@mananey
مانا نیستانی

📸کاریکاتور هفته

به تازگی عکس‌های زیادی از مجسمه‌هایی با طراحی و ساخت بی‌کیفیت در اماکن عمومی رشت و برخی از دیگر شهرهای ایران منتشر شده است. در پی بالا گرفتن بحث‌ها، برخی منابع از قول شهرداری رشت نوشتند که این مجسمه‌ها "ساخت کودکان مبتلا به اوتیسم است" و شهرداری برای حمایت از این کودکان مجسمه‌های مزبور را در سطح شهر نصب کرده است. این توضیح نیز چندان مورد قبول بسیاری از کاربران قرار نگرفته و آنها معتقدند که چنانچه این موضوع صحت داشته باشد، شهرداری باید توضیحی در این باره در کنار مجسمه قرار می‌داد و یا اساسا مکان ویژه‌ای برای این مجسمه‌های ساخته شده توسط افراد مبتلا به اوتیسم درنظر می‌گرفت. طراحی و نصب مجسمه‌های بدقواره البته موضوع تازه‌ای در جمهوری اسلامی نیست و پیش‌تر نیز سردیس‌ها و تندیس‌های بی‌کیفیت از برخی هنرمندان و حتی مجسمه‌هایی از قاسم سلیمانی واکنش‌های اغلب طنزآلود بسیاری به همراه داشته است.

این موضوع دستمایه مانا نیستانی برای کاریکاتور هفته بوده است.

@dw_farsi

زیباسازی شهری
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

📸 کاریکاتور هفته

بنا بر گزارش‌ها، میلیاردها تومان خرج خوراک و رفاه زائرانی شده که قرار است در مراسم راهپیمایی حکومتی اربعین شرکت کنند. حکومتی‌کردن آیین‌های مذهبی و دینی به منظور بهره‌برداری سیاسی همواره مورد انتقاد مخالفان و منتقدان نظام بوده است. منتتقدان می‌گویند، در شرایطی که اکثریت مردم ایران به خاطر کم‌آبی، بی‌برقی، گرانی و تورم وحشتناک و سایر مشکلات در رنج و بعضا درگیر مرگی تدریجی‌اند و انتقاد و اعتراض هم با تعقیب و سرکوب روبرو می‌شود، پول ملت صرف مراسمی می‌شود که حتی طبق قوانین جمهوری اسلامی هم جزو تعهدات و وظایف حکومت نیست.

این موضوع دستمایه مانا نیستانی برای کاریکاتور هفته بوده است.

@dw_farsi

منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

موافقت یا مخالفت با جنگ، از نظر من، الزاما به معنای وسط‌بازی نیست (البته از طرف هیچ جمعی حرف نمی‌زنم). مشکل این‌جاست که هادی عزیز، شیوه‌ی برخوردی که تو و برخی دوستان داخل کشور برای «گفتگو با حاکمیت» انتخاب کرده‌اید، ناخواسته رنگ‌وبوی وسط‌بازانه پیدا می‌کند؛ چون راه گفتگو را در پذیرش نسبی گفتمان و منطق حاکمیت می‌بینید. به همین دلیل، حتی در گفتگوی مشفقانه و ناصحانه‌ات با حکومت، گفتمان «دشمن‌مدار» را پذیرفته‌ای، فقط این آرزو را افزوده‌ای که کاش مرجعیت رسانه به داخل ایران برگردد تا رسانه‌های «دشمن» میدان‌دار نشوند.

اگر درگیری‌های کشورهای همسایه بر سر مرزها را کنار بگذاریم، اصل بر این است که هیچ کشوری ذاتاً دشمن کشور دیگر نیست؛ همه کشورها به‌دنبال منافع ملی خود هستند که گاه با منافع دیگران در تعارض یا همراهی قرار می‌گیرد و بر همان اساس، سیاست‌های مقطعی اتخاذ می‌کنند. بسیاری از کشورهای دنیا منتقد سیاست‌های اسرائیل‌اند، اما آن را «دشمن» نمی‌دانند، شعار نابودی‌اش را تکرار نمی‌کنند و خرج گروه‌های مسلح متخاصم آن را نمی‌دهند.
جمهوری اسلامی ، دشمن می سازد !
من هم آرزو دارم مرجعیت رسانه‌ها به داخل ایران برگردد و مردم بتوانند واقعاً حرف و نگاه خود را در رسانه‌های داخلی ببینند، اما چنین تغییری با پذیرش ضمنی دیدگاه‌های حاکمیت دست‌یافتنی نیست. تو، در مقام سانچو پانزای خوش‌نیت، نمی‌توانی به دن‌کیشوت بگویی: «به اژدها (که در واقع آسیاب بادی است) حمله نکن، چون برای قلبت بد است.» این دن‌کیشوت در اژدها دیدن آسیاب بادی نفع و عمد دارد و به حمله ادامه خواهد داد؛ تنها نتیجه این است که با پذیرفتن منطق ابلهانه و منفعت‌طلبانه او، خواسته یا ناخواسته در عملش شریک شده‌ای و در نگاه دیگران وسط‌باز به نظر می‌رسی.

به این ترتیب، به عنوان اهل رسانه، هیچ‌گاه اعتماد میلیون‌ها ایرانی امروز را که دسترسی به اینترنت دارند، به دست نخواهی آورد—حتی اگر دن‌کیشوت کمی فضای تنفس بیشتری برایت باز بگذارد. از نظر من، در چنین شرایطی، ما به جای صدها سانچو پانزای ناصح، به آدم‌های روشن‌بین، واقع‌بین و صریح‌گو نیاز داریم که فریاد بزنند «آسیاب، آسیاب است» و باج ندهند—کاری که امثال مصطفی مهرایین کرده‌اند. هرچه حجم روشنی آفتاب در جامعه بیشتر باشد، تاریکی خودبه‌خود عقب خواهد نشست.

آب مایه حیات و جمهوری اسلامی دشمن حیات است.

اختصاصی #ایران_رایز
اثر: مانا نیستانی

@iranriseonline

مانا نیستانی
@mananey

آغاز روزی خوب زیر پرچم نظام
@mananey