بمباران سکوت
✍️ کاری از مانا نیستانی

@NashrAasoo 🔺

نامه اعتراضیِ ۲۵۰ هنرمند تئاتر به وزیر ارشاد
250 هنرمند تئاتر در بیانیه‌ای خطاب به سیدعباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد جمهوری اسلامی خواستار تسهیل در صدور مجوز عرضه فیلم‌تئاترها شدند.


در این بیانیه آمده است:
«جناب آقای عباس صالحی

وزیر محترم وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی

ما ممیزی را رعایت کرده‌ایم؛ نه چون دوستش داریم یا پذیرفته‌ایمش یا برای‌مان محترم است؛ بلکه چون ساکن سرزمینی هستیم که عاشقانه دوستش داریم، و قانونِ این سرزمین ـ خوب یا بد ـ ممیزی را بر گردن ما نهاده. ما در همه‌ کارهای خود، پیش از تولید، به این ممیزی فکر می‌کنیم و رعایتش می‌کنیم و اگر چیزی از دست‌مان در برود ممیزان زحمتش را می‌کشند. پس این نامه درباره‌ کلیت ممیزی نیست. بلکه به موضوعی در دل ممیزی می‌پردازد.

نگاهِ همکارانِ سینمایی شما - با توجه به اعتقاد به لزوم ممیزی - کاملن صحیح است؛ تغییر رسانه و طیف گسترده‌ مخاطب، ملاحظات دیگری می‌طلبد؛ همان‌طور که ممیزی تلویزیون - رسانه‌ای در خانه‌ همگان، با سینما - رسانه‌ای بسته به انتخابِ تماشاگران - متفاوت است. اما موضوع تئاتر کمی فرق می‌کند.

اگر تئاتر قرار بود از تلویزیون پخش شود، اعمالِ افزوده‌ ممیزی‌های موردنظر قابل فهم بود چون اثر در برابرِ تماشاگرانِ اتفاقی قرار می‌گیرد. اما پخش آن در شبکه‌ نمایش خانگی، گرچه به نسبت تماشاگران تالار تئاتر، بسترِ ارائه‌ گسترده‌تری‌ست، اما گستره‌ مخاطبان آن را افزایش نخواهد داد.

تعداد کل بینندگانِ یک تئاتر، با تعداد بینندگان مجازیِ آن در کل ایران به نسبتِ جمعیت شهر به کشور، چندان تفاوتی نخواهد داشت. بینندگانِ سریال‌ها یا فیلم‌های ارائه‌شده در رسانه‌ی مجازی، به تماشای تئاتر نخواهند نشست. قیاس کنید تعدادِ مخاطبینِ تله‌تئاترهای تلویزیون را با تعداد بینندگانِ سریال‌ها تا صحتِ گفته‌ ما را دریابید.

تئاتر تعداد بینندگانِ مشخصی دارد که با تغییر رسانه تغییر نخواهد کرد و سختگیریِ شما تنها علاقمندانِ تئاتر در دیگر شهرها یا کسانی که به دلایل شغلی و زمانی که امکانِ حضور ندارند را از یک فعالیت کاملن سالم فرهنگی محروم خواهد کرد.

از طرفِ دیگر از آن‌جا که تئاتر به دلیل محدودیت‌هایش از خیره‌کنندگی‌های تکنیکیِ سینما برخوردار نیست، گسترش جذابیت را در چالش‌های اندیشه‌ورزانه می‌جوید. به همین دلیل است که ممیزی متفاوتی می‌طلبد؛ همان‌طور که در یک برنامه‌ تاریخی یا مستند یا برنامه‌های سیاسی فرهنگیِ گفت‌وگومحور، در همین تلویزیونِ خودمان، تصاویری به نمایش در می‌آید یا حرف‌هایی گفته می‌شود، که هیچ نشانی از آن‌ها در سریال‌ها و فیلم‌ها نیست. تئاتر گسترش جذابیت خود را در همین اندیشه‌ورزی می‌جوید. لذا ما هنرمندانِ تئاتر خواهشمندیم با سختگیری و ایجادِ ممیزیِ جدید برای پخش آنلاینِ تئاترها

1. تئاترها را کم‌خاصیت و کم‌مایه نکنید.

2. فرهنگ‌دوستانِ بی‌دسترس به اجراهای زنده را از این امکانِ موجودِ فرهنگی محروم نکنید.

