📸کاریکاتور هفته

در هفته‌های اخیر ایران شاهد چند پرونده زن‌کشی دیگر بود. یکی از آنها مورد شیدا کاردگر، دختر ۱۵ ساله بابلی است که ظاهرا به خاطر نه گفتن به خواستگارش توسط او با ضربه چاقو به قتل رسیده است. چیزی که در این پرونده‌‌ها عیان به نظر می‌‌رسد و آنها را به معضلی سیاسی ـ اجتماعی گره زده قوانین ناکافی برای حفاظت از زنان در برابر انواع خشونت خانگی و اجتماعی است. این در حالی است که لایحه منع خشونت نسبت به زنان از سال‌ها پیش در مجلس گیر کرده به رغم تغییرات فراوانی که آن را به شیر بی یال و اشکم و دم تبدیل کرده، باز هم تصویب نمی‌شود. این موضوع دستمایه مانا نیستانی برای کاریکاتور هفته بوده است.

@dw_farsi

شریفه محمدی باید آزاد شود، نه اعدام !

هشتم ژانویه‌ی ۲۰۲۰، پرواز PS752 خطوط هوایی اوکراین، اندکی پس از پرواز از فرودگاه تهران، با شلیک دو موشک توسط نیروهای سپاه پاسداران ساقط شد و همه‌ی ۱۷۶ سرنشین آن جان باختند. در میان قربانیان، شادی جمشیدی نیز بود که برای بازگشت به محل زندگی‌اش در کانادا، این بار با جمعی از خانواده‌ و دوستانش همراه بود.

سه کارتونیست ایرانی ـ مانا نیستانی، شقایق معظمی و توکا نیستانی ـ در این کتاب، تجربه‌ی خود از مواجهه با این فاجعه را روایت کرده‌اند. روایتی از داغ، خشم، بی‌عدالتی و مقاومت. آنان با بهره‌گیری از زبان تصویر، نگاهی هنرمندانه و افشاگرانه از خشونت و سرپوش‌گذاری ساختار قدرت در ایران بازگو می‌کنند.

⸻

📘 کتاب مصور «شادی»
به مناسبت انتشار هم‌زمان نسخه‌ی فارسی و فرانسوی
با حضور مانا نیستانی، شقایق معظمی و توکا نیستانی

📅 شنبه، ۲۳ اوت ۲۰۲۵
🕘 ساعت ۲۰:۰۰

📍 11 Rue Edmond Roger
75015 Paris

📞 Téléphone: 01 45 74 99 86
🌐 NAAKOJAAKETAB.com

وطن پرستی به سبک بعضی ها

اختصاصی #ایران_رایز
اثر: مانا نیستانی

@iranriseonline

📸 کاریکاتور هفته:

یکی از بزرگترین مشکلات حکومت جمهوری اسلامی حمایت هنرمندان جامعه از حرکت‌های اعتراضی مردمی بوده، خصوصا آنها که خلاقیت خود را در خدمت اعتراض و انتقاد قرار داده اند. بسیاری از هنرمندان کارتونیست و گرافیست طی این سال‌ها مورد عتاب و خطاب قرار گرفته‌اند، از احضار و بازجویی و تهدید مخفی گرفته تا بازداشت و تشکیل پرونده‌ رسمی. این اقدامات حکومت همگی در جهت ساکت و مطیع کردن هنرمندان جامعه بوده است. یکی از تازه‌ترین موارد از این دست برخورد حکومت با نواب قزلباش، هنرمند طراح گرافیک منتقد است که تنها برای بیان عقیده در قالب پوستر و طرح، با اتهام "فعالیت تبلیغی علیه نظام" و مسدود شدن صفحه اینستاگرامی خود از طرف نهادهای قضایی روبرو شده است. یکی از طرح‌های معروف قزلباش در زمان اعتراضات ۱۴۰۱ طرحی با عنوان "شیخ" است که کلمه شیخ را به نمایش می‌گذاشت اما مگسی جای نقطه حرف "خ" را گرفته بود. این موضوع دستمایه مانا نیستانی برای کاریکاتور هفته بوده است.
@dw_farsi

📸 کاریکاتور هفته:

دیوان عالی کشور حکم اعدام شریفه محمدی، فعال کارگری را به رغم اعتراض‌های گسترده تأیید کرد. منتقدان می‌گویند که این حکم بر اساس ادله ناکافی و اعترافات زیر فشار و شکنجه صادر شد. به گفته بسیاری از ناظران، حکم اعدام او بیش از عدالت، نمایشگر انتقام‌جویی و زهر‌ چشم گیری حکومت از زنان حاضر در جنبش "زن زندگی آزادی" است. پیام‌های شریفه از زندان اما همچنان سرشار از عشق زندگی و شور آزادگی است. این موضوع دستمایه مانا نیستانی برای کاریکاتور هفته بوده است.

