مِنبَر دل(سلمان سلیمانی دوگاهه)

از فیات علی آقا پیاده شدم؛ مثل همیشه، سر کوچه نگه داشت. گاهی وقت‌ها که عجله داشت، خواهش می‌کرد وسط بلوار پیاده شویم. کوچه ما عجیب بود؛ بعدازظهرها همیشه شلوغ می‌شد. همه بچه‌ها از هر گوشه‌ای برای بازی جمع می‌شدند. تعداد بچه ها در هر خانواده زیاد بود مثل الان نبود که یک بچه یا دو تا بچه داشته باشند.معمولاً گل کوچک بازی می‌کردیم و قبلش تیم‌کشی می‌کردیم. دو تا تیر دروازه از قبل داشتیم که برامان ساخته بودند؛برای اینکه هزینه اضافی نکنیم خودمان برایش با طناب تور درست کرده بودیم و بعد با ذوق و شوق رنگش کردیم. معلومه ابی و قرمز.یکی از ما چیلاورت می‌شد، یکی مارادونا. نماهنگی که در تلویزیون برای برنامه های ورزشی نشان می دادند حرکت زیبای درواز بان پاراگوئه ای چیلاورت بود .مارادونا هم که گلش جوری بود که ما رو به وجد میاورد پس دوست داشتیم ادای اینها ردو در بیاریم.انگار که وسط زمین فوتبال واقعی بودیم و دنیای کودکی‌مان پر از هیجان و رویا بود.
اما قسمت جذاب و خاطره‌انگیز ماجرا آنجا بود که حاج محمد ناظری، همان فرمانده که بعد ها به شهادت رسید، با ما بازی می‌کرد. حاج محمد مردی لوتی و بامرام بود. با این‌که فرمانده بود و احترام خاصی بین مردم داشت، هیچ‌وقت خودش را نمی‌گرفت. وقتی می‌آمد، حس می‌کردی او هم مثل یکی از بچه‌هاست. در عین حال، او مربی ما هم بود؛ همیشه چیزهای جدیدی یادمان می‌داد و تشویق‌مان می‌کرد. یادم نمی‌رود یک بار وسط بازی آمد و خواست یک تکنیک جدید به ما یاد بدهد. پاس دادند به حاجی و او هم توپ را به من پاس داد. من که حسابی هول شده بودم، توپ از لای پایم رد شد. همه زدند زیر خنده، اما حاج محمد با لبخند همیشگی‌اش گفت: "عیبی نداره، یاد می‌گیرید!" همین یک جمله از او برایمان دنیایی ارزش داشت.
حاج محمد با آن‌که در زندگی خودش مسئولیت‌های سنگینی داشت، اما وقتی با ما بود، کودکانه بازی می‌کرد و این بازی‌ها برایمان معنای خاصی پیدا می‌کرد. او الگوی ما بود؛ الگوی سادگی و صمیمیت، کسی که همیشه به یادش هستم.
#قصه_های_مدرسه
https://t.me/menbaredel

❤10👍5

538 viewsedited 14:43