ترس از این‌که هوش مصنوعی جای همه رو بگیره، بیشتر ناشی از جوّ مجازیه تا واقعیت

نگار صابریان (هد دیتاساینسِ لیفت، سابق اپل و مکنزی) می‌گه کارهای روتین جمع می‌شن، اما سپردن استراتژی به AI حالا حالاها طول میکشه. چون تصمیم‌گیریِ واقعی فقط داشتن دیتا نیست؛ کلی فاکتور و ظرافت انسانی هست که تو هیچ دیتابیسی ذخیره نمی‌شه و ماشین اصلاً بهشون دسترسی نداره.

تو علوم داده به این می‌گن «شکاف زمینه‌ای» (Context Deficit). تا وقتی ماشین درکی از پیچیدگی‌های دنیای واقعی نداشته باشه، تصمیم‌های بزرگ هنوز دستِ خودمونه

اپیزود ۲۱۰ طبقه ۱۶

✍️ بزرگترین تهدید،
خطرِ از دست دادنِ خود است، که به قدری بی‌سر و صدا رخ می‌دهد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است.


👤 کی یر کگور


#روجین
🌹

سقوط

بعضی از آدم‌ها فقط پس از سقوط
زمینی را که روی آن ایستاده بودند
می‌بینند و لمس می‌کنند.


توضیح اول

سالهای اول متمم که جمله‌های روزانه رو شروع کردیم، گاهی بعضی از حرف‌های خودم رو هم بین جمله‌های روزانه بالای سایت می‌ذاشتیم.

بعد از مدتی، حس کردم کار قشنگی نیست. آدمهایی که ما ازشون حرفی نقل می‌کردیم، آدمهای بزرگی بودن؛ متفکر، صاحب‌نظر و لااقل صاحب‌نام.

قرار دادن حرف خودم قاطی حرف‌های اون آدمها کار قشنگی نبود.

با جداگانه گفتن و جداگانه نوشتن حرفهام مشکلی ندارم (یک عمر مشغول همین کارم). اما اون کار پخته نبود. خلاصه این‌که عکس‌نوشتهٔ بالا رو بگذارید به پای ارتکابات جوانی ناشی از خامی.

توضیح دوم

ده یازده سال پیش که یه سخنرانی دربارهٔ برند شخصی داشتم، صحبت‌هام رو با جمله‌ای تموم کردم که هنوز هم دوستش دارم و قبولش دارم. چون بن‌مایهٔ اون جمله هم سقوط بود، الان برام تداعی شد:

همه رو به پایین سقوط نمی‌کنند،
برخی رو به بالا سقوط می‌کنند.

#جمله‌های_روزانه_متمم

بحران بازنشستگی به زبان ساده

این مسئله یکی از پیچیده‌ترین و عمیق‌ترین مشکلاتیه که ما هم باهاش درگیریم، در آینده هم درگیر خواهیم بود.

به همین دلیله که به جوون‌ها توصیه می‌کنم تا می‌تونند به بازار آزاد روی بیارن. فعلاً وضعیت آیندۀ تأمین اجتماعی جالب به نظر نمی‌رسه. به لحاظ جمعیت‌شناختی ما فرصت‌هامون رو سوزوندیم و از این پس در تنگنای جمعیتی خواهیم بود... افراد شاغل دائماً کمتر از افراد بیکار خواهند بود. در این وضعیت، بوروکراسی‌زدایی و گسترش اقتصاد بازار یک گزینه نیست، یک الزامه ــ و البته پیش از هر چیز، چرخش سیاست بر محور اقتصاد، و نه چرخش اقتصاد بر محور سیاست.

منبع ویدئو: banana.economics

#بازار_آزاد
@Garajetadayoni | گاراژ

✍️آیا همه عقاید قابل احترام هستند؟

رایج شده که میگویند :
باید به عقايد دیگران احترام گذاشت" ؛
اگر احترام به معنای بدل نکردن اختلاف نظر به خشونت در عمل است ، این سخن سنجیده‌ای است . ولی اگر مراد آن است که من می‌توانم نسبت به عقیده‌ی شما بی‌تفاوت باشم ، می‌شود در آن مناقشه کرد !