@dw_farsi

از اتودهای سریع

اصلاح طلب، اصولگرا دیگه تمومه ماجرا!

اختصاصی #ایران_رایز
اثر: مانا نیستانی

@iranriseonline

مشکلات بحث ایشان:
تقسیم بندی مدافعان حق شوخی و آزادی بیان (نه فقط زینب موسوی که هر طنزپرداز و شوخی ساز) و مخالفانش به چپگرا و راستگرا در حالی که در این مورد خاص، راستگرا ، چپگرا و حتی جمهوری اسلامی که تشکیل پرونده علیه موسوی داد بعضا علیه او متحد بودند. من به عنوان یکی از مدافعان حق او، وقتی شاهین نجفی «نقی» را خواند و فتوا گرفت و خیلی ها کوبیدندش مدافع حق خواندن آزادش بودم می دانم خیلی دیگر از طرفداران این حق، برایشان فرق ندارد کدام سمت باشید و به کدام سمت متلک بیندازید، موافق آزادی شما هستند.
دوم: در زمینه طنز (فکاهه، هزل، هجو) تشخیص توهین آسان نیست، شما در کمدی می توانید کاراکتر فحاشی بسازید و از زبانش به زمین و زمان بپرید، بستگی به کانتکست شما دارد، فرق دارد با فحش دادن مستقیم به شخص واقعی و زنده، کاری که این چند روز نه فقط نسبت به زینب موسوی که با منی هم که مودبانه و منطقی بحث کرده ام انجام شده! مثال هایی که ایشان از محدودیت آزادی در غرب برشمردند گزینشی و در برابر مثال های نقضش ناچیز است، ایشان یا نمی دانند و یا عمدا خود را به نااگاهی می زنند و صدها شوخی تندوتیز برنامه هایی مثل ساوت پارک، فمیلی گای، کمدی های مل بروکس و … با دین و مذهب و شخصیت های معروف را نادیده می گیرند. با پسزمینه کتابخانه‌ای پر از کتاب حرف زدن، بحث را الزاما مستدل و اقناعگر نمیکند.
سوم: من یکی لااقل نگفتم نقد و بیان عدم رضایت از کار زینب موسوی «حرکتی علیه آزادی بیان» است، خیر! او کارش را ساخته و شما حق دارید معترض و شاکی باشید، این عین آزادی بیان است. چیزی که من مخالفش هستم، حمله شخصی، تهدید ، ارعاب یا تلاش برای بازداشت و پرونده سازی برای کمدین به جهت خاموش کردن اوست. اصلا ادعای پاسداری از فرهنگ و ادبیات به شیوه و زبانی که روح فردوسی در قبرش بلرزد نقض غرض است. فردوسی گنجینه ملی و ماندگار است، مانایی آن نیاز به چماق ندارد.

چهارم : رنجیده خاطر شدن طرفداران و علاقمندان یک مسلک و کتاب بهانه مذهبیون هم بوده تا با نویسنده، طنزپرداز یا کمدین برخورد کنند، اگر حکومت دستشان باشد مثل جمهوری اسلامی از طریق قوانین سوگیرانه و اگر نه از طریق صدور فتوا و خشونت فراقانونی. در حال حاضر بسیاری از طنزپردازان با فحاشانه ترین شیوه ممکن درباره مذهب و خدا و پیغمبر حرف می زنند و کمتر واکنشی چنین اغراق امیز از سمت سوشال مدیای فارسی می بینند، من مدافع حق آزادی آن گروه شوخی پردازان هم هستم و البته تفاوت را می فهمم : مذهب و دین عامل یا لااقل بهانه سرکوب و ظلم به جمعیت عظیمی از ایرانیان در پنجاه سال اخیر بوده در حالی که فردوسی نماد و نشانه فرهنگ و ادبیات نادیده گرفته شده ایرانی است که می تواند ما را به هم پیوند بزند، از این منظر انتخاب زینب موسوی را ممکن است کج سلیقگی بدانم اما این باز به نقد کیفی کار او بر می‌گردد. وقتی به آزادی بیان او می رسیم یک بام و دو هوا نمی شود از حق آزادی بیان همه گروهها باید همزمان دفاع کرد، تا همه فرصت و جسارت نظر داشته باشند و باز تاکید و تاکید: این دفاع از آزادی سخن به معنی موافقت با محتوای گفته نیست