پیشرفت مذاکرات ، فاز اول: زیپ
@mananey
مانا نیستانی

📸 کاریکاتور هفته:

در مراسم چهلم بسیاری از کشته‌شدگان قتل‌عام دی‌ماه خانواده‌های سوگوار به‌جای شیوه‌های مرسوم عزاداری بر مزار عزیزان از دست‌رفته‌ی خود به رقص پرداختند؛ حرکتی که از سوی برخی نیروهای نزدیک به حکومت با تحقیر، توهین و تمسخر روبه‌رو شد.

آنچه نادیده گرفته شد، معنای این رقص‌ها بود: وقتی مرگ با خشونت، بی‌عدالتی و شوک همراه است، سوگ در اشکال فعال دیگری بروز می‌یابد. آنجا که زبان از بیان عمق فاجعه ناتوان می‌ماند، بدن به حرکت درمی‌آید؛ از تبدیل اندوه به سکوتِ تحمیل‌شده سرباز می‌زند و از نمایشِ درهم‌شکستگی امتناع می‌کند. در چنین لحظه‌ای، سوگ به بیانی از مقاومت بدل می‌شود، اعلامی از نشکستن در برابر ظلم، و رقص، سرپیچی از روایت رسمیِ مطلوبِ ایدئولوژی حاکم می‌شود.

همین موضوع دستمایه مانا نیستانی در طراحی کاریکاتور هفته برای دویچه وله فارسی قرار گرفته است.

@dw_farsi

رقص سوگ
منتشر شده‌ در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

دانشجو ادامه می دهد
@mamaney
مانا نیستانی

برای آقای دبیر که به رقص سوگ خانواده های کشته شده های ۱۸ و ۱۹ دی نگاه تحقیر و تمسخر داشتند
@mananey
مانا نیستانی

بدون شرح
@mananey
مانا نیستانی

📸 کاریکاتور هفته

علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی صبح روز شنبه نهم اسفند در حملات آمریکا و اسرائیل به اقامتگاهش کشته شد. او به هنگام مرگ ۸۶ سال داشت و به تأیید سپاه، به هنگام حمله در محل کار خود در بیت رهبری در تهران بود. پس از کشته شدن او مردم ایران از خانه‌های خود یا در خیابان‌ها فریاد شادی سرداده و در شبکه‌های اجتماعی به طنز نوشتند: «دیگر شعار مرگ بر خامنه‌ای از شعارهایمان حذف شد.» همین موضوع دستمایه مانا نیستانی در طراحی کاریکاتور هفته برای دویچه وله فارسی قرار گرفته است.

@dw_farsi

خط زننده خط خورد
منتشرشده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

بدرود فرمانده !
@mananey
مانا نیستانی

می گویند عاقبت دیکتاتورها زباله دان تاریخ است، شأن بعضی دیکتاتورها اما زباله دان هم نیست. لوث وجودشان در مستراح تاریخ باید جای گیرد

جانشینی موشتبا با فشار سپاه
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

بو گرفت
@mananey
مانا نیستانی

جمهوری اسلامی یک حکومت کلاسیک و منطقی نیست که شکستش در جنگ، پس از کوبیده شدن زیرساخت‌ها، با اعلام تسلیم از سوی یک مقام رسمی—مثلاً رئیس‌جمهور یا رهبر تازه، اگر واقعاً زنده باشد—قطعی شود.

این یک حاکمیت عقیدتی–مافیایی است که مانند ته‌دیگ سوخته به کف ظرف مملکت چسبیده است؛ باید آن را تراشید و تراشید تا کم‌کم کمتر شود. با این حال، ته‌مانده‌هایش به همان سیاهیِ کلیت آن باقی خواهد ماند.

به این معنا که حتی اگر گروه کوچکی از آن‌ها باقی بمانند و مثلاً به جایی در عراق یا افغانستان بگریزند، باز هم خود را «جمهوری اسلامی»، با رهبر و تشکیلات، و صاحب ایران معرفی خواهند کرد؛ چیزی شبیه آنچه در مورد گروه مجاهدین خلق دیده‌ایم.

منظور این است که منتظر شنیدن «من تسلیمم» از طرف موشتبا، قالیباف، اژه‌ای و سایر گنگسترها نباشید؛ آنچه باید انتظارش را کشید، کوتاه شدن دستشان از منابع قدرت و ثروت است.

طرفداران جمهوری اسلامی فرصت عزای درست و حسابی برای خامنه ای پدر ندارند، ناچارند برای رهبری خامنه ای پسر شادمانی کنند چرا که در آستانه سقوط حفظ روحیه و هماهنگی برایشان اولویت است. قدیم فکر میکردم زدن افراد در گروه‌های ایدئولوژیک بی ثمر است چرا که عقیده، اعضا را دور هم جمع می‌کند اما جمهوری اسلامی یک گروه ایدئولوژیک بسیار فردمحور و نام‌محور است. سال ها طول می‌کشد تا خمینی را بت کنند و سال‌های بیشتر و هزینه‌ای گزاف تا خامنه ای را جایش بنشانند و هاله تقدس دورش بکشند. الان، در آستانه فروپاشی تشکیلاتی جمهوری اسلامی و قبل از ورود به دوره تبدیلش به «گروهکی زیرزمینی» از جنس حماس، طرفداران، نیاز به یک نام آماده دارند بلکه نخ تازه ای بر این تسبیح پاره و دانه دانه باشد. تبدیل یک نام جدید به بت و «برند» هزینه و زمانی می طلبد که فاقدش هستند، از این روست که حتی اگر مجتبی در همان حمله اول همراه با تیره طایفه اش مرده باشد نامش نقش و جایگاهی مشابه مسعود رجوی برای بقایای گروهک جمهوری اسلامی خواهد داشت و اگر واقعا زنده باشد و بتواند قسر دربرود حسن نصرالله دیگری خواهد شد تا بالاخره همان عاقبت برایش رقم بخورد.