من وقتی می‌توانم نسبت به عقیده‌ی شما بی‌تفاوت باشم که عقیده‌ی شما هیچ تاثیری در زندگی من نگذارد و مرا از حقی محروم نکند . اگر همسایه‌ی من به پانزده خدا باور داشته باشد ، ولی این باور او باعث نمی‌شود زباله‌هایش را جلوی خانه‌ی من بریزد و مزاحمت صوتی و روانی برای من ایجاد کند ، من به عقیده‌ی او درباره‌ی خدایان احترام می‌گذارم ؛ یعنی به آن اهمیتی نمی‌دهم !

ولی اگر عقايد دیگری بر زندگی من اثری مستقیم یا نامستقیم بگذارد ، دیگر احترام بی‌معناست ! من باید به آن عقیده اهمیت بدهم . باید با شما وارد گفت‌وگو شوم . اگر اهل گفت‌وگو نیستید هر قدم عملی را بردارم برای این‌که از تاثیر عقايد شما بر زندگی خودم بکاهم . باید بتوانم از تحمیل عقايد شما بر زندگی خودم پیشگیری کنم.. !



👤محمدرضا مهدوی


#روجین
🌹

شما بیننده دختری اصیل هستین که در ۱۴ سالگی به بلوغ فکری و آگاهی کامل رسیده❤️

ارزش دانلود: 10/10


@Dirty_Kids 👻

سلام 🌷

امروز نتایج کنکور بچه های ۴۰۵ می آید
کنکور که چه عرض کنم .......
جنگ بین بودن یا نبودن ............اما برای آنها مساله ای نبود 🌹

تا روز آخر پای آرزوهایشان ایستادند و یادشان بیش از دیگر کنکوری ها در تمام عمر با من خواهد بود.

از صمیم قلب دعایشان کنید که تاب آوردن این لحظات، به اندازه همان کنکور، نفس گیر است

متنی از آقای فهیم عطار دیدم
برای امروز و چنین روزهایی بسیار دلچسب است.
فارغ از هرگونه سیاست ورزی .......

قربان دل مالامال از دلهره تان❤️

اهمیت در مبارزه است، نه در سرنوشت. این حرف تو بود جانانم. آن را سال‌ها پیش پشت یک خاور سبز خوانده بودی. روزی که داشتیم می‌رفتیم کاشان تا طلبت را زنده کنی. این جمله  انگِ آن سفر بود. همه می‌دانستیم که آن پول زنده شدنی نیست و رفته توی شکم آن مردک و کود شده تا حالا. اما برای تو خودِ مبارزه مهم بود و نه سرنوشت مبارزه. درست برعکس من که معتقد بودم اهمیت در سرنوشت است. فرق بزرگ من و تو همیشه همین بود. من همیشه به فکر ته خط بودم. تو همیشه لذت طول خط را می‌بردی. من هیچ وقت یاد نگرفتم که طول خط، زندگی است و ته خط مرگ. تو زندگی کردی و من دویدم به سمت مرگ. خوش به حال تو.

روزهای انتخابات یادت هست که برای خاتمی رز  پخش می‌کردیم بین مردم؟ بعد می‌رفتیم رستوران مسلم؟ بس که گرسنه بودیم. لای هزار نفر دیگر ریسه شدیم توی صف غذا. تا نوبت‌مان بشود و از لای پله‌های تنگ مسلم برویم بالا و ماهیچه سفارش بدهیم. بعد آن‌قدر لای میزها دور دور بزنیم تا بالاخره جای نشستن پیدا کنیم. من از ثانیه اول که می‌ایستادیم ته صف، به فکر لقمه‌ی آخر بودم که قاشقم را می‌گذارم توی سینی چرب و از ازدحام می‌زنم بیرون. اما تو در ثانیه‌ی اول فقط به فکر ثانیه‌ی اول بودی. اصلا هر ثانیه به فکر همان ثانیه بودی. نه قبل و نه بعد. من به ثانیه‌ی سیر شدن فکر می‌کردم و تو به مسیر سیر شدن. سیاست را هم همین‌طور می‌دیدی. من ناامید از اصلاحاتی که رخ نخواهد داد و تو سرمست از مبارزه برای اصلاحاتی که می‌دانستی رخ نخواهند داد. تو سیاست را زندگی می‌کردی و من هیچ. تو جمله بودی و من نقطه‌ی ته خط.

