانسال متوجه شد که موسیقی‌دانی در حال نواختن است. کمی از سرعتش کم کرد، چند ثانیه ایستاد، و سپس برای رسیدن به برنامه‌اش شتاب گرفت.

🔹️یک دقیقه بعد، ویولنیست اولین انعام خود را دریافت کرد: زنی پولی در ظرف مقابل او انداخت، بدون آن‌که بایستد، و به راهش ادامه داد.

🔹️چند دقیقه بعد، کسی به دیوار تکیه داد تا کمی گوش کند، اما نگاهی به ساعتش انداخت و دوباره به راه افتاد؛ ظاهراً دیرش شده بود.

🔹️کسی که بیش از همه توجه نشان داد، پسرکی سه ساله بود. مادرش او را به دنبال خود می‌کشید و عجله داشت، اما کودک ایستاد تا نوازنده را تماشا کند. سرانجام، مادر او را با اصرار به جلو هل داد و کودک در حالی که مدام پشت سرش را نگاه می‌کرد، ادامه داد. این صحنه چندین بار توسط کودکان دیگر نیز تکرار شد. تمام والدین، بی‌استثنا، بچه‌هایشان را وادار کردند که حرکت کنند.

🔹️در آن ۴۵ دقیقه که نوازنده نواخت، تنها ۶ نفر ایستادند و برای مدتی گوش دادند. حدود ۲۰ نفر پولی به او دادند اما بدون توقف به راهشان ادامه دادند. او در مجموع ۳۲ دلار جمع کرد. وقتی نواختنش تمام شد و سکوت برقرار شد، هیچ‌کس متوجه نشد. کسی دست نزد، کسی تشویق نکرد، و هیچ‌کس او را نشناخت.

🔹️هیچ‌کس نمی‌دانست که آن نوازنده، جاشوا بل، یکی از بااستعدادترین موسیقی‌دانان جهان بود. او یکی از دشوارترین قطعات موسیقی تاریخ را می‌نواخت، با ویولنی به ارزش سه و نیم میلیون دلار.

🔹️دو روز پیش از آن، جاشوا بل در سالن کنسرتی در بوستون اجرا کرده بود که تمام بلیت‌هایش فروخته شده بود و میانگین قیمت هر صندلی ۱۰۰ دلار بود.

این داستان واقعی است. اجرای مخفیانه‌ی جاشوا بل در مترو، بخشی از یک آزمایش اجتماعی بود که توسط روزنامه واشنگتن پست برای بررسی درک، سلیقه و اولویت‌های مردم طراحی شد.

سؤال اصلی این بود: در محیطی معمولی و در زمانی نامناسب، آیا ما زیبایی را درک می‌کنیم؟ آیا برای قدردانی از آن توقف می‌کنیم؟ آیا استعداد را در موقعیتی غیرمنتظره تشخیص می‌دهیم؟

✳️چند نکته را می‌توان از این ماجرا برداشت کرد:

✅️ زمینه، ارزش را می‌سازد: حتی بهترین استعدادها هم اگر در موقعیت نامناسب قرار بگیرند، ممکن است نادیده گرفته شوند.
✅️ شتاب زندگی ما را کور می‌کند: آن‌قدر درگیر رسیدن به مقصد هستیم که لحظه‌های معنا و زیبایی را از دست می‌دهیم.
✅ کودکان هنوز می‌بینند: چون ذهنشان از قضاوت و عجله خالی است، آن‌ها زیبایی را زودتر از بزرگسالان تشخیص می‌دهند.
✅️ ارزش واقعی در ذات چیزهاست، نه در ظواهرشان چه در موسیقی، چه در انسان‌ها.

❓براستی اگر نتوانیم چند لحظه بایستیم و به یکی از بهترین نوازندگان جهان که زیباترین موسیقی‌ها را می‌نوازد گوش دهیم، چند چیز دیگر را ممکن است در زندگی از دست بدهیم؟

@mindsetacademia

آیا کوچینگ اجرایی واقعاً اثربخش است؟

در دنیایی که تصمیم‌های مدیران هر روز سخت‌تر می‌شود، کوچینگ دیگر یک ابزار لوکس نیست، بلکه ضرورتی برای رشد سازمانی است.
تحقیقات نشان می‌دهد کوچینگ اجرایی می‌تواند رضایت شغلی، خودآگاهی و عملکرد رهبران را به شکل چشمگیری افزایش دهد.

اما سؤال مهم این است: چطور می‌توان اثربخشی جلسات کوچینگ فردی و سازمانی را سنجید؟
در مقاله اخیر به بررسی این موضوع بر اساس منابع پژوهشی پرداخته ایم.

