📸 کاریکاتور هفته:

ماشین اعدام جمهوری اسلامی بنا بر آمارها دوباره سرعتی کم‌سابقه گرفته است؛ اعدام چهار جوان کرد و نیز اعدام محمد قبادلو و فرهاد سلیمی جزو تازه‌ترین موارد در روزهای گذشته بوده‌ است. هم‌زمان صدای اعتراض فعالان حقوق بشر و مخالفان و منتقدان جمهوری اسلامی علیه مجازات‌ ظالمانه اعدام و تلاش برای بازداشتن حکومت از صدور احکام اعدام بیشتر، شدت و طنین بلندتری یافته است.

کاریکاتور این هفته مانا نیستانی برای دویچه وله با همین موضوع در ارتباط است.

@dw_farsi

یک طرح قدیمی، گویای وضعیت فعلی رژیم ایران

📸 انتخابات ۱۴۰۲‎
🔹 کاریکاتور از #مانا_نیستانی
#نه_به_اعدام #رای_بی_رای

@Farsi_Iranwire

تبلیغ شارلی ابدو برای نمایشگاه مشترک مانا نیستانی و کیانوش رمضانی

📸کاریکاتور هفته

تیم ملی فوتبال ایران در چارچوب رقابت‌های قهرمانی جام ملت‌های آسیا با پیروزی در مقابل ژاپن به مرحله نیمه نهایی راه یافت. شمار زیادی از کاربران در شبکه‌های اجتماعی با هشتگ "مهران سماک" به این پیروزی واکنش نشان دادند. 

مهران سماک، جوان ۲۷ ساله شامگاه ۸ آذر ۱۴۰۱ پس از شکست تیم ملی فوتبال ایران در مقابل آمریکا در جریان اعتراضات "زن، زندگی، آزادی" در انزلی، در حین بوق زدن در خودروی خود، هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد. در پی عدم همراهی ملی‌پوشان ایرانی با معترضان، در این شب مردم به شکل گسترده در شهرهای مختلف به خیابان‌ها آمدند و از باخت تیم ملی ابراز شادمانی کردند.

مهرشاد سماک، برادر مهران سماک پس ابراز خوشحالی برخی از کاربران فضای مجازی نسبت به برد ایران در مقابل ژاپن، نوشت: «سال گذشته همین بازیکنان بی‌غیرت یکبار شد کنار ما مردم باشند؟ یکبار شد برای نيكا، يلدا، حميدرضا، بهنام، عرفان، محمدمهدی کرمی و... که (جان دادند) استوری بذارن؟ نه چون براشون مهم نیست.»

این موضوع دستمایه مانا نیستانی در طرح کاریکاتور این هفته برای دویچه وله فارسی شده است.

@dw_farsi

به یاد مهران سماک
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

📸 چرخه بی اعتنایی
🔹 کاریکاتور از #مانا_نیستانی
#بیتفاوت_نباشیم #شرایط_سخت

@Farsi_Iranwire

📸 چرخه بی اعتنایی

🔹 کلیپ و کاریکاتور ساخته #مانا_نیستانی

#بیتفاوت_نباشیم #شرایط_سخت


@Farsi_Iranwire

📸 شوی انتخابات ایران
‎
🔹 کاریکاتور از مانا نیستانی

#انتخابات

@Farsi_Iranwire

من از حدود ۱۸ سالگی، یعنی از وقتی که توانستم تا حدودی عقل خودم را معیار قرار دهم، دیگر نه به اسلام و تشیع و نه هیچ اعتقاد دینی دیگری پایبند نبوده‌ام. تا قبل از آن البته تحت تأثیر میراث شوم اجتماعی-تاریخی و تربیت فسادانگیز رسمی و غیررسمی، به‌اصطلاح «مسلمانِ شیعه‌ی اثنی‌عشری» شمرده می‌شدم. اما بعد از آن هر جا که امنیتی احساس می‌کردم (یعنی در محافل کوچکِ خصوصی) این بریدگی‌ام از دین را اعلام می‌کردم.