تو سرِ فرصت زندگی کردی و من بی‌توجه دویدم به سمت مرگ. تمام راه تا برسیم کاشان من به فکر آن مشتی بودم که قرار است چهار ساعت دیگر پای چشمم بادمجان بکارد. تو داشتی خاور سبز را نگاه می‌کردی که پشتش نوشته بود اهمیت در مبارزه است، نه در سرنوشت. داشتی راننده‌‌اش را نگاه می‌کردی که شانه‌هایش مثل برگ‌ آکالیپتوسِ توی باد، می‌لرزید. شک نداشتی که یا سندی گذاشته‌ یا شپ‌پره که این‌طور افتاده‌ به رقصیدن. اما من هیچ کدام را ندیدم و فقط به فکر مشت مردک بودم که انتظارم را می‌کشید. انتظار سرنوشت.  ته ماجرا چه شد؟ از دید من کتک خوردیم و پول دود شد و خلاص. از دید تو تا کاشان رفتیم، بعد از عوارضی توی هوای سرد نگه داشتیم و چای خوردیم و به راننده‌ی خاور خندیدیم و رفتیم پیش مردک و کافه را به هم ریختیم و نترسیدیم و کتک خوردیم و برگشتیم. حادثه یکی بود. اما روایت من از حادثه، همان بوق ممتدی بود که فقط نشان از مرگ بیمار داشت. ولی روایت تو ترسیم زندگی‌ای بود که بیمار قبل از مرگ داشت. این کجا و آن کجا.

جانانم. تو همیشه راست می‌گفتی. اهمیت در مبارزه است، نه در سرنوشت. زندگی دقیقا همان چای داغ در هوای سرد جاده‌ی کاشان است آن‌هم چهار ساعت قبل از این‌که مشت آن مردک دنیا را سیاه کند. چه بخواهیم و چه نخواهیم آن یک مشت سرنوشت‌مان بود. سرنوشتی که اهمیت نداشت. قسمت مهم آن آهنگی بود که راننده‌ی خاور گذاشته بود. سندی یا شپ‌پره. راننده‌ای که من اصلا چهره‌اش را به خاطر ندارم. چون من همین نقطه‌ی ته خطم ...

👤 فهیم عطار

کوک چهارم .......
پدر، دختری
دمشان گرم، دلشان خوش ❤️

مُردن رو که بگذاریم کنار، مریض مشکل دیگه‌ای نداره!


@Dirty_Kids 👻

جرد دایاموند

توی تفکر سیستمی متمم، یکی از بچه‌ها چیزی از جرد دایاموند نقل کرده بود و به ذهنم رسید کمی دربارهٔ کتاب آخرش که ماه پیش منتشر شده اون‌جا بنویسم.

طبعاً توی متمم دست برای طولانی نوشتن بازتره. اما باز هم می‌شه چند تا نکتهٔ کلی رو این‌جا هم بگم:

🖋️ دایاموند توی این کتاب (و تقریباً همهٔ کتاب‌های سی سال اخیرش) داره به این سوال فکر می‌کنه که قدرت «سیستم و ساختار» بیشتره یا قدرت «آدم‌ها»؟
من فکر می‌کنم ما ایرانی‌ها مدام به چنین سوالی فکر می‌کنیم. که اگر فلانی در فلان سال نبود یا نیومده بود یا فلانی به جای فلانی میومد، مسیر تاریخی ما چقدر تغییر می‌کرد؟

🖋️ نکات جذاب و داستان‌های آموزنده در این کتاب زیاده. اما از نظر روش‌شناسی و تحلیل به‌نظرم ضعیف‌تر از کارهای قبلی دایامونده. هنوز با فاصله، کتاب اسلحه، میکروب و فولاد بهترین کتابشه.