خودمان رعایت می‌کنیم ! به بهانه نامه ۲۵۰ تئاتری به وزیر ارشاد
منتشره در دویچه وله فارسی
مانا نیستانی
@mananey

حذف می‌کنم پس هستم

منابع خبری حامی جمهوری اسلامی ایران، عکسی جعلی از حامد اسماعیلیون در کنار مریم رجوی، رهبر سازمان مجاهدین خلق، منتشر کردند تا افکار عمومی را از واقعیت‌هایی که خانواده‌های کشته‌شدگان هواپیمای اوکراینی بیان می‌کنند، منحرف کنند.

کاتون اثر مانا نیستانی

@mananey

در سایت کمپین «ما شهروندان دیجیتال»

#حامد_اسماعیلیون #دادخواهی #پرواز۷۵۲ #فتوشاپ #هواپیمای_اوکراینی #تحریف_واقعیت #ما_شهروندان_دیجیتال

@DigitalShahrvand

🔹 حمله پلیس به معترضان در منطقه غیزانیه اهواز

ماموران پلیس برای باز کردن جاده «غیزانیه» اهواز که از سوی گروهی از معترضان بسته شده بود، اقدام به تیراندازی کردند.

کانال تلگرام «عصر جنوب» نوشته روز شنبه سوم خرداد گروهی از مردم در اعتراض به قطع شدن آب شرب منطقه اقدام به بستن جاده کردند که با دخالت یگان‌های ویژه این اعتراض به خشونت کشیده شد.

فیلم‌هایی از این اعتراض در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده که نشان می‌دهد پلیس برای متفرق کردن معترضان اقدام به تیراندازی می‌کند.

گزارش شده که نیرو‌های یگان ویژه برای متفرق کردن معترضان اقدام به ضرب و جرح آنها نیز کرده‌اند.

این گزارش‌ها می‌گوید که معترضان ابتدا مقابل بخشداری بخش غیزانیه تجمع کرده و سپس جاده قدیم اهواز - ماهشهر (امیدیه) را مسدود کردند.

در پی این تجمع، نیروی انتظامی و یگان ویژہ با تیراندازی هوایی و گاز اشک‌آور وارد عمل شد تا بزرگراه را باز کند.

کانال «مردم‌سالاری» هم نوشته که تصاویری از مصدومیت برخی تجمع‌کنندگان از ناحیه پا در پی این تیراندازی را در اختیار دارد.

بخش غیزانیه یکی از سه بخش تابعه و بزرگترین بخش شهرستان اهواز است که در بخش شرقی واقع شده‌ و ٨٣ روستا با بیش از ۲۵ هزار نفر جمعیت دارد.

شغل اکثر ساکنان کشاورزی و دامپروری است و سالهاست به دلیل کمبود آب دچار مشکل هستند.

#اخبار_ایران #خوزستان
@Farsi_Iranwire

🔹حل مشکل آب غیزانیه اهواز
#مانا_نیستانی #خوزستان #بحران_آب
@Farsi_Iranwire

🔹به نام ناموس؛ قتل فجیع دختر ۱۳ ساله به دست پدر

«رومینا دانش‌آموز سیزده‌ساله تالشی به جرم عاشق شدن و فرار به‌قصد ازدواج با پسری که دوستش داشت دستگیر شد و با اینکه اصرار کرده بود او را به پدرش تحویل ندهند، توسط قاضی دادگاهی در شهرستان محل اقامتش به خانواده‌اش بازگردانده شد. متاسفانه او پنج‌شنبه اول خرداد به شکلی فجیع در خواب توسط پدرش به قتل رسید.»

این جملات متن پیغام یک منبع نزدیک به خانواده «رومینا اشرفی» است. دختر ۱۳ ساله اهل شهرستان حویق از توابع تالش در استان گیلان. شهر کوچکی که نزدیک به ۵۰۰۰ نفر جمعیت دارد، طبعا همه در آن همدیگر را می‌شناسند و خبر فرار یک دختر نوجوان در آن به‌مثابه شهرهای کوچک دیگر در ایران می‌تواند به بهانه «بی‌آبرویی» به یک فاجعه تبدیل شود.

