پره از زر ، پره از حرصای کصشعر!

.

چشات‌سیاه‌بود‌مثل‌روزگار‌ من…

ذوقت‌که‌کور‌بشه‌حستم‌میپره.

چشات منو نجاتم میداد

فرشته‌اومدی‌بچ‌رفتی.

اونجا که مهیار میگه :
خنده ها شده دکوری‌دروغه جواب چطوری…🖤

میزنم‌عطرشو‌به بالشتم🖤🫴🏻

رنج‌بزرگ؟گذشتن‌از‌آدمی‌که‌آخرین‌ذوقت‌بود.

اونجایی‌که‌گریه‌نمیکنی،نمیکنی‌بعدیهوبا
بیخودترین‌اتفاق‌ممکن‌میزنی‌زیرگریه‌وساعتها
اشکت‌بندنمیاد:).

ماری‌که‌یه‌بار‌نیشت‌زده‌با‌فرصت‌دادن
و‌محبت‌کردن‌تبدیل‌به‌آهو‌نمیشه.