دیدن سوسن تسلیمی در نقشی خیلی کوتاه در اکشن پساآخرالزمانی «خرچنگ سیاه» (آدام برگ، 2022) محصول سوئد، غم‌انگیز است. اسطورۀ بازیگری سینما و تئاتر ایران با نقش‌هایی به‌یادماندنی، با وجود موفقیت‌هایش در غربت و مهاجرت، شاید از سر ناچاری بالاخره کارش به این‌جا کشید. چهرۀ درهم‌شکسته‌اش در 72سالگی، همراه با نقشی که سزاوارش نیست، دوست‌دارانش را اندوهگین می‌کند.
@filmemrooz_official

بله، به راستی حیف که تسلیمی نقش مادربزرگ نگران فیلم‌ها و سریال‌های ما را از دست داد.

🔹 فقرزدایی ۱۴۰۱

کارتونی از مانا نیستانی

#اطلاع_رسانی #مانا_نیستانی #کاریکاتور
@Farsi_Iranwire

اکثریت خاموش
✍🏼 مانا نیستانی
@NashrAasoo🔻

🔹 ورودی زنان‌‎

کارتون از #مانا_نیستانی

#اسپری_فلفل #ممنوعیت_زنان_در_ورزشگاه

@Farsi_Iranwire

کاریکاتور هفته

خبر احداث مجتمع پتروشیمی در زمین‌های مرتعی منطقه حسین‌آباد، نزدیک تالاب میانکاله با واکنش شدید کنشگران اجتماعی و حامیان محیط زیست روبرو شده است.

در میان تناقض‌گویی مقامات دولت، کنشگران محیط زیستی کارزار"نه به پتروشیمی میانکاله" را در مخالفت با احداث پروژه پتروشیمی به راه انداخته‌اند. قرار است این کارزار که روز ۹ فروردین آغاز شده تا نهم خرداد ادامه یابد.

مانا نیستانی کاریکاتور این هفته برای دویچه وله را با نگاهی به این مباحث نقش زده است.
@dw_farsi

🔴 حرف‌های ضد و نقیض مقامات؛ گسترش مخالفت با احداث مجتمع پتروشیمی در میانکاله

خبر احداث مجتمع پتروشیمی در زمین‌های مرتعی منطقه حسین‌آباد، نزدیک تالاب میانکاله با واکنش شدید حامیان محیط زیست روبرو شده. هیئت دولت در سفر اخیر خود به استان مازندران، روز ۲۰ اسفند با حضور وزیر کشور کلنگ احداث این واحد صنعتی را به زمین کوبید؛ اما ساعاتی بعد، علی سلاجقه، رئیس سازمان حفاظت محیط زیست و معاون رئیس جمهور گفت «هنوز مجوز محیط زیستی برای این واحد پتروشیمی صادر نشده و کلنگ‌زنی انجام شده فاقد اعتبار است».

با این حال، برخی کاربران شبکه اجتماعی روز هشتم فروردین ویدیویی را منتشر کردند که در آن یک میکسر سیمان در ارتفاعات حسین‌‌آباد دیده می‌شود. آرش نیکخو، یکی از کاربران نیز گفته که "عملیات بتن‌ریزی پتروشیمی غیرقانونی میانکاله در میانه تعطیلات آغاز شد و پیش از این نیز، عملیات حفر پایه‌ها انجام شده بود".
در میان تناقض‌گویی مقامات دولت، کنشگران محیط زیستی کارزار #نه_به_پتروشیمی_میانکاله را راه انداخته‌اند. هدیه تهرانی، هنرپیشه باسابقه سینمای ایران نیز با نشر تصویری که گویا در میانکاله گرفته شده، به این کارزار پیوسته است.

