من فرزند غم‌هایی هستم که هرگز جیغ نزدند؛ توی گلو خفه شدند و تبدیل به نغمه‌های مخملی شدند. چشم‌هایم باران‌زده‌ست، اما گونه‌هایم همیشه خشک‌اند، چون اشک‌هایم را به دیواره‌های دل‌تنگی هدیه کردم. لبخندم را با ظریف‌ترین پارچه‌های اندوه پوشاندم، تا کسی نگران نشه