ﻣﺎﻧﺎ ﻧﻴﺴﺘﺎﻧﻲ Mana Neyestani

هشت سالم که بود بابا مرد. مرگ ناگهانی‌ و زودهنگامش تبدیل شد به اولین رویارویی من با مفهوم مرگ، فهمیدم که آدم‌بزرگهای زندگی‌ام برخلاف تصور چقدر شکستنی‌اند و وحشت کردم. در عالم کودکی می‌ترسیدم که مادرم همانطور ناغافل مثل پدر از دنیا برود و من کاملا تنها و یتیم بشوم. بارها توی خواب مامان را نگاه و‌ وارسی می‌کردم تا مطمئن بشوم قفسه سینه اش بالاوپایین می‌رود و نفس می‌کشد. من کودکی را تمام وقت کنار مامان گذرانده بودم و شدیدا وابسته‌‌اش بودم. رک و راست، بچه ننه بودم. تصور از دست دادن مامان برایم قابل تحمل نبود اما مرگ بابا ثابت کرده بود هیچ بلایی ناممکن نیست. شبها قبل از خواب دعا می‌کردم ای کاش مامان انقدر زنده بماند تا من بزرگ و قوی بشوم، انقدر قوی و انقدر بزرگ که تحمل از دست دادن مادر آسان باشد. از دوران بزرگسالی چنین تصوری داشتم و نمی‌دانم چرا فکر می‌کردم اگر سی و هفت سالم بشود دیگر خوب است و به اندازه کافی بزرگ خواهم بود که فقدان را تاب بیاورم. الان چهل و هشت دارم، یازده سال بیشتر از سن کذایی.

مامان این چند وقت اخیر را بابت جسم تحلیل رفته اش خیلی سخت و بد گذراند. تیرنگ مرتب گزارش احوالش را برایم می‌فرستاد که اغلب دردناک و غم‌انگیز بودند، رنج اصلی را البته تیرنگ می‌برد که‌ جور نبودن من و توکا را می‌کشید، از مامان مراقبت می‌کرد و شاهد خاموش شدن تدریجی او بود، من فقط با تجسم و تخیل صحنه هایی که می‌گفت از راه دور درد می‌کشیدم.

دیشب که تیرنگ خبر داد مامان از درد و رنج بدن رها شده و برای همیشه آرمیده، انگار دوباره همان پسربچه هشت ساله بودم که این بار کابوسش واقعیت پیدا کرده و کاملا تنها شده. بزرگسالی، آن سوپرمن مقاومی را که تصور می‌کردم از من نساخت. تنها فرقی که با هشت سالگی کرده‌ام انبوهی خاطره است که به آنها پناه می‌برم. سعی می‌کنم در دل آن خاطره ها مامان را دوباره سالم به یاد بیاورم، در روزهای اوجش با همان لبخند پر انرژی که با دیدن ساده ترین زیبایی ها بر صورتش می‌شکفت و ردیف دندان‌های سفیدش را به نمایش می‌گذاشت.

😢5

13K views09:42