@dw_farsi

نه به پتروشیمی میانکاله
منتشر شده در دویچه وله فارسی
مانا نیستانی
@mananey

🔸نت‌فلیکس و سونی پروژه‌های همکاری با ویل اسمیت را متوقف کردند

کمپانی فیلم‌سازی نت‌فلیکس قرار بود تازە‌ترین پروژه سینمایی خود تحت عنوان "Fast and Loose" را با بازی ویل اسمیت به روی صحنه ببرد. اما رفتار خشونت‌بار و بهت‌آور ویل اسمیت با کریس راک در جریان مراسم اسکار باعث شد تا این کمپانی پروژه ساخت فیلم را به حالت تعلیق دربیاورد.

این فیلم روایت رئیس یک باند مافیا بود، که پس از یک سوقصد حافظه خود را از دست می‌دهد. او با کنار هم گذاشتن سرنخ‌ها متوجه می‌شود که هویت دوگانه دارد: از یک سو رئیس باندی خلافکار و از سوی دیگر مامور سازمان سیا است.
@dw_farsi

از اول وقوع این اتفاق، بخاطر خطر ترویج واکنش‌های خشونت آمیز نسبت به شوخی و مطایبه و کار کمدی - گیریم تندترین و نابجاترین شکل آن- منتقد حرکت بازیگر معروف بودم. خصوصا این که جناب ویل اسمیت، حمایت از خانواده و همسر و بیمار و … کلی شعار موجه دیگر را بهانه برخورد فیزیکی با شوخی‌ئی کرده بود که خوشش نیامده. کمدین و طنزپرداز باید بتواند آزادانه با حساسیت ها بازی و شوخی کند، اولا نمی‌شود با منطق دنیای جدی پا به جهان کمدی گذاشت و همانجور قضاوتش کرد ثانیا در صورت دلگیری و اعتراض و خوش نیامدن می
شود بعدا بر سر آن بحث و جدل کرد یا به شوخی نخندید‌ و بی اعتنا رد شد. سانسور و سرکوب به هر بهانه، به خاطر محو بودن مرزها و خاصیت گسترش‌یابندگی سانسور، امری غیرقابل قبول و مضر است، بسیار مضرتر از یک شوخی نابجا که با بی اعتنایی عمومی محو می‌شود. ضرب و جرح و ترساندن کمدین و شوخی‌ساز مسیر را برای سانسور و خودسانسوری باز می‌کند.
این مقدمه را گفتم تا به این جا برسم: همانطور که منتقد جدی حرکت ویل اسمیت بودم، مخالف کامل چنین جریان و حرکتی هستم که بلافاصله رو می‌آورد به حذف متهم از صحنه‌های اجتماع و حرفه‌اش. ویل اسمیت در صحن اسکار رفتار بسیار زشتی کرد، مورد نقد گروه‌های متنوع اجتماعی و همکارانش قرار گرفت، عذر خواست و از عضویت آکادمی اسکار استعفا داد. حرکت او بار قانونی دارد، مدعی‌العموم می‌تواند بنا بر شکایت شاکی - اگر وجود داشته باشد - یا ضربه ای که امنیت جامعه زده- اگر زده باشد- حکمی متناسب با حرکت او صادر کند. آکادمی اسکار، به خاطر زیرپا گذاشته شدن اساسنامه اش می‌تواند او را متناسب با حرکت، تنبیه و سرزنش کند- لغو عضویت را که خودخواسته پذیرفته - چرا باید علاوه بر این‌ها کار و حرفه اش را هم از دست بدهد و حق بازیگری نداشته باشد؟ چون حرکت زشتی انجام داده یا اصل اخلاقی را زیر پا گذاشته؟ بر این اساس باید تعداد زیادی از افراد جامعه از جمله متولیان نتفلیکس و سونی را هم به خاطر بداخلاقی یا لغزش های مسیر زندگیشان از صحنه اجتماع حذف و طرد کرد. به خاطر این که ویل اسمیت بعنوان بازیگر، الگوی اخلاقی نسل جوان یا آدم‌های زیادی بوده؟ مشابه این استدلال را صدا و سیما و وزارت ارشاد ما چهل سال است به کار برده اند تا فاقدین صلاحیت اخلاقی با استانداردهای خود را ممنوع الفعالیت کنند، پیش از آن شوروی کمونیستی هنرمندان و نویسندگان ضدمرام‌های رسمی را بعنوان دشمن مردم از صحنه اجتماع و فرهنگ حذف می‌کرد، حذف آدم‌ها بر اساس معیارهای اخلاقی، روش غالب سیستم‌های ایدئولوژیک است نتیجه خود را هم پس داده! چرا باید همان را با عناوین دیگر به عنوان الگوهای حرکت های مدنی و اجتماعی نوین به خورد ملت بدهیم؟ به جای آن، افسانه‌ی الگو بودن هنرپیشه‌ها، نویسندگان و مشاهیر هنری را در‌هم‌بشکنیم و یاد بدهیم که یک هنرپیشه صرفا یک هنرپیشه است، کسی که می‌تواند جلوی دوربین خوب بازی کند و پشت صحنه به پرایرادی مابقی آدم‌ها باشد. اگر زمانی در اتوبوس جلوی چشم ملت جایش را داد به پیرها، قدیس و الگوی اخلاقی نمی‌شود، قدیسش نکنیم، آدمی است مثل همه با کلی ضعف بشری که یک جا هم ممکن است بلغزد
همانطور که همه ما مدام می لغزیم و این لغزیدن ها را عادی یا حق خود می‌دانیم چون دیده نمی‌شویم. حرکت ویل اسمیت باید مجازات شود، اما متناسب با جرم و از طرف نهادهای ذی‌‌ربط ، نه از طرف ملت.
جیمی کیمل مجری یکی از تاک‌شوهای معروف پیشنهاد جالبی داد. او از عذرخواهی ویل اسمیت استقبال کرد و گفت که یک حرکت دیگر این عذرخواهی را می‌تواند کامل کند: برگزاری یک جلسه roast کردن یا دست انداختن ویل اسمیت توسط کمدین های استندآپ در سالن معروف کمدی سنترال با حضور خود ویل اسمیت و مجری‌گری کریس راک.
کاری که در سنت آنها قدمت دارد: جمع می‌شوند و یکی یکی، رفیقی یا مشهوری را که در جمع نشسته با تندترین بذله‌ها مورد شوخی و هزل قرار می‌دهند و همه می‌خندند. چنین حرکتی، همراه با - مثلا- اختصاص پولی از طرف ویل اسمیت به کلاس‌های تربیت کمدین‌های استنداپ،‌ می تواند بهترین راه برخورد با مسأله در کنار تنبیه‌های نهادهای مرتبط باشد. بسیار مفیدتر از روش‌های حذفگرای مشابه نظامهای ایدئولوژیک. از آرمان‌های نوین مانند برابری جنسیتی، برابری نژادی، خشونت‌ستیزی و … ایدئولوژی تازه نسازیم.

