اینکه هر لحظه ممکنه مجازی بشیم ناراحتم می‌کنه.

مسیر و روند آرایش کردن رو بیشتر از خود نتیجه دوست دارم. شاید زندگی‌ام همینه.

نیازه که برای خیلیا ارسال بشه.

«راستی چه از عشق باقی می‌ماند اگر زن‌ها غم آن را نمی‌خوردند.»

برام جالبه بدونم اگر به ۷۰ سالگی رسیدم، چه داستان‌هایی برای تعریف دارم.

بخش زیادی از ناراحتیِ ما به یک اتفاق، واکنش ما به اونه. گاهی اون اتفاق صرفا یک اتفاق فاجعه نیست اما واکنش ما نسبت بهش این ذهنیت رو شکل میده که یک مسئله‌ی خیلی بزرگ و بد در جریانه برای همین هیجاناتی که تجربه می‌کنیم چند برابر می‌شن.

اگر روزی دلتنگ نباشم عجیبه.

یه مسیر سخت می‌دونی با چی خیلی آسون‌تر میشه؟ با مهربون بودن با خودت. یقه‌ی خودتو ول کن، توام اولین باره داری زندگی می‌کنی.

اگر بفهمم که جلوی تو، پشت سرم بد گفتن و تو حمایتی از من نکردی، همونجا برام تموم می‌شی. شاید ارتباط به هر دلیلی ادامه پیدا کنه ولی دیگه مهری توی قلبم ازت ندارم.

پیشنهاد می‌کنم درکنار خریدن لیپ‌گلاس کیکو، روی نحوه‌ی صحبت کردنتون توی اجتماع هم سرمایه‌گذاری کنید. درکنار باشگاه رفتن، روی نحوه‌ی ارتباطتون با آدمای اطرافت هم سرمایه‌ گذاری کنید. درکنار درس خوندن، روی ارتباط سازی اجتماعی هم سرمایه‌گذاری کنید. وجهه قشنگی نداره وقتی یه نفر صد از صد باشه ولی حتی نشه باهاش دو کلام حرف زد. شخصیتت از ظاهر و مدرک و هنرتون، مهمه‌تره.

منم دختر خوب خانواده‌ام نیستم و نمی‌خوام هم که باشم.

دیشب تماما درگیر انتخاب رشته‌ی بچه‌ها بودم، شاید خیلی آسون به نظرم بیاد ولی واقعا سخت و وقت‌گیره. امشب هم درگیرشم. خواب کد رشته می‌بینم:)))

یکی از استادهای این ترمم، زمانی که کنکور داده رفته مهندسی چون دیده داداشش هم مهندسه و زندگی خوبی داره، اما دیده برای این رشته ساخته نشده و رفته تاریخ خونده، دیده تاریخ هم اون چیزی نیست که می‌خواسته و چون به گردشگری علاقه داشته گفته بذار برم ببینم جغرافیا چطوره، اون موقع نوشتن کد رشته‌های کنکور دستی بود و به جای کدرشته‌ی جغرافیا اشتباهی کدرشته‌ی روان‌شناسی رو وارد می‌کنه و موقع قبولی می‌فهمه همچین اشتباهی کرده و حتما باید یک ترم می‌خونده و بعدش تغییر رشته می‌داده، داستان از همین جا شروع میشه که اون یک ترم روان‌شناسی‌ای که قرار بود بخونه تا بعدش بره جغرافیا شد دکترای روان‌شناسی، استاد دانشگاه و تراپیست شدن.

زندگی دقیقا همینه.
اگر نمی‌دونید الان چی دوست دارید طبیعیه، اگر نمی‌دونید باید با زندگیتون چیکار کنین طبیعیه، اگر رشته‌ی اشتباهی خوندین طبیعیه، اگر دوبار رشته‌ی اشتباه خوندین طبیعیه، اگر مسیر زندگیتونو توی ۱۸ سالگی پیدا نکردین طبیعیه، اگر توی ۲۵ سالگی پیدا کردین طبیعیه، اگر توی ۳۰ سالگی پیدا کردین باز هم طبیعیه.

«صبح‌ها از خواب بیدار می‌شوم
و شب ها به تخت خوابم برمی‌گردم...
در این بین سعی می‌کنم به کسی آزار نرسانم.»

هدف نهایی ما چیه؟ یه داف آکادمیک مثل ناتالی پورتمن بشیم.