ماجرای خشونت‌های منجر به قتل در مورد زنان در ایران، قصه امروز و دیروز نیست. در کشورهایی مانند ایران که تفکر قیم‌مآبانه و مردسالار، مرد را مالک و صاحب زن می‌داند و هر رفتار خارج از چهارچوب‌های برساخته خود را نوعی «بی‌آبرویی» تلقی می‌کند، زنان و دختران اولین قربانیان خشونت‌های این تفکر خواهند بود. ‌

روز ۲۴اردیبهشت۱۳۹۹ یعنی تنها ۶ روز پیش از اتفاقی که برای رومینا رخ داد، خبر قتل «هاجره حسین‌بُر»، زن جوان بلوچی که به دست همسرش به قتل رسید توسط «کمپین فعالان بلوچ» منتشر شد. نزدیکان همسر هاجره می‌گفتند که او قربانی مسايل ناموسی شده اما بستگان و همسایگان هاجره، همسر او را تحت‌تاثیر مواد مخدر توصیف کرده و می‌گفتند هر بار تا مرز مردن هاجره را کتک می‌زده و این بار این ضرب و شتم‌ها منجر به مرگ زن جوان شده است. پس از رسانه‌ای شدن خبر قتل هاجره، خبر کشته شدن زن دیگری در سیستان‌وبلوچستان رسانه‌ای شد.

«زبیده»، زن چهل‌ساله‌ای که گفته می‌شد توسط همسرش به آتش کشیده شده و براساس ادعای نزدیکانش، همسرش تلاش کرده بود این قتل را به شکل خودسوزی صحنه‌سازی کند و بعد از محل ارتکاب قتل متواری شده بود .

منبع آگاهی که درباره قتل رومینا با ایران‌وایر گفتگو کرده است می‌گوید: «رومینا متولد ۱۳۸۵ بود. با پسری از همشهری‌هایش دوست شد. خانواده‌اش سنتی نبودند اما پدرش خشن، معتاد و بیکار بود. فرار او شاید بیشتر از شرایط و محیط خانه بود. قتلش خیلی فجیع بود. پدرش هم بازداشت و به مراجع قضایی تحویل داده شده است اما چه فایده‌ای دارد؟ رومینا مرده است. آن‌هم به بدترین شکل ممکن.»

گزارش مریم دهکردی را اینجا بخوانید👇
#اخبار_ایران #خشونت_خانگی #زنان
@Farsi_Iranwire

قتل ناموسی
طرحی بازنشری به بهانه قتل دختر تالشی
مانا نیستانی
@mananey

🔹 آبیاری درخت شوم؛ برای رومینا اشرفی

کاری از مانا نیستانی

#مانا_نیستانی #رومینا_اشرفی #زن_کشی #قتل_ناموسی
@Farsi_Iranwire

تربیت
✍️ کاری از مانا نیستانی
@NashrAasoo 🔺

🔹مانا نیستانی: بابت یک احتمال، ۱۵ سال واقعا مجازات کشیده و زجر داده شده‌ام و ظاهرا ادامه خواهد داشت

خرداد ۱۳۸۵، زندگی «مانا نیستانی» ناگهان دگرگون شد. او را به خاطر استفاده از کلمه «نمنه» از زبان یک «سوسک» در کمیک استریپ «چه کنیم که سوسک‌ها سوسک‌مان نکنند»، متهم به توهین به ترک‌ها کردند.

ساکنان شهرهای ترک‌نشین ایران در واکنش به انتشار این کاریکاتور، دست به اعتراضات گسترده زدند. این اعتراضات با سرکوب حکومت مواجه و منجر به کشته شدن چند معترض شد. نیستانی را هم بازداشت کردند که پس از مدتی به ناچار تن به مهاجرت داد.

مانا نیستانی در طول سال‌های گذشته، بارها درباره این کاریکاتور و آن چه بعد از خرداد ۱۳۸۵ بر او رفته، توضیح داده و تاکید کرده که در همه این سال‌ها قربانی یک سوءتفاهم بوده است. با این حال، هنوز هم عده‌ای از فعالان ترک به دیده تردید به روایت نیستانی می‌نگرند.

هفته گذشته در بخش بلاگ‌های «ایران‌وایر»، یادداشتی درباره ریشه‌ها و پیامدهای اعتراضات آذربایجان در سال ۱۳۸۵ منتشر شد که ابهاماتی را در خصوص کاریکاتور مانا نیستانی و آن‌چه منجر به شکل‌گیری اعترضات شده بود، مطرح می‌کرد.

