#верш
#Сьвятлана_Зьнічка
«Вечарніца»
Сядзіць пад вокам Вечарніцы,
Нібы пад струменем газніцы,
Нягеглы сталы чалавек.
Нязграбна ахінуўшысь у плед, –
Каб нельга было бачыць, хто там, –
Глядзіць на свой пражыты век
І бачыць там адны суніцы,
Сасмяглыя салёным потам,
Цяжкую працу па-за дротам
І той пякельны мёртвы снег.
Пад ім – нямоглы чалавек.
І паўтарылася вясна,
І восень гэтаксамая.
Жахлівая была зіма:
Палегла ўся сям'я мая...
Ганусіна віна прад кім?
Нашто ахвяраваў сваім
Дзіцёнкам я тады, нашто?!
Ды будзь я біты разаў сто,
Дачку бы не аддаў чужым!
Шапнуў тады я ёй: «Бяжым!» –
І кінуўся з дзіцём наўцёкі...
Хто зорам даў судзіці права?
Не можа, хто не дох ад спёкі
І не хаваў дзіця ў рове,
Забраці на свабоду права!
Я чую моц ў нашым слове.
Захочам – пакарым дарогі,
І чужакоў, і лёс убогі.
Шляхамі птушак знойдзем мы
Пуціну шчасця праз гады.
Марудна гасне Вечарніца,
Стае над лесам ноч-царыца,
А поруч з ёю – беларус.
*🌌⛓️ Telegram
#Сьвятлана_Зьнічка
«Вечарніца»
Сядзіць пад вокам Вечарніцы,
Нібы пад струменем газніцы,
Нягеглы сталы чалавек.
Нязграбна ахінуўшысь у плед, –
Каб нельга было бачыць, хто там, –
Глядзіць на свой пражыты век
І бачыць там адны суніцы,
Сасмяглыя салёным потам,
Цяжкую працу па-за дротам
І той пякельны мёртвы снег.
Пад ім – нямоглы чалавек.
І паўтарылася вясна,
І восень гэтаксамая.
Жахлівая была зіма:
Палегла ўся сям'я мая...
Ганусіна віна прад кім?
Нашто ахвяраваў сваім
Дзіцёнкам я тады, нашто?!
Ды будзь я біты разаў сто,
Дачку бы не аддаў чужым!
Шапнуў тады я ёй: «Бяжым!» –
І кінуўся з дзіцём наўцёкі...
Хто зорам даў судзіці права?
Не можа, хто не дох ад спёкі
І не хаваў дзіця ў рове,
Забраці на свабоду права!
Я чую моц ў нашым слове.
Захочам – пакарым дарогі,
І чужакоў, і лёс убогі.
Шляхамі птушак знойдзем мы
Пуціну шчасця праз гады.
Марудна гасне Вечарніца,
Стае над лесам ноч-царыца,
А поруч з ёю – беларус.
*🌌⛓️ Telegram
#верш
#Сьвятлана_Зьнічка
«Ой шуміць Падвей»
Ой шуміць Падвей губаты,
Не сціхае ні на міг.
Дзесьці енчыць пёс цыбаты.
Месяц поўны ў хмарах знік.
Хата спіць ці грае дурня,
Што не чуе шэпт глухі,
Як скрабецца ўнутр фігура
І чакае ля сахі.
Беды ходзяць дружным гуртам,
Не даюць заснуць уначы
І не сыдуць з хаты друга –
Колькі хочаш ты крычы.
Раз – і мілая Ганулька
Знойдзена каля вады.
Два – малодшая Настулька
Ёсць нявесткай пры дзяды.
Тры, чатыры – жыта згніла,
Бульбы не спытаеш чэсць.
Пяць і шэсць – дзіцятка скібу
Хлеба леташняга есць.
Покуль Ганначка жыва,
І духмяны хлеб у печы, –
Хай працуе галава,
Не спяшайся ў ложак легчы.
Хата спіць, а пёс цыбаты
Прадракае горкі крык.
Ой шуміць Падвей губаты,
Не сціхае ні на міг.
*🌫️⛓️
#Сьвятлана_Зьнічка
«Ой шуміць Падвей»
Ой шуміць Падвей губаты,
Не сціхае ні на міг.
Дзесьці енчыць пёс цыбаты.
Месяц поўны ў хмарах знік.
Хата спіць ці грае дурня,
Што не чуе шэпт глухі,
Як скрабецца ўнутр фігура
І чакае ля сахі.
Беды ходзяць дружным гуртам,
Не даюць заснуць уначы
І не сыдуць з хаты друга –
Колькі хочаш ты крычы.