💢نقاش «نابغه» یا مرد «منحرف»؛ جنبش Metoo نگاه‌‌ها به پیکاسو را تغییر می‌دهد

دامنه جنبش «می‌تو» (من هم) که طی سال‌های گذشته موضوع خشونت جنسی علیه زنان را در کانون توجه قرار داد اکنون به زندگی پابلو پیکاسو، یکی از سرشناس‌ترین نقاشان قرن بیستم رسیده است.

بیشتر بخوانید:https://bit.ly/3uT3XLe

@euronewspe

نتیجه این بحث‌ها قرار است چه باشد؟ آیا دو واحد «سیره نبوی پابلو پیکاسو» در دانشگاه‌ها تدریس می‌شده قرار است حذف شود؟ یا می‌خواهند تابلوهای او را از سطح گالری ها جمع کنند تا نسلهای بعد یک وقت گمراه نشوند و فکر کنند آدمیزاد با وجود رفتار و اخلاق و شخصیتی گند می‌توانسته، می تواند هنرمند مهم و موثری باشد؟ آیا فقط زن‌آزاری رفتاری نکوهیده و ناپسند است یا بچه‌آزاری، والدین‌آزاری، شوهرآزاری و … هم جزو بدرفتاری‌ها به حساب می‌آیند؟ با این حساب اگر مثلا بفهمیم ایزابل آلنده، مارگرت اتوود، اگاتا کریستی، مری شلی و … یک کدام از این رفتارهای دیگرآزار را داشته اند باید آثارشان را حذف کنیم؟ اگر استدلال این باشد که زن‌ازاری بخشی از فرهنگ مردسالاری سیستماتیک و تاریخی است، چطور راه مقابله ما با این سیستم فکری و اجتماعی که ریشه در قرنها شیوه زندگی آدمیزاد داشته، انقدر فردمحور می‌شود؟ وقتی قضیه انقدر فردی می‌شود بُعدی صرفا شخصی و اخلاقی پیدا می‌کند آنوقت حق داریم بپرسیم آیا مابقی هنرمندان و نویسندگان چه مرد و چه زن، همه در زندگی خصوصی خود پاک و مبرا از ضعف‌های انسانی و انواع و اقسام بدرفتاری‌ها بوده‌اند؟ آیا وظیفه ماست که با حذف آثارشان مخالفت‌مان را با زن‌آزاری، مردآزاری، کودک‌آزاری، والدین‌آزاری، همسایه‌آزاری، حیوان‌آزاری و … آن‌ها اعلام کنیم؟ من شخصا خودم را در چنین موقعیت پاکیزه و مبرایی نمی‌بینم، اگر شما خود را می بینید، مختارید تا کوچکترین نشانه های ناپاکان و کج‌رفتاران را از زندگی شخصی خود پاک کنید، دیوار خود را به نقاشی های نیک‌خصالان و کتابخانه خود را به کتابهای درستکاران- بنا بر تعریف خود از درستی و نیکی- اختصاص دهید ، اما چه کسی صلاحیت و حق پاکسازی زندگی جامعه را به این شیوه و سبک به شما یا هر فرد یا گروه دیگری اعطا کرده است؟

چرخه‌ی سرکوب
✍🏼 مانا نیستانی

@NashrAasoo🔺

🔶 کاریکاتور هفته

در چند روز اخیر معضل ریزگردها و آلودگی هوای تهران و دیگر کلان شهرها بار دیگر خبرساز شد و بحث‌های فراوانی را به دنبال داشت، از جمله در مورد علل بروز آن. معضل ریزگردها دستمایه مانا نیستانی برای کاریکاتور هفته بوده است.
@dw_farsi

ریزگردها

مانا نیستانی
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey

🔹رئیسی: پشت پرده گرانی‌های اخیر شناسایی شوند‎

کارتون از #مانا_نیستانی

#اطلاع_رسانی #گرانی

@Farsi_Iranwire

به ماجرای معلمی که موهای شاگردی را چیده فکر می‌کنم و به دوران دانش‌آموزی‌ام در دهه شصت که چقدر این صحنه در مدرسه، رایج و عادی بود. ناظم یا معلمی که موی بچه‌ای را می‌چید یا با ماشین روی سرش چهارراه می‌انداخت.
معلمی که با پرگار چوبی میخ دار دانش‌اموزان درس‌نخوان را کتک می‌زد، ناظمی که کشیده هایش بچه‌ها را پرت می‌کرد روی زمین. همکلاسی ریزقامتم که جای پنجه خانم معلم روی صورتش خراش انداخته بود. اینها گلچینی دم دستی از ده‌ها صحنه‌ای است که آن دوران دیده‌بودم و از مدرسه متنفرم کرده بود با آن که شاگرد اول بودم. احتمالا معلم داستان امروز ما خودش دانش‌آموز همان نسل و دوره بوده، تربیت شده همان سیستم.