الان که به آستانه‌ی دهه‌ی ششم زندگی‌ام رسیده‌ام، روند بیش از سی‌ساله‌ی دین‌گریزی‌ام همچنان تداوم دارد و روزبه‌روز نیز ژرف‌تر می‌شود، چنان‌که کوشیده‌ام آن را به سطح مطالعات علمی (عمدتاً فلسفی و تاریخی) ارتقا دهم. با این حال، گرچه تشت دین به‌ویژه در ایران بدجوری از بام افتاده است و اعلام عمومی «بی‌دینی» دیگر شجاعت و فضیلت بالایی نیاز ندارد، اما حس سبکی و رهایی عمیقی از آن می‌کنم. گویی غذای فاسدی را که مدت‌های مدیدی حالم را خراب کرده بود به یکباره بالا می‌آورم و سبک می‌شوم.

امیدوارم همه‌ی کسان دیگری که سرگذشتی کمابیش شبیه من دارند در #اعلام_بی‌دینی خود درنگ نورزند و این کنش فردی به کنشی جمعی تبدیل شود.

«بی‌دینان ایران متحد شوید!»، این شاید مهم‌ترین شعار و برنامه‌ی عمل برای بهروزی آینده‌ی ایران باشد. بی‌دینی حقی است که حقِ داشتن آن را نداشته‌ایم. این حق باید به‌رسمیت شناخته شود، هم در جامعه، هم در نظام حقوقی و هم در نظام سیاسی.

#من_بی‌دینم

از خودم:
عمری است که خداناباوران و دین‌ناباوران را در جامعه ایران نادیده گرفته اند که هیچ، به آنها تلقین کرده اند که خود را نادیده و ناچیز بپندارند، که اهل دین را برتر و صاحب حق و نظر آنها را مقدم بدانند. قصد من انکار جایگاه دین و مذهب در گذشته و حال جامعه ایرانی نیست اما ایران امروز، ایران کم سواد پنجاه سال پیش هم نیست. حکومت اسلامی با کارنامه چهل و پنج سال نابودکردن بی وقفه سرمایه های انسانی، محیط‌زیستی، مادی و معنوی کشور تجربه‌ای تلخ اما عبرت آموز شد تا بخش‌های زیادی - حتی از مذهبیون- جامعه، تفکر اسلام سیاسی را کنار بگذارند و بدنبال حکومتی زمینی باشند که دین را خرج قدرت سیاسی نکند، در این بین شک ندارم بی اعتقادی و دین‌ناباوری هم رشد چشمگیری داشته (حکومت اجازه نظرسنجی واقعی در کدام زمینه حساس برای دامنه قدرتش داده که به این یکی بدهد؟). جمعیت بی‌دینان ایران‌زمین بنا بر شواهد، گروهی کوچک و معدود نیستند اما عادت داده شده اند تا برای بقا ، برای ایمن ماندن، برای به بازی گرفته شدن در زمین حکومت و جامعه مذهب زده، خود را ناچیز و کوچک ببینند و بدتر، در آداب و رسوم و هویت گروه‌های مذهبی ذوب کنند. یکی از نمونه هایش جریان اصلاح‌طلبی دهه هفتاد که اصل و ریشه اش مذهبیون منتقد داخل حکومت بودند که با تاسیس روزنامه و مجلات اصلاح‌طلب ، تنها صدای منتقد اجازه یافته موجود را (بگذریم که همان هم با کلی توقیف و بازداشت و داغ و درفش همراه بود) شکل دادند که اکثر منتقدان و مخالفان غیرمذهبی - مثل من- هم برای کار و‌نقد نسبی شرایط ناگزیر جذب آنها و هویتی که تعریف کرده بودند میشدند. این باعث شد اصلاح‌طلبان چند صباح بعد، چنان خود و هویت و ریشه مذهبی‌شان را اصل و صاحب صلاحیت ببینند که وقتی گروههایی از روزنامه نگاران و فعالان از آنها گذر و هویت تازه برای خود تعریف کردند، به باورشان نمی‌آمد و آنها را «افراطی» و انحرافی یا جریانی فرعی و ناچیز می پنداشتند. بنظر من، ایران باید سرزمینی بشود برای زندگی تمام گروه‌های فکری، مذهبی و لامذهب کنار هم، برای مبارزه با این رژیم هم هموطنان، مذهبی و غیرمذهبی باید با هم همراه باشیم اما این همراهی به معنی ذوب شدن و حل یک گروه فکری در گروهی دیگر - به بهانه اکثریت یا اصلیت داشتن یا احترام یا…- نیست. بی‌دینان باید بتوانند براحتیِ دینداران، هویت فکری خود را اعلام کنند و به رسمیت شناخته شوند. ترس جان زیر سایه حکومت دیکتاتوری مذهبی را می فهمم و درک میکنم اما جهت حرکت ما دین‌ناباوران باید به سمتی باشد که اول خودمان، خودمان را به رسمیت بشناسیم و محترم و مستقل بدانیم. ما در کنار سایر گروه های فکری ‌مذهبی ، شهروندان صاحب حق در کشوریم.
مانا نیستانی
هشتم فوریه ۲۰۲۴
#من_بیدینم