Раз – і мілая Ганулька
Знойдзена каля вады.
Два – малодшая Настулька
Ёсць нявесткай пры дзяды.
Тры, чатыры – жыта згніла,
Бульбы не спытаеш чэсць.
Пяць і шэсць – дзіцятка скібу
Хлеба леташняга есць.
Покуль Ганначка жыва,
І духмяны хлеб у печы, –
Хай працуе галава,
Не спяшайся ў ложак легчы.
Хата спіць, а пёс цыбаты
Прадракае горкі крык.
Ой шуміць Падвей губаты,
Не сціхае ні на міг.
*🌫️⛓️
#верш
#Сьвятлана_Зьнічка
«Як, скажыце, жывыя з лесу выбраліся!.. Лес той – то буў ціхі, а то зрабіўся страшны – гудзе, скуголіць, як на хаўтуры... А ў тым гудзе – чую – як бы костачкамі стукае мярцвяк... Ідзе за намі, блізенько, рукой дастаць, і – стукае... Стук-стук... Стук-стук...»
*
«Вядзьмар»
Гэй ты, дружа, беражы
Свой фарсісты чуб!
Недалёка да мяжы
З светам страшных згуб.
Ліставей ссыпае злосна
Выклінанняў пуд.
Раптам стане хлопцу млосна,
Пахіснецца чуб.
Хораша ў пушчы ўвосень,
Долу мох расце,
На курганы ценем просінь
Часам упадзе.
Як бы зведаць, хто схаваны
Коўдраю з лістоў!
Хто зарыты ў курганах
Сілаю багоў?
Ці не той, хто жарты строіў
З імем чарадзея?
Хутка разбурыў ён мроі
Хлопца-ліхадзея.
Ой бушуе ветрык злосны,
Кліч «Вядзьмар!» уздымае,
Сочыць з ценю постаць грозна,
Ціха падступае.
*🌫️🍂 Telegram
#Сьвятлана_Зьнічка
«Як, скажыце, жывыя з лесу выбраліся!.. Лес той – то буў ціхі, а то зрабіўся страшны – гудзе, скуголіць, як на хаўтуры... А ў тым гудзе – чую – як бы костачкамі стукае мярцвяк... Ідзе за намі, блізенько, рукой дастаць, і – стукае... Стук-стук... Стук-стук...»
*
«Вядзьмар»
Гэй ты, дружа, беражы
Свой фарсісты чуб!
Недалёка да мяжы
З светам страшных згуб.
Ліставей ссыпае злосна
Выклінанняў пуд.
Раптам стане хлопцу млосна,
Пахіснецца чуб.
Хораша ў пушчы ўвосень,
Долу мох расце,
На курганы ценем просінь
Часам упадзе.
Як бы зведаць, хто схаваны
Коўдраю з лістоў!
Хто зарыты ў курганах
Сілаю багоў?
Ці не той, хто жарты строіў
З імем чарадзея?
Хутка разбурыў ён мроі
Хлопца-ліхадзея.
Ой бушуе ветрык злосны,
Кліч «Вядзьмар!» уздымае,
Сочыць з ценю постаць грозна,
Ціха падступае.
*🌫️🍂 Telegram
Вітаю! Дзякуй, творцы, за вашую дзейнасць! Яна будзе жыць у вяках, як і беларушчына! Разам мы зможам перашкоды! А пакуль дасылаю наш са Стэфі твор ❤️
#пераклад #песня #музыка
#Сьвятлана_Зьнічка
#Стэфі_Ларэнца
Аўтар песні: Stefi Lorenzo
Пераклад: Сьвятлана Зьнічка
«Зорная ноч»
*
Чаму ты не са мной,
Калі мне трэба паказаць табе
Свет свой?
Чаму ты пакінуў родны дом?
Мне трэ паказаць,
Які прыгожы ён.
Хтосьці можа казаць,
Што мінуўшчыне час дараваць,
А я не магу, не магу.
Ты бачыш: йду па вастрыю.
Толькі розум я згублю,
Свет абернецца ў цьму,
Я знайду, я знайду
Ключ да былых дзён.
Дружа, вочы ты раскрой,
Ведай, што станем гарой
Мы з табой, мы з табой.
Ведай, што знойдзем спакой
У зорную ноч, ноч, ноч, ноч…
Проста хочацца, каб
Ты ўбачыў нябёсы,
Проста хочацца, каб
Ты жыў у раскошы.
Я ўжо раблю так,
Няма шляху назад.
Дай руку і глядзі,
Колькі цудаў у жыцці.
