سیزده سال گذشت؛
و دلتنگی، پیر نشد… فقط من پیرتر شدم.

به نبش قبر تو مشغولم... به لمس اسکلتت قانع
مگر به خاک بفهمانم چه بُرده داخل گنجینه!...

قلبم برای نبودنت میسوزه،هنوزم منتظر میمونم برگردی.

ء

من میرم .
میرم و دیگه برنمی‌گردم .
حتی اگه کلاهمم بیوفته اینور برش نمی‌دارم .

ماتِ اویم ، ماتِ اویم ، ماتِ او .

همین.

«من از آن دلتنگی‌ام که به زبان نمی‌آید، به شعر چرا.»