قطار انقلاب و اسکوتر خامنه‌ای

منتشره در دویچه وله فارسی

مانا نیستانی

@mananey

مناظره
✍️ مانا نیستانی

@NashrAasoo 🔺

🎥برای ساسان نیک‌نفس‎
#مانا_نیستانی #زندانیان_سیاسی
#ساسان_نیک‌نفس #قوه_قضاییه
#آن_سوی_خبر

@Farsi_Iranwire

مرگ بر بدحجاب...مگر زمان انتخابات‎

کاری از مانا نیستانی

#راستی_آزمایی #انتخابات_ریاست_جمهوری #بد_حجاب #مانا_نیستانی #انتخابات
@Farsi_Iranwire

🌅 کاریکاتور هفته

بوتاکس کردن برخی از نامزدان، به ویژه بعضی از ۵ نامزد اصولگرای تایید صلاحیت شده برای انتخاب ریاست جمهوری، واکنش‌های زیادی را در محافل رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی به دنبال داشت. مانا نیستانی هم این موضوع را دستمایه طرح کاریکاتور هفته کرده است.

@dw_farsi

بوتاکس‌شدگان حاکمیت
مانا نیستانی
منتشره در دویچه وله
@mananey

🔹غرغر بسه رأی بده

کارتونی از مانا نیستانی


#انتخابات #مانا_نیستانی #بهنوش_بختیاری #رای


@Farsi_Iranwire

بیانیه‌ی ناکجا در ادامه‌ی راه..


نشر ناکجا در سال ۲۰۱۲ در پاریس افتتاح شد. هدف این انتشارات، پس از تجربه‌های تلخ سانسور در حوزه‌های ادبیات در ایران، در سال‌های آخر ریاست خاتمی و احمدی‌نژاد، این بود که به متونی که به هر دلیل از تیغ سانسور وزارت ارشاد جمهوری اسلامی عبور نمی‌کرد امکان منتشرشدن و خوانده‌شدن را بدهد، جبر سانسورگر را رد کند. در طول این نه سال نزدیک به دویست کتاب داستان و شعر، کتاب‌های مرتبط با ادبیات و مسائل اجتماعی، داستان مصور و کتاب صوتی و موسیقی همراه با کتاب‌های دوزبانه در نشر ناکجا منتشر شد. آسان نبود راهی را بازکردن در کویر مطالعات ایرانیان خارج از ایران، آسان نبود زنده‌ماندن با وجود فشارهای گوناگون از طرف حکومت استبدادگر و استقلال فکری، معنوی و مادی، بی‌هیچ کمکی از هیچ نهادی.
پس از نه سال به نظر می‌آید که حکومت اسلامی در میدان مبارزه‌ی سانسور شکست خورده و امروز، با وجود ناشران خارج از کشور و اینترنت، دیگر کمتر متنی، که حرفی برای گفتن داشته باشد و نتواند در سیستم اسلامی مجوز بگیرد، نادیده و بی‌صدا بماند.

این اما تازه اول راه است. حکومت اسلامی تنها یک غول بی‌شاخ‌ودم نیست که دیگر این روزها به آخر عمرش رسیده و دست‌وپا می‌زند و ظلم و استبداد را به جایی رسانده که هیچ راه دیگری به‌جز سقوط برایش باقی نمانده. نه، این غول بی‌شاخ‌ودم در آستینش مارهای بسیار پرورانده، و در رکابش کودکان بسیار را در طول این چهل‌وسه سال بار آورده است، کودکانی که، گرچه ناخلف بودند و برای پدرکشی عزم خود را جزم کرده، از خانه‌ی پدری فرار کردند و سپس مخالفت خود را به او نشان دادند، بخشی از آنها، راست در آغوش غرب، جهان سرمایه‌داری و مصرف‌گرایی، و نظم نوین این جهان که بر اساس اخلاق‌گرایی و نظام پالیتیکلی کارکت (نزاکت سیاسی) هدایت می‌شود افتادند و ابزارشان را برای رسیدن به هدفشان از همان غول بی‌شاخ‌ودم، از همان پدر ظالم، از همان معلم همه‌چیزدانِ قلدر وام گرفتند: حذف، حذف، حذف…
کنسل کالچر، فرهنگِ حذف.

از فعالان اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، خبرنگار، هنرمند، نویسنده و غیره گرفته، تا انفلوئنسرهای شبکه‌های اجتماعی (که اکثر اوقات یکی هستند) در پس ذهنشان این تفکر جاری‌ست که البته که هیچ‌چیز ممنوع نیست، مگر آنچه من با آن مخالفم.
چهل‌وسه سال پیش هم بنیانگذار حکومت اسلامی به جمعی از روشنفکران که رفته بودند تکلیف آزادی خود را با او روشن کنند گفته بود: البته که همه‌چیز مجاز است، اما در محدوده و چهارچوب عرف و قوانین اسلامی…
چهل‌وسه سال گذشت، مقدسات عوض شدند، قرآن‌ها تغییر کردند، ارزش‌ها جابجا شدند، اما ذهنیت سانسور سر جایش ماند. با فلان مقدسات شوخی نکنید، به فلان عقاید توهین نکنید، فلان جنبش را نقد نکنید… به مقدسات ما دست نزنید. آن زمان مقدسات در دست اکثریت‌ها چرخید، امروز در دست اقلیت‌ها. در هر دو دوره، دوران دورانِ مظلومیت‌نمایی‌ها بود تا بسته شود این‌دهانِ مزاحمِ مخالف. این جمله‌ای‌ست که از همه بیشتر در شبکه‌های عمومی به چشم می‌خورد: ببند آن دهانت را…

غول بی‌شاخ‌ودم بسته بود دهان‌ها را، اما موفق نشده بود آنها را ساکت کند. فرزندانش آمده‌اند تا کار را تمام کنند.
این بار، بازی بازی دموکراسی‌ست و بازی با افکار عمومی، با پرونده‌های جعلی، با جهت‌دادن به اخبار، با معیار قراردادن اخلاق‌گرایی تا خفه‌کردن یا گوشه‌نشین‌کردن مخالف.
ما نمی‌توانیم، پس از تحلیل تاریخ، والدین‌مان را نقد کنیم که این چه انقلابی بود و شما چطور در همان ماه‌های اول تن به بازگشت سانسور و سانسورگر دادید درحالیکه می‌دانستید چه آشی برایتان پخته‌اند، و امروز همان آش را دوباره بچشیم و چشم بپوشیم و بگوییم ما نمی‌دانستیم چه بلایی دارند سر ما می‌آورند.