• • •
Сьвятлана:
Telegram
• • •
Стэфі:
Telegram
YouTube
• • •
#пераклад #песня #музыка
#Сьвятлана_Зьнічка
#Стэфі_Ларэнца
Аўтар песні: Stefi Lorenzo
Пераклад: Сьвятлана Зьнічка
«Зорная ноч»
*
Чаму ты не са мной,
Калі мне трэба паказаць табе
Свет свой?
Чаму ты пакінуў родны дом?
Мне трэ паказаць,
Які прыгожы ён.
Хтосьці можа казаць,
Што мінуўшчыне час дараваць,
А я не магу, не магу.
Ты бачыш: йду па вастрыю.
Толькі розум я згублю,
Свет абернецца ў цьму,
Я знайду, я знайду
Ключ да былых дзён.
Дружа, вочы ты раскрой,
Ведай, што станем гарой
Мы з табой, мы з табой.
Ведай, што знойдзем спакой
У зорную ноч, ноч, ноч, ноч…
Проста хочацца, каб
Ты ўбачыў нябёсы,
Проста хочацца, каб
Ты жыў у раскошы.
Я ўжо раблю так,
Няма шляху назад.
Дай руку і глядзі,
Колькі цудаў у жыцці.
• • •
Сьвятлана:
Telegram
• • •
Стэфі:
Telegram
YouTube
• • •
Telegram
Stefi Lorenzo music
🦆songwriter
🦆rapper
🦆singer
Instagram @missssslorenzo
🦆rapper
🦆singer
Instagram @missssslorenzo
#верш
#Сьвятлана_Зьнічка
Вітаю, спадарове! Я радая прадставіць вам свой твор, у які ўклала, падаецца, безліч сілаў, часу і думак. Спадзявацьмуся, ён вас закране) 🥀
https://telegra.ph/Nyavykazanaya-pra%D1%9Eda-10-13
• • •
#Сьвятлана_Зьнічка
Вітаю, спадарове! Я радая прадставіць вам свой твор, у які ўклала, падаецца, безліч сілаў, часу і думак. Спадзявацьмуся, ён вас закране) 🥀
https://telegra.ph/Nyavykazanaya-pra%D1%9Eda-10-13
• • •
Telegraph
«Нявыказаная праўда»
«Нявыказаная праўда» Сьвятлана Зьнічка *🌌🥀 <Заснавана на паданні ды адчуваннях аўтара> * «...Дзе жыць, дзе тварыць жыццё новае трэба, — Там сыплюць магілы, там — смерць, пахароны!» Я.Купала * Смяюцца праз вокны яскравыя кветкі, Пра кожную складзены песні…
#верш
#Сьвятлана_Зьнічка
«Белы комін»
*
Трапяткая зеляніна
Наравіць зляцеці долу:
У спустошанай даміне
Вецер шпаркі чуе волю.
Дзе падзелі спевакоў?
Змоўк святочны гоман у хаце.
Грэе комін ад вякоў –
Няўжо ж ты адзіны, браце?
Белай фарбай маляваны,
Ціха-ціхенька трашчыць
Ён агнём зіхоткім, вабным –
Усё жыве, як мае быць.
Пакрысе агонь з'ядае
Тлустыя кавалкі плоці.
Іх ля коміна нядаўна
Кінуў як ахвяру хтосьці.
Поблізу няма каханай.
З кім жа комін ажаніўся? –
Адзіноце ён адданы,
Да якой уноч туліўся.
І не прыйдуць людзі ў хату,
Не запаляць тут багацце.
Комін стаў сам-насам з катам –
Вечна шлюбнае закляцце.
Пакрысе агонь марнее.
Вочы цьмяны рве пясок.
Згасла ў коміне надзея,
Змёр і трапяткі вянок.
*🌫️🥀🍃
#Сьвятлана_Зьнічка
«Белы комін»
*
Трапяткая зеляніна
Наравіць зляцеці долу:
У спустошанай даміне
Вецер шпаркі чуе волю.
Дзе падзелі спевакоў?
Змоўк святочны гоман у хаце.
Грэе комін ад вякоў –
Няўжо ж ты адзіны, браце?
Белай фарбай маляваны,
Ціха-ціхенька трашчыць
Ён агнём зіхоткім, вабным –
Усё жыве, як мае быць.
Пакрысе агонь з'ядае
Тлустыя кавалкі плоці.
Іх ля коміна нядаўна
Кінуў як ахвяру хтосьці.
Поблізу няма каханай.
З кім жа комін ажаніўся? –
Адзіноце ён адданы,
Да якой уноч туліўся.
І не прыйдуць людзі ў хату,
Не запаляць тут багацце.
Комін стаў сам-насам з катам –
Вечна шлюбнае закляцце.
