پاییز، همان اندوهِ شیرینی‌ست که حتی در اوجِ خوشی، دلتنگیِ نیامده‌اش را به جانت می‌اندازد؛
فصلِ آسمان‌های ابری، باران‌های بی‌قرار و بادهایی که عطرِ خاطراتِ نزیسته دارند.
چه دیر دریافتم که گاه زیباترین لحظه‌ها، همان‌هایی‌اند که هنوز نگذشته، دلت برایشان تنگ می‌شود.
و چه دیر فهمیدم که هیچ بهاری، شکوهِ خزان را ندارد.

https://t.me/gryffindortower7

همیشه خزانی در حنجره‌ام خانه داشت؛ با بغضی آغشته به باران و واژگانی که بوی دلتنگی می‌دادند. مهر را به وسعت آسمان نثار دیگران کردم و از خویشتن دریغ داشتم؛ غافل از آن‌که شاید روزی برای کسی، همان شورِ ناگهانیِ نخستین جرعه‌ی قهوه باشم. یکی مستی را بهانه کرد و دیگری ماه را؛ هیچ‌کس اما از دلِ بی‌قرارشان نپرسید.

https://t.me/bellmwah

چه بسیار زخم‌هایی که نه فریادی برایشان هست و نه مرهمی؛ در سکوت ریشه می‌دوانند و در جان آدمی خانه می‌کنند. ما عمری در جست‌وجوی دستی بوده‌ایم که بی‌آنکه بخواهیم، لرزش دستانمان را دریابد. گاه امید، همان زهرِ شیرینی‌ست که به رگ‌های زندگی می‌دود و گاه سوگ، خاطره‌ای‌ست که حتی خاک نیز از به دوش کشیدنش ناتوان می‌ماند.

https://t.me/peachak

حافظه، گورستانِ عجیبی‌ست؛ مردگانِ دیروز را زنده‌تر از زندگانِ امروز نگه می‌دارد. چه بسیار بال‌هایی که در حسرتِ پرواز گشوده ماندند و چه قطارهایی که با خود، نه فقط مسافران، که تمامِ احتمال‌های زیستن را بردند. گاه آنچه از دست می‌دهیم، نه یک فرصت، که جهانی‌ست که دیگر مجالِ بودن نمی‌یابد.

https://t.me/isanChanwl

آدمی گاه چنان در هیاهوی اندوه‌های ناگفته‌اش غرق می‌شود که حتی واژگان نیز از توصیفش درمی‌مانند؛ پس پناه به سکوت می‌برد و خویشتن را پشت نقابِ بی‌اعتنایی پنهان می‌کند. غافل از آن‌که هنوز در گوشه‌ای از این جهان، کسی پیدا می‌شود که از میان سطرهای پراکنده‌اش، او را بخواند؛ بی‌آنکه نیازی به شرحِ دردهایش باشد. چه موهبتی‌ست که آدمی، سرانجام در نگاهِ دیگری، خویشتن را بازشناسد.

https://t.me/rnaswords

زندگی، نه نقشه‌ای از پیش ترسیم‌شده، که راهی‌ست آکنده از لغزش و دوباره برخاستن؛ و چه باک اگر گاهی راه را به خطا برویم؟ هنرِ زیستن، در آموختنِ رها کردنِ آن چیزی‌ست که دیگر هم‌قدممان نیست. چه بسیار بندهایی که با گسستنشان آزاد می‌شویم و چه بسیار تجربه‌هایی که چنان در جانمان ریشه می‌دوانند که دیگر هیچ‌گاه همان آدمِ پیشین نخواهیم بود.

https://t.me/kongedel

ذهنش به ظرافتِ تار و پود خیال گره خورده است؛ از ساده‌ترین گفته‌ها، جهانی از معنا می‌سازد و از میان هزاران جزئیات، آنچه را دیگران به فراموشی می‌سپارند، به خاطر می‌سپارد. گویی گوشه‌ای از ذهنش را به نگهداریِ ناگفته‌های آدمیان سپرده‌اند؛ او نه‌تنها می‌شنود، که می‌بیند، به خاطر می‌سپارد و از دلِ همان جزئیاتِ کوچک، شگفتی می‌آفریند.

https://t.me/saftly_rew

از آن آدم‌هایی‌ست که حضورشان به ساده‌ترین لحظه‌ها رنگِ خاطره می‌بخشد؛ دلی به وسعتِ مهربانی، ذهنی آکنده از خیال و روحی که در رفاقت کم نمی‌گذارد. خوش‌قلب است و خوش‌قدم، هم‌پای خنده‌ها و هم‌سنگرِ روزهای دشوار؛ از آن‌ها که نه فقط دوستشان داری، بلکه از داشتنشان به خودت می‌بالی. چه خوش‌اقبالی‌ست که جهان، چنین آدمی را سر راهت گذاشته باشد.

https://t.me/melinaoro

در کلامش ردپای مهر پیداست و در رفتارش، لطافتی که به‌سادگی نمی‌توان از کنارش گذشت؛ با شور و شوقِ شیرینش به لحظه‌ها جان می‌بخشد و با مهربانی‌اش، خستگی را از خاطر می‌زداید. زیباییِ چهره‌اش چیزی کم از صفای قلبش ندارد؛ گویی ظرافت را در سیمایش و آفتاب را در وجودش به ودیعه گذاشته‌اند. چه خوش‌اقبالی‌ست هم‌صحبتی با چنین روحِ روشنی.

"For my sweet Daughter, Camilla.

چه بسیار عشق که در هیئتِ واژه به زبان نیامد و در ژرفایِ جان ریشه دواند.
گاه آدمی را نه با شناختن، که با تسلیم شدن به حضوری ناشناخته می‌توان دریافت.
تو از آن حقیقت‌هایی هستی که نه منطق را یارایِ انکارشان است، نه زمان را توانِ فراموشی.
و من چه بسیار در خیالِ رسیدن به تو، از خویشتن عبور کرده‌ام و باز به نامت رسیده‌ام.
شاید عشق همین باشد؛ جاودانگیِ یک حضور، در قلبی که از گفتنش ناتوان مانده است.

https://t.me/lunariaa25