ذهنم مغشوش و دلم گرفته‌است و از تماشاچی‌بودن دیگر خسته شده‌ام، به محضه اینکه به خانه برمی‌گردم و با خودم تنها می‌شوم یک مرتبه حس می‌کنم که تمام روزم به سرگردانی و گم‌شدگی در میان انبوهی از چیزهایی که از من نیست و باقی نمی‌ماند گذشته است. میان این همه آدم‌های جورواجور آن‌قدر احساس تنهایی می‌کنم که گاهی گلویم می‌خواهد از بغض پاره شود.

پی‌برد به اینکه انسان‌ها با وجود محبتی که ممکن‌است به هم داشته‌باشند، تا چه پایه از هم دورند. پی‌برد به اینکه اگر کسی رنج ببرد، رنج‌ش مال خودش است، هیچ‌کس نمی‌تواند بار آن‌ را ولو اندک از دل او بردارد. دریافت که اگر کسی دردمند باشد، حتی عاشق بی‌قرارش‌ نمیتواند به سبب درد او درد بکشد و علت تنهایی انسان همین است.

دانی از زندگی چه می‌خواهم
من تو باشم… تو.. پای تا سر تو
زندگی گر هزارباره بود
بار دیگر تو… بار دیگر تو

توی این مملکت پیش از این که به سی‌سالگی برسیم تباه می‌شویم. تو یک جور، من یک جور…

آیا شما که صورت‌تان را در سایهٔ نقاب غم‌انگیز زندگی مخفی نموده‌اید
گاهی به این حقیقت یاس‌آور اندیشه می‌کنید که
زنده‌های امروزی چیزی به جز تفالهٔ یک زنده نیستند؟
گویی که کودکی در اولین تبسم خود پیرگشته است.

آدم داره عادی‌ترین کار روزمره‌اش رو انجام می‌ده و یهو به این فکر می‌افته که چقدر خوب می‌شد اگه همین الان می‌مردم.