📸 اجرای حکم قطع انگشتان سارق پنج گوسفند‎
‎
🔹 کاریکاتور از مانا نیستانی

#قطع_عضو #مجازات_غیرانسانی

@Farsi_Iranwire

کودکان کار
✍️ مانا نیستانی

@NashrAasoo 🔺

📸کاریکاتور هفته

راهپیمایی حکومتی ۲۲ بهمن ‌در حالی برگزار شد که یک شب پیش از آن در شماری از شهرها همچون تهران، کرج و کرمانشاه شعارهای شبانه علیه جمهوری اسلامی و علی خامنه‌ای از جمله "زن، زندگی، آزادی" و "مرگ بر خامنه‌ای" سرداده شد. علاوه بر این، بسیاری از مردم با بی‌اعتنایی به مواردی همچون حجاب اجباری مخالفت آشکار خود را با جمهوری اسلامی ابراز می‌کنند. 

همین موضوع دستمایه مانا نیستانی برای کاریکاتور این هفته بوده است.

@dw_farsi

پشت پنجره ها…
به مناسبت سالگرد پیروزی انقلاب خانمانسوز ۵۷
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی

Iran, behind the windows

یکی از عجیب‌ترین مشکلات #پرستاران کشور که شاید در دنیا نظیر نداشته باشد این است که دولت و به طور مشخص #وزارت_بهداشت و زیر مجموعه‌های آن مانند دانشگاه‌های #علوم_پزشکی، #بیمارستان و #مراکز_درمانی، قانون‌هایی را که ذره‌ای نفع #پرستار در آن باشد اجرا نمی‌کنند و از آن طرف قانون‌های بد و ناعادلانه علیه آن‌ها وضع می‌کنند.

برای مثال #قانون_بهره‌وری خیلی ساده و خلاصه می‌گوید که احدی از بالاترین مقام کشور تا رئیس جمهور، #وزیر_بهداشت و روسای دانشگاه‌های علوم پزشکی و… حق ندارند یک پرستار را بر خلاف رضایتش مجبور به #اضافه_کاری کنند اما در عمل این اتفاق می‌افتد و حتی پرستاران معترض با شدیدترین برخوردهای انضباطی روبرو می‌شوند از جمله اخراج و تعلیق!

در مقابل قوانینی مانند #تعرفه‌گذاری_خدمات پرستاری علیه پرستاران وضع می‌شود که به تبعیض‌های نجومی میان دستمزد پرستاران با #پزشکان دامن می‌زند. قانونی که در واقع تحقیر زحمات پرستاران است نه قیمت‌گذاری خدمات آنان.

از آن طرف پرستاران شاهد هستند همین وزارت بهداشت و مجلس و مراکزی که قانون تعرفه‌گذاری را علیه پرستاران وضع می‌کنند برای پزشکان «افزایش ۴۶ درصدی تعرفه‌های پزشکی» را تصویب می‌کنند و…

خلاصه اینکه شرایط حاکم بر #جامعه_پرستاری یکی دیگر از آش‌های شور مدیریت کشور است و شاید یکی از شورترین‌هایش!

کارتون: #مانا_نیستانی

@pareestar