پِنهان شُدِه دَر خَندِه مَن بُغضِ عَجیبی.🖤:) ️️

می‌شد،
نمی‌خواستی
وگرنه
یه
راهی
پیدا می‌کردی.

پاهام رو تند تکون میدم، پوست لب‌هام رو عمیق می‌کنم، ساعت‌های طولانی ولی بی کیفیت می‌خوابم، به نقطه‌ی نامشخص مدت‌ها خیره می‌شم، زمان زیادی سکوت می‌کنم و تکون نمی‌خورم چون من اهل خاورمیانه‌ام.

غمگینم مثل اخرین جمعه تابستون.

فراموشَت نَخواهم کرد تا جان دَر بَدن دارم!
اگر دیدی فَراموشی بِدان تَن دَر کَفَن دارم..✨🖤

بزرگترین درد، فراموش شدن توسطِ خودِ آدم است...💔

چه برسرم آوردند که بجای پایان اندوهم به پایان خودم اندیشیدم:)🖤

کاش،قبل اینکه بشینید و سر قبرش و براش اشک بریزید موقعی که هست بیشتر قدرشو بدونین🥱💔

میخندم_🚷🥀
به‌درد‌هایی‌که‌مجبورم‌کردن‌جلوشون‌زانو‌بزنم

من الکی بزرگش نمی‌کنم، چون خودش بزرگ هست. من سختش نمی‌کنم چون خودش به اندازه‌ی کافی سخت هست. من حساس نیستم چون این موضوع به اندازه‌ی کافی زجرآور هست.

ساده بود دل کندن از اون همه خاطره برات :)) 🖤🤍

یک وقتی چیز های زیادی آرزو داشتم اما حالا فقط آرامش هم پیدا کنم کافیست 🥲🥀

غمگین‌ترین حس دنیا؟
اون لحظه ک دلت واسه خودت میسوزه 💔:)

دیوانه بودنم بهانه بود
من همان عاقلی بودم که زندگی را باخته بود🙂💔

جمعه خودش به اندازه کافی دلگیره، حالا ببین آخرین جمعه‌ی تابستون بودنش دیگه چه زهرماریه.