گفت‌وگوی زیر، پاسخ مانا نیستانی به ابهامات مطرح شده است. سوالات این گفت‌وگو از سوی «پرویز یاری»، روزنامه‌نگار و «اورال حاتمی»، جامعه‌شناس که هر دو از فعالان ترک هستند، مطرح شده‌اند.
**

ایده کمیک‌استریپ «چه کنیم که سوسک‌ها سوسک‌مان نکنند» چه‌طور پدید آمد؟ آیا پیشنهاد تهیه آن توسط شما مطرح شد یا به صورت پروژه‌ای از پیش طراحی شده بود که از شما نیز برای همکاری در آن دعوت کردند؟

«چه کنیم سوسک‌ها سوسک‌‌مان نکنند»، کمیک استریپ نبود، متنی بود در آغاز فصل گرم و پیدا شدن سروکله سوسک‌ها در خانه‌ها که با لحنی شوخ‌طبعانه، از دهان یکی از شخصیت‌های ثابت بخش کودک و نوجوان ضمیمه آخرهفته «ایران جمعه» بیان می‌شد. «سهیل»، کودک ۱۰، ۱۲ ساله کارتونی همراه با دوستان شیطانش، «چنگیز»، «منصور» و «خسرو»، گروهی تشکیل داده بودند که براساس ترکیب اول اسم‌هایشان، «چ.س.م.خ» نامیده می‌شد. فکر کنم شکل این اسم، «چس‌مخ»، جدی و رسمی نبودن فضای ایران جمعه کودک، پاستوریزه نبودنش و میل به شیطنت کودکانه را نشان می‌داد. در صفحه اول هر هفته، یا داستانی شخصیت‌های اصلی را درگیر می‌کرد، یا مصاحبه‌ای خیالی با شخصیتی کارتونی برگزار و یا در چند مرحله، یک آموزش داده می‌شد. تمام این متن‌ها در شوخ‌طبعانه بودن اشتراک داشتند و اگر به صورت مصاحبه یا آموزش بودند، از زبان یکی از اعضای «چ.س.م.خ» با زبانی خودمانی و غیررسمی نوشته می‌شدند.

ادامه گفتگوی پرویز یاری و اورال حاتمی با مانا نیستانی را اینجا بخوانید👇
#اخبار_ایران #مانا_نیستانی #اعتراضات_آذربایجان #اقلیتهای_قومی
@Farsi_Iranwire

🔶 کاریکاتور هفته از مانا نیستانی

قتل فجیع رومینا اشرفی، دختر ۱۳ ساله به دست پدرش با عناوینی چون "قتل ناموسی" و "دفاع از آبرو" بازتاب گسترده‌ای در میان فعالان سیاسی، مدافعان حقوق کودک، کاربران شبکه‌های اجتماعی و در کل در افکار عمومی داشته است. برای بررسی ریشه‌های این قتل دلخراش باید به لایه‌های آشکار و پنهان نظام ارزشی در درون جامعه کنونی ایران نگاهی انداخت. برخی رسانه‌های داخلی با دستکاری عکس رومینا، کوشیده‌اند که "حجاب اسلامی" مورد سوال قرار نگیرد. این موضوع دستمایه کاریکاتور این هفته مانا نیستانی برای دویچه وله فارسی است.

https://p.dw.com/p/3cxq2
@dw_farsi

حتی بعد از مرگ
مانا نیستانی
@mananey
منتشره در دویچه وله فارسی

🔹 از آبرویت دفاع کن!
کاری از #مانا_نیستانی
#رومینا_اشرفی #قتل_ناموسی #خشونت_خانگی
@Farsi_Iranwire

اشک تمساح...
اثر توکا نیستانی

🔹جنگل زاگرس می‌سوزد
#اخبار_ایران #محیط‌زیست_ایران #مانا_نیستانی
@Farsi_Iranwire

سال شصت و چهار میلادی، آتش‌سوزی بزرگی شهر رم را نابود کرد. بسیاری از مردم رم عقیده داشتند که «نرون» امپراطور خودکامه زمانه، هنگام آتشسوزی چون نمایشی زیبا آن را از پنجره کاخ خود می‌دیده و با الهام از منظره دلربای زبانه‌های آتش، نواهایی با چنگ می‌نواخته‌است. معلوم نیست که این ادعا صحت داشته باشد اما تصویر نرون درحال چنگ‌نواختن بر فراز شهر آتش گرفته تبدیل به تصویری نمادین و ماندگار از احوالات روحی حاکمان خودکامه شد.