بو گرفت
@mananey
مانا نیستانی

جمهوری اسلامی یک حکومت کلاسیک و منطقی نیست که شکستش در جنگ، پس از کوبیده شدن زیرساخت‌ها، با اعلام تسلیم از سوی یک مقام رسمی—مثلاً رئیس‌جمهور یا رهبر تازه، اگر واقعاً زنده باشد—قطعی شود.

این یک حاکمیت عقیدتی–مافیایی است که مانند ته‌دیگ سوخته به کف ظرف مملکت چسبیده است؛ باید آن را تراشید و تراشید تا کم‌کم کمتر شود. با این حال، ته‌مانده‌هایش به همان سیاهیِ کلیت آن باقی خواهد ماند.

به این معنا که حتی اگر گروه کوچکی از آن‌ها باقی بمانند و مثلاً به جایی در عراق یا افغانستان بگریزند، باز هم خود را «جمهوری اسلامی»، با رهبر و تشکیلات، و صاحب ایران معرفی خواهند کرد؛ چیزی شبیه آنچه در مورد گروه مجاهدین خلق دیده‌ایم.

منظور این است که منتظر شنیدن «من تسلیمم» از طرف موشتبا، قالیباف، اژه‌ای و سایر گنگسترها نباشید؛ آنچه باید انتظارش را کشید، کوتاه شدن دستشان از منابع قدرت و ثروت است.

طرفداران جمهوری اسلامی فرصت عزای درست و حسابی برای خامنه ای پدر ندارند، ناچارند برای رهبری خامنه ای پسر شادمانی کنند چرا که در آستانه سقوط حفظ روحیه و هماهنگی برایشان اولویت است. قدیم فکر میکردم زدن افراد در گروه‌های ایدئولوژیک بی ثمر است چرا که عقیده، اعضا را دور هم جمع می‌کند اما جمهوری اسلامی یک گروه ایدئولوژیک بسیار فردمحور و نام‌محور است. سال ها طول می‌کشد تا خمینی را بت کنند و سال‌های بیشتر و هزینه‌ای گزاف تا خامنه ای را جایش بنشانند و هاله تقدس دورش بکشند. الان، در آستانه فروپاشی تشکیلاتی جمهوری اسلامی و قبل از ورود به دوره تبدیلش به «گروهکی زیرزمینی» از جنس حماس، طرفداران، نیاز به یک نام آماده دارند بلکه نخ تازه ای بر این تسبیح پاره و دانه دانه باشد. تبدیل یک نام جدید به بت و «برند» هزینه و زمانی می طلبد که فاقدش هستند، از این روست که حتی اگر مجتبی در همان حمله اول همراه با تیره طایفه اش مرده باشد نامش نقش و جایگاهی مشابه مسعود رجوی برای بقایای گروهک جمهوری اسلامی خواهد داشت و اگر واقعا زنده باشد و بتواند قسر دربرود حسن نصرالله دیگری خواهد شد تا بالاخره همان عاقبت برایش رقم بخورد.

📸 کاریکاتور هفته:

با گذشت یازده روز از آغاز حملات گسترده و مشترک آمریکا و اسرائیل به ایران که به کشتن شدن علی خامنه‌ای و شماری از فرماندهان ارشد سپاه در نخستین ساعات جنگ انجامید، موج این حملات علیه زیرساخت‌های سرکوب و مراکز نظامی در نقاط مختلف همچنان ادامه دارد.
به‌رغم کشته‌شدن خامنه‌ای بخش‌هایی از شبکه قدرت در جمهوری اسلامی که طی سال‌های رهبری او شکل گرفته‌اند، همچنان به فعالیت خود برای حفظ نظام ادامه می‌دهند. بسیاری از کارشناسان، این شبکه ‌را مجموعه‌ای درهم‌تنیده‌ از نهادهای امنیتی، نظامی، اقتصادی و مافیایی توصیف می‌کنند.

همین موضوع دستمایه مانا نیستانی در طراحی کاریکاتور هفته برای دویچه وله فارسی قرار گرفته است.

@dw_farsi

بدون شرح
منتشرشده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

امپراطوری دروغ
منتشر شده در ایران رایز
@mananey
مانا نیستانی

نوروز همگی شاد و بی جمهوری اسلامی باد
@mananey

نوروز مبارک


اختصاصی: ایران‌رایز
اثر مانا نیستانی

#internetblackoutiran #alleyesoniran #iranProtests
@iranriseonline

انتخاب


اختصاصی: ایران‌رایز
اثر مانا نیستانی

#internetblackoutiran #alleyesoniran #iranProtests
@iranriseonline

منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

در روزهای گذشته شاید افزایش صدور و اجرای حکم اعدام در ایران و تهدید و سرکوب بیش از پیش مخالفان حکومت بوده ایم، بسیاری از عناصر حکومتی وعده برخورد شدید با سلبریتی های مخالف نظام پس از پایان جنگ داده اند. یکی از خواص سیستم های تمامیت خواه و مستبد مختل کردن ارزش های انسانی و به وجود آوردن دوگانه های ناخوشایند و برزخ های اخلاقی برای افراد است که به تخریب و پوچ سازی اصول و‌مفاهیم انسانی می انجامد. هیچ انسان سالمی جنگ و تخریب و کشتار انسان‌های بی گناه را دوست ندارد، اما وقتی تنها گزینه ارائه شده به شهروندان در صورت اتمام جنگ بدون تغییر نظام سیاسی، اعدام های فله ای، سرکوب بیشتر و سیر صعودی تخریب سیستماتیک منابع اقتصادی و طبیعی و انسانی کشور باشد، «صلح» از معنا و مفهوم مقبول خارج شده و دیگر کارایی نخواهد داشت.

کودک سرباز


اختصاصی: ایران‌رایز
اثر مانا نیستانی

#internetblackoutiran #alleyesoniran #iranProtests
@iranriseonline