ما به سانسور و کنترل ذهن ها احتیاج نداریم… مگر توسط رژیم ملاها
@mananey
مانا نیستانی

راجر واترز، به‌خصوص در دوران پینک فلوید، قهرمان چند نسل از ما ایرانی‌ها بوده است. آلبوم «دیوار» او الهام‌بخش همهٔ ما برای اعتراض به سیستم‌های سرکوبگر بود. نمی‌دانم چند نفر از هزاران کشته‌شدگان خیزش انقلابی اخیر، جزو عاشقان و طرفداران پینک فلوید بوده‌اند؛ چند نفر اشعارش را از بر داشته‌اند.
برای همین، وقتی خواندم راجر واترز دربارهٔ حرکت مردمی ایرانیان چه گفته، دلم بیشتر سوخت.

آقای واترز عزیز، این اولین بار نیست که روشنفکران، به‌خاطر صف‌کشی‌های ایدئولوژیک، منکر واقعیت‌ها می‌شوند. تاریخ ثبت کرده که ژان‌پل سارتر چگونه تا سال‌ها سرکوب، سانسور و کشتارهای جمعی در اردوگاه‌های سیبری شوروی را، به‌خاطر تعلق خاطرش به کمونیسم و هم‌پیمانی علیه آمریکا، انکار می‌کرد و حتی مانع همکارانش از انتشار اخبار در این‌باره می‌شد؛ تا جایی که کامو، دل‌زده از این دروغ‌ها، از او فاصله گرفت. فقط زمانی که شوروی به پراگ حمله کرد، تازه صدای اعتراض سارتر بلند شد. این‌ها به‌عنوان لکه‌های سیاه کارنامهٔ اندیشمند مهمی چون سارتر در تاریخ ثبت شده‌اند؛ از آن‌ها عبرت بگیریم.

تقریباً یک دهه است که اکثریت جامعهٔ ایرانی، ناامید از هرگونه تغییر و اصلاح در دیکتاتوری شیعیِ جمهوری اسلامی ـ که به یک مافیای اقتصادی فاسد نیز تبدیل شده ـ خیزش‌های متعددی را رقم زده است. آخرین آن‌ها، طبق اسناد، فیلم‌ها و گزارش‌ها، جمعیت عظیمی از مردمی خسته از کنترل ذهنی، اسارت و بردگی را به خیابان آورد، اما توسط جلادان رژیم و مزدوران خارجی‌اش به خاک و خون کشیده شد. هزاران نفر کشته شدند، هزاران نفر دیگر بازداشت، زیر شکنجه یا در انتظار مجازات‌های سنگین‌اند، فقط به این دلیل که حکومتی سکولار و آزاد می‌خواهند و هیچ راه و روش مسالمت‌آمیزی برای گذار به این خواسته در اختیارشان گذاشته نشده است.

آن‌ها وقتی فروشگاه‌های حکومتی ـ عاملان فقر و بدبختی‌شان ـ را تسخیر کردند، برنج‌ها را به‌طور نمادین بیرون پاشیدند تا با صدایی بلند و واضح بگویند گرسنه‌اند، اما آزادی و شرافت انسانی‌شان را مقدم می‌دانند. بیش از هفت روز است که رژیم جلاد، با ادعای مبارزه با «تروریست‌های مسلح» و «عاملان موساد و سیا»، راه ارتباط مردم داخل با جهان خارج، یعنی اینترنت بین‌المللی، را کاملاً قطع کرده تا جنایت‌ها را پنهان کند و حجم هولناک توحش و سلاخی، توسط قربانیان و بازماندگان، به گوش دیگران نرسد.

و امثال شما، به‌جای تأکید بر این غیبت صدای مردم ایران و تکیه بر روایت‌های مردمی، در حلقهٔ یاران چپ‌گرای خود، روایت محبوب حکومت دیکتاتوری ـ اما انگار مورد تأیید خودتان ـ را شنیده و بازگویی می‌کنید.
ایرانی‌ها شما و آثارتان را دوست دارند؛ به آن‌ها خیانت نکنید و کنارشان بایستید.