Пакрысе агонь марнее.
Вочы цьмяны рве пясок.
Згасла ў коміне надзея,
Змёр і трапяткі вянок.
*🌫️🥀🍃
#верш
#Сьвятлана_Зьнічка
«Чорная ноч»
Недзе дагэтуль бадзяюцца людзі,
Шоргат лістот і тканін рэжа слых.
Зьлеглі чарнявыя хлопцы ў брудзі,
Болей ня чуюць ланцуг гукаў тых.
Зьмешвае кучары вецер з гразёй
Хоць далікатна, – ужо ўсё адно.
Зроблена шмат, ды і гэта ня ўсё,
Многа шчэ трэба зрабіці. Было.
* * *
Сонца паволі ніжэла за лесам.
Хлопцы кляліся крывёю сваёй, –
Дрот небясьпечны дрыжэў тады ўверсе, –
Жыць, і любіць, і змагацца з хлусьнёй.
Рукі бароняць упартыя сэрцы,
Легчы ня могуць яны па баках.
Можна забіць, але толькі ня сьцерці
Іх, бунтароў-сьпевакоў, у вяках.
* * *
Ледзьве шуміць велікан-ясакар,
Сьлёзы яго шамацяць у цішы.
Згінуў у жыце мяцежны бунтар –
Вольнаму ж клічу ня мае мяжы.
Чорная ноч не згасіла сьвятло.
Дорыць прыемнасьці раніца саду.
Зьвесіць хацелі на шыю ярмо,
Ды немагчыма забыцца на праўду.
Сонца зайскрылася на гарызонце,
Бляскам адбілася ў чорных вачах.
Хтосьці ўжо паміж могілак ходзіць,
Песьні складае аб хлопцах праз страх.
Пыл абавіў маладыя галовы.
Стынуць гарачыя сэрцы ў грудзях.
Вецер разносіць па вуліцах словы:
«Жыцьме народ мой – жывы буду я!»
* ◼️🍂
* Творчы канал аўтаркі
#Сьвятлана_Зьнічка
«Чорная ноч»
Недзе дагэтуль бадзяюцца людзі,
Шоргат лістот і тканін рэжа слых.
Зьлеглі чарнявыя хлопцы ў брудзі,
Болей ня чуюць ланцуг гукаў тых.
Зьмешвае кучары вецер з гразёй
Хоць далікатна, – ужо ўсё адно.
Зроблена шмат, ды і гэта ня ўсё,
Многа шчэ трэба зрабіці. Было.
* * *
Сонца паволі ніжэла за лесам.
Хлопцы кляліся крывёю сваёй, –
Дрот небясьпечны дрыжэў тады ўверсе, –
Жыць, і любіць, і змагацца з хлусьнёй.
Рукі бароняць упартыя сэрцы,
Легчы ня могуць яны па баках.
Можна забіць, але толькі ня сьцерці
Іх, бунтароў-сьпевакоў, у вяках.
* * *
Ледзьве шуміць велікан-ясакар,
Сьлёзы яго шамацяць у цішы.
Згінуў у жыце мяцежны бунтар –
Вольнаму ж клічу ня мае мяжы.
Чорная ноч не згасіла сьвятло.
Дорыць прыемнасьці раніца саду.
Зьвесіць хацелі на шыю ярмо,
Ды немагчыма забыцца на праўду.
Сонца зайскрылася на гарызонце,
Бляскам адбілася ў чорных вачах.
Хтосьці ўжо паміж могілак ходзіць,
Песьні складае аб хлопцах праз страх.
Пыл абавіў маладыя галовы.
Стынуць гарачыя сэрцы ў грудзях.
Вецер разносіць па вуліцах словы:
«Жыцьме народ мой – жывы буду я!»
* ◼️🍂
* Творчы канал аўтаркі
#верш
#Сьвятлана_Зьнічка
«Так ці не?»
Ночка села на парог,
Змоўк Падвей у садзе.
Токмо беленькі клубок
Скок ды скок,
Скок ды скок,
Скок – і знік у хаце.
Сьлед сьмярдзючы цягне ён
Зь сенцаў і да ложку,
Нібы даўні бацька-лён.
Крок ды крок,
Крок ды крок,
Крок – паплачам трошку.
Што шчэ можа так хавацца
Ад людскіх вачэй,
Як ня помсьлівая цаца?
Рып ды рып,
Рып ды рып,
Рып – няма начэй.
Зьнешнасьць можа падмануць,
Як душа бяз клямкі,
То нашто бядзе цягнуць?
Грук ды грук,
Грук ды грук,
Грук – і рыцьмем ямкі.