🖋️ دایاموند هم برای افراد قدرت تأثیرگذاری قائله هم برای سیستم‌ها. اما اثر افراد رو در کوتاه‌مدت بیشتر می‌دونه و اثر سیستم‌ها رو در بلندمدت.

🖋️ سن دایاموند زیاده. همیشه باید آخرین آثار متفکران و نویسندگان رو با نگاه خطاپوش دید. چون هدف‌شون تحویل یادداشت‌های مانده‌شون به ماست.

این کتاب ماه پیش منتشر شده.

احتمالا الان چند تا ناشر (و چند اکانت AI) مشغول ترجمه‌اش هستن.

بیایم آرزو کنیم یکی‌شون دیرتر، باحوصله‌تر و دقیق‌تر از بقیه یه نسخهٔ تمیز و خوب فارسی تحویل‌مون بده.

اینجور کتابها کلاسیک میشن. قرار هم نیست ویراست بعدی داشته باشن.

ده‌ها سال قراره خونده بشن.
اصلا مهم نیست یک ماه دیرتر ترجمه بشن یا مثلاً یک سال.

ممنون از ناشران عزیز 😉

اگر هیتلر کشته می‌شد...

روز ۱۳ مارس ۱۹۳۰، همان زمان که خودرو حامل هیتلر وارد تقاطع شد، تریلی بزرگی از سمت راست با سرعت به تقاطع رسید و به سمت راست خودروی هیتلر کوبید. درست همان سمتی که هیتلر روی صندلی جلو، کنار راننده‌اش نشسته بود. تریلی خودرو را تا سمت دیگر تقاطع هل داد و درست پیش از آن‌که از روی خودرو رد شود و آن را به همراه سرنشینانش له کند، متوقف شد. هیتلر با صدای بلند پرسید: «همه هنوز زنده‌ان؟»
همه زنده ماندند. هرچند هیتلر و دو سرنشین دیگر دچار کبودی و کوفتگی شدند.
سه سال بعد، او صدراعظم آلمان شد و در ادامه، کشتار جنگ جهانی دوم و هولوکاست رقم خورد؛ کشتاری که ده‌ها میلیون نفر در آن جان باختند.
اگر تریلی خودرو را له می‌کرد و هیتلر کشته می‌شد، آیا باز هم آن مرگ‌ها اتفاق می‌افتاد؟

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
این متن، پاراگراف اول کتاب جرد دایاموند هست که بالاتر در موردش حرف زدم.

کشفی هنوز زود است تا به خبر تبدیل شود

هنوز بررسی‌های علمی درباره ردپاهای تازه‌شناسایی‌شده به پایان نرسیده است. انتشار شتاب‌زده اطلاعات و نتیجه‌گیری‌هایی که هنوز ارزیابی تخصصی نشده‌اند، ممکن است به برداشت‌های نادرست از اهمیت و ماهیت یافته‌ها منجر شود. از سوی دیگر، اعلام جزئیات محل کشف و هویت افرادی که این آثار را شناسایی کرده‌اند، می‌تواند امنیت محوطه و اشخاص مرتبط با آن را در برابر تخریب‌کنندگان آثار طبیعی، سودجویان و قاچاقچیان فسیل به خطر بیندازد.

با خود کج و با ما کج و با خلق جهان کج
آخر قدمی راست بنه ای همه‌جا کج

⚠️ابرتورم به‌روایت تصویر!

👥 تلگرام علوم اجتماعی، مسائل‌روز👥
.
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
.
🆔 Instagram: @Social.Sciences1