برای حضور جمهوری اسلامی در سازمان ملل بعد از کشتار ۱۴۰۱ کشیدم و متاسفم که همچنان مصداق دارد

مساله ما با حکومت ایران قهر و آشتی نیست، نه ما بچه نابالغیم و نه حکومت پدر و قیم ما که از روش بچه داریش ناراضی باشیم و قهر کرده باشیم: این حکومت چند دهه است مملکت را دچار بحران های متعدد اقتصادی، سیاسی اجتماعی زیست محیطی فرهنگی و … کرده که هر از گاهی به انفجار اعتراض می انجامد و در جواب اعتراضات، حق به جانب کشتار می کند، این حکومت، موجودیتی مافیایی و قاتل است. تا زمانی که روال سیستم، کشتار و سرکوب مردم باشد (از هشتاد و هشت به بعد در همه دولت ها چه اصلاح طلب چه اصولگرا کشتار حادث شده پس فرقی ندارد) همکاری با آن باید قطع شود. فقط مشکل این است که حکومت روی اکثر بخش های اقتصادی سایه انداخته تعداد زیادی از ملت را نانخور خودش کرده و همگان امکان قطع کارکردن را ندارند، لااقل باید با مناسبت ها و جشن های کوچک و بزرگش قطع رابطه کرد و خصوصا این کمترین انتظار از آدم‌های فرهنگی و هنرمندان و روشنفکران جامعه است.
این که در مراسم شرکت کنیم و در آن غری بزنیم، مثلا نقدی کنیم، به نعل و به میخ بزنیم، رندگویی کنیم شامورتی بازی است. تایید و تثبیت چارچوب ساختار کشتار است. دانش اموز که بودیم یک تست معروف در مبحث مجموعه ها یادمان داده بودند:
کدام یک از اینها یک مجموعه تهی است :
الف- {} ب- {۰}
بعضی ها به غلط ، جواب ب را انتخاب می کردند، چون داخل آن عدد «صفر» را می دیدند و آن را به عنوان هیچ بودن مجموعه در نظر می گرفتند در حالی که خود آن صفر، آکولاد را از تهی بودن نجات داده است.
پس مسأله ساده است ؛ مجموعه جمهوری اسلامی را باید تهی کرد (به آن سمت رفت). جز این گزینه، غلط است.

مذاکرات ژنو
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

پیشرفت مذاکرات ، فاز اول: زیپ
@mananey
مانا نیستانی

📸 کاریکاتور هفته:

در مراسم چهلم بسیاری از کشته‌شدگان قتل‌عام دی‌ماه خانواده‌های سوگوار به‌جای شیوه‌های مرسوم عزاداری بر مزار عزیزان از دست‌رفته‌ی خود به رقص پرداختند؛ حرکتی که از سوی برخی نیروهای نزدیک به حکومت با تحقیر، توهین و تمسخر روبه‌رو شد.

آنچه نادیده گرفته شد، معنای این رقص‌ها بود: وقتی مرگ با خشونت، بی‌عدالتی و شوک همراه است، سوگ در اشکال فعال دیگری بروز می‌یابد. آنجا که زبان از بیان عمق فاجعه ناتوان می‌ماند، بدن به حرکت درمی‌آید؛ از تبدیل اندوه به سکوتِ تحمیل‌شده سرباز می‌زند و از نمایشِ درهم‌شکستگی امتناع می‌کند. در چنین لحظه‌ای، سوگ به بیانی از مقاومت بدل می‌شود، اعلامی از نشکستن در برابر ظلم، و رقص، سرپیچی از روایت رسمیِ مطلوبِ ایدئولوژی حاکم می‌شود.

همین موضوع دستمایه مانا نیستانی در طراحی کاریکاتور هفته برای دویچه وله فارسی قرار گرفته است.

@dw_farsi

رقص سوگ
منتشر شده‌ در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

دانشجو ادامه می دهد
@mamaney
مانا نیستانی

برای آقای دبیر که به رقص سوگ خانواده های کشته شده های ۱۸ و ۱۹ دی نگاه تحقیر و تمسخر داشتند
@mananey
مانا نیستانی

بدون شرح
@mananey
مانا نیستانی

📸 کاریکاتور هفته

علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی صبح روز شنبه نهم اسفند در حملات آمریکا و اسرائیل به اقامتگاهش کشته شد. او به هنگام مرگ ۸۶ سال داشت و به تأیید سپاه، به هنگام حمله در محل کار خود در بیت رهبری در تهران بود. پس از کشته شدن او مردم ایران از خانه‌های خود یا در خیابان‌ها فریاد شادی سرداده و در شبکه‌های اجتماعی به طنز نوشتند: «دیگر شعار مرگ بر خامنه‌ای از شعارهایمان حذف شد.» همین موضوع دستمایه مانا نیستانی در طراحی کاریکاتور هفته برای دویچه وله فارسی قرار گرفته است.

@dw_farsi

خط زننده خط خورد
منتشرشده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

بدرود فرمانده !
@mananey
مانا نیستانی

می گویند عاقبت دیکتاتورها زباله دان تاریخ است، شأن بعضی دیکتاتورها اما زباله دان هم نیست. لوث وجودشان در مستراح تاریخ باید جای گیرد