Мо празь дзень, а мо праз рок
Сьмерць давацьме плён.
Вось кругленькі парсючок
Рох ды рох,
Рох ды рох,
Рох – і згінуў ён.
Роў сабака як шалёны,
Бо пачуў ліхога,
Ды ніхто ня чуў праклёнаў.
Гаў ды гаў,
Гаў ды гаў,
Гаў – няма рудога.
Хмурна неба назірала,
Як цялушку рвалі, –
Сьцераглі яе мо мала?
Мук ды мук,
Мук ды мук,
Мук – жыцьцё ўкралі.
Між таго ў ноч Дзядоў
Сполах узяў малую –
Хтось сьціняўся у вачох.
Плак ды плак,
Плак ды плак,
Плак – бацькі бядуюць.
Зьвер штовек латошыць нас,
Кроў зямліца п'е.
Ці настане шчасны час?
Так ды не,
Так ды не,
Так – коль прага е.
Ночка села на парог,
Змоўк Падвей у садзе.
Токмо беленькі клубок
Скок ды скок,
Скок ды скок,
Скок – і зьмёр у хаце.
* 🌫️⛓️⚔️
Канал аўтаркі
#Сьвятлана_Зьнічка
«Так ці не?»
Ночка села на парог,
Змоўк Падвей у садзе.
Токмо беленькі клубок
Скок ды скок,
Скок ды скок,
Скок – і знік у хаце.
Сьлед сьмярдзючы цягне ён
Зь сенцаў і да ложку,
Нібы даўні бацька-лён.
Крок ды крок,
Крок ды крок,
Крок – паплачам трошку.
Што шчэ можа так хавацца
Ад людскіх вачэй,
Як ня помсьлівая цаца?
Рып ды рып,
Рып ды рып,
Рып – няма начэй.
Зьнешнасьць можа падмануць,
Як душа бяз клямкі,
То нашто бядзе цягнуць?
Грук ды грук,
Грук ды грук,
Грук – і рыцьмем ямкі.
Мо празь дзень, а мо праз рок
Сьмерць давацьме плён.
Вось кругленькі парсючок
Рох ды рох,
Рох ды рох,
Рох – і згінуў ён.
Роў сабака як шалёны,
Бо пачуў ліхога,
Ды ніхто ня чуў праклёнаў.
Гаў ды гаў,
Гаў ды гаў,
Гаў – няма рудога.
Хмурна неба назірала,
Як цялушку рвалі, –
Сьцераглі яе мо мала?
Мук ды мук,
Мук ды мук,
Мук – жыцьцё ўкралі.
Між таго ў ноч Дзядоў
Сполах узяў малую –
Хтось сьціняўся у вачох.
Плак ды плак,
Плак ды плак,
Плак – бацькі бядуюць.
Зьвер штовек латошыць нас,
Кроў зямліца п'е.
Ці настане шчасны час?
Так ды не,
Так ды не,
Так – коль прага е.
Ночка села на парог,
Змоўк Падвей у садзе.
Токмо беленькі клубок
Скок ды скок,
Скок ды скок,
Скок – і зьмёр у хаце.
* 🌫️⛓️⚔️
Канал аўтаркі
#верш
#Сьвятлана_Зьнічка
«Песьня пра паненку»
Ой мала паненка
На пячы ўздыхае.
Ой мала, ой мала
Жытку ўспамінае.
Што, мілая, просіш?
Няўжо зорку зь неба?
Ой просіць, ой просіць
Волюшкі і хлеба.
Чаму ў паненкі
Ножкі прыкаваны?
Ой ножкі, ой ножкі
Траўку адчувалі.
Хто ж маю красуню
Сілаю трымае?
Ой пані, ой пані,
Злодзеяў нямала.
Ой сумна паненка
На пячы ўздыхае.
Ой сумна, ой сумна
Пакрысе канае...
*⛓❤️🩹
──────≪✷≫──────
Канал аўтаркі
#Сьвятлана_Зьнічка
«Песьня пра паненку»
Ой мала паненка
На пячы ўздыхае.
Ой мала, ой мала
Жытку ўспамінае.
Што, мілая, просіш?
Няўжо зорку зь неба?
Ой просіць, ой просіць
Волюшкі і хлеба.
Чаму ў паненкі
Ножкі прыкаваны?
Ой ножкі, ой ножкі
Траўку адчувалі.
Хто ж маю красуню
Сілаю трымае?
Ой пані, ой пані,
Злодзеяў нямала.
Ой сумна паненка
На пячы ўздыхае.
Ой сумна, ой сумна
Пакрысе канае...
*⛓❤️🩹
──────≪✷≫──────
Канал аўтаркі