📎 مطالعه‌ مقاله و مشاهده پرسشنامه سنجش رضایت از جلسات کوچینگ


#کوچینگ_اجرایی
#رهبری #توسعه_سازمانی #کوچینگ

🔊 رادیو نق و ناله همیشه روشنه...

ذهن ما مثل یه رادیوی قدیمیه که فقط روی موج «نگرانی، ترس و ناامیدی» تنظیم شده.
هر روز پخش می‌کنه: «نکنه شکست بخوری؟»، «اگه خراب شد چی؟»، «تو به اندازه کافی خوب نیستی...»

اما خبر خوب اینه که لازم نیست این رادیو رو خاموش کنی، فقط یاد بگیر شنوندۀ آگاهش باشی.
گوش بده، ولی دنبالش نرو.
صدای زندگی، امید و ارزش‌هامون هم اون بیرون هست فقط باید موج رو عوض کنیم

🎥 بر اساس فیلمی از دکتر راس هریس
#ذهن‌آگاهی #کوچینگ #راس_هریس #کوچینگ_مبتنی_بر_پذیرش_و_تعهد #act #خودآگاهی

💢 کوچینگ نکسوس- Coaching Nexus

📗موضوع وبینار: منتورینگ جلسه کوچینگ زنده

👤 منتور: زهره زین الدینی، منتور، کوچ زندگی فردی و شغلی مدیران، دارای اعتبارنامه PCC از ICF

👤كوچ: محمد داستانپور،كوچ سطح ٢، كوچ حرفه اي در حوزه توسعه فردي و ارتقاي شايستگي هاي بانوان، بنيانگذار بيوتي كوچينگ

👤مراجع: پریسا مرادی، فوق ليسانس رياضي، كارشناس ارشد توسعه سيستم هاي اطلاعاتي


🕰 تاریخ و ساعت وبینار: سه شنبه ١٨ آذر ماه، ساعت ٢٠ الي ٢٢

🔗 لینک حضور وبینار : در باشگاه كوچ هاي ايران


📱لينك اينستاگرام باشگاه

💬 لینک عضویت و شبکه سازی در گروه کوچ های ایران

🔗 لینک شبکه کوچ های ایران

🔗 لينك كانال باشگاه كوچ هاي ايران

دوستان عزیز
امشب ساعت 20 با برنامه ارزشمند و عالی منتورینگ جلسه کوچینگ زنده خدمتتان هستیم، مشتاق حضور همه شما دوستان عزیز در وبینار امشب هستیم. در صورت تمایل از دوستان خودتان برای حضور در برنامه دعوت کنید. به امید دیدارتان

🔶 لینک حضور در وبینار: https://meet.google.com/pzv-jasd-bts

هدف این کتاب، پرداختن به "رویکردهای کوچینگ" است؛ رویکردهای کوچینگ، چارچوب‌های نظری، فلسفی و روان‌شناختی هستند که به فرایند کوچینگ عمق، جهت و معنا می‌بخشند. در واقع، رویکردها همان عینک‌هایی هستند که کوچ از طریق آن‌ها به مراجع، به مسئله و به تغییر نگاه میکند. بدون رویکرد، کوچینگ به مجموعه‌ای از سوالات پراکنده و تکنیک‌های مکانیکی بدل می‌شود؛ اما با داشتن یک رویکرد مشخص، کوچ می‌داند که چه می‌پرسد، چرا می‌پرسد و چگونه می‌خواهد با مراجع وارد فرایند تحول شود.
این کتاب می‌تواند راهنمای عملی برای کوچ‌های حرفه‌ای، دانش‌پذیران دوره‌های آموزش کوچینگ، مربیان، مدیران منابع انسانی، رهبران سازمانی و هر فردی باشد که دغدغه رشد، توسعه و توانمندسازی خود و دیگران را دارد.
خرید کتاب با چهل درصد تخفیف بمدت چهار روز، بمناسبت شب یلدا

#کتاب_توسعه_فردی
#کتاب_کوچینگ
#رویکرد_کوچینگ

رهبری بروز مهارتهای نرم رفتاری است که ترکیب کردن و به کارگیری این مهارتها صرفا با کسب دانش میسر نیست، بلکه هنری است که رهبران اثربخش آن را در طول زندگی فردی و شغلی خود زندگی می‌کنند. هنری است که در پی اقدامات شجاعانه ولو همراه با اشتباهات و خطاهای مکرر بدست آمده است.

یکی از مهمترین شروط رهبری، پیروی داوطلبانه و اختیاری پیروان است. زمانیکه پیروان بدلیل از دست دادن اعتماد یا دلایل دیگر مایل به همراهی داوطلبانه نباشند، و رهبر به اعمال قدرت و زور روی بیاورد، چیزی که اتفاق می‌افتد دیگر رهبری نیست...