Roger Waters—especially during the Pink Floyd era—has been a hero to several generations of us Iranians. His album The Wall inspired all of us to stand up against oppressive systems. I do not know how many of the thousands killed in the recent revolutionary uprising were fans and lovers of Pink Floyd, or how many knew his lyrics by heart. That is why, when I read what Roger Waters had said about the Iranian people’s movement, my heart sank even more.

Dear Mr. Waters, this is not the first time that intellectuals, because of ideological alignments, have denied reality. History has recorded how Jean-Paul Sartre, for many years, denied the repression, censorship, and mass killings in the Soviet Siberian camps due to his attachment to communism and his alliance against the United States. He even prevented his colleagues from publishing news about these crimes, to the point that Albert Camus, disillusioned by these lies, turned his back on him. Only when the Soviet Union invaded Prague did Sartre finally raise his voice in protest. These facts remain as dark stains on the record of an important thinker like Sartre, preserved in history—lessons from which we should learn.

For nearly a decade now, the majority of Iranian society—hopeless about any reform or change within the Shiite dictatorship of the Islamic Republic, which has also turned into a corrupt economic mafia—has carried out numerous uprisings. The most recent one, according to documents, videos, and reports, brought an enormous crowd of people, exhausted by mental control, captivity, and servitude, into the streets. They were met with bloodshed by the regime’s executioners and their foreign mercenaries. Thousands have been killed; thousands more arrested, tortured, or are awaiting severe punishment, simply because they want a secular and free government, and because no peaceful path toward achieving this demand has been left open to them.

When they took over regime-run stores—the agents of their poverty and misery—they symbolically scattered rice outside to loudly and clearly say that they are hungry, yet they place freedom and human dignity above everything else. For more than seven days now, the murderous regime, claiming to be fighting “armed terrorists” and “agents of Mossad and the CIA,” has completely cut off the Iranian people’s connection to the outside world by shutting down the international internet, in order to conceal its crimes and prevent the horrifying scale of brutality and slaughter from reaching others through the voices of victims and survivors.

And people like you, instead of emphasizing the silencing of the Iranian people’s voices and relying on grassroots narratives, seem to listen to and repeat—within your circle of leftist allies—the regime’s preferred narrative, a narrative that appears to have gained your own approval as well.
Iranians love you and your work. Do not betray them—stand with them.

📸 کاریکاتور هفته

بیش از دوازده روز از قطع کامل اینترنت در ایران می‌گذرد و در این مدت صدای قربانیان سرکوب و بازماندگان کشتار اعتراضات اخیر عملاً خفه شده است تا ابعاد جنایتی که صورت گرفته، برای جهانیان آشکار نشود و تنها روایت رسمی حکومت باقی بماند. این روایت، حضور "تروریست‌های مسلح" را به‌عنوان بهانه‌ای برای استفاده از گلوله‌های جنگی و کشتاری وسیع برجسته می‌کند، در حالی که گزارش‌های مستقل از استفاده‌ گسترده‌ از سلاح توسط نیروهای امنیتی علیه اعتراضات مسالمت‌آمیز و تلفات بسیار بالا در میان معترضان خبر می‌دهند. برخی گزارش‌ها از شمار هزاران نفری قربانیان حکایت دارند، حال آن که حکومت این ارقام را رد می‌کند، بدون آن که توضیح دهد اگر قربانی حمله تروریستی بوده چرا راه سخن گفتن مردم با جهان خارج را به‌طور کامل مسدود کرده است. این موضوع دستمایه مانا نیستانی برای کاریکاتور هفته بوده است.
@dw_farsi

ویدئویی که شاهرخ حیدری روی کارتونم ساخته
@mananey

دم‌ شیر
@mananey
مانا نیستانی