یک نفر دارد مرا هر دَم هوایی می کند عاشقم کرده ولی بی اعتنایی می کند
بی وفا با اینکه می داند دلم درگیر اوست مثل یک بیگانه او از من جدایی می کند
دل به سودای کسی جز او نمی گوید سخن در دلِ من او فقط فرمانروایی می کند
آرزو کردم بماند ،در کنار من نماند من نمی دانم چرا او بی وفایی می کند
باوجود اینکه می آزارد این دل را ولی دل مرا همواره سمتش رهنمایی می کند
چند روزی می شود از او ندارم یک خبر غم درون سینه ام زور آزمایی می کند
شب که می آید دلم آرام می گیرد کمی شب مرا در گیرِ حسی ماورایی می کند
آسمان هم صحبت ماه است و می خندد ولی ماه من پس ای خدا کی رونمایی می کند?

دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم
وین درد نهان سوز نهفتن نتوانم
تو گرم سخن گفتن و از جام نگاهت
من مست چنانم که شنفتن نتوانم
شادم به خیال تو چو مهتاب شبانگاه
گر دامن وصل تو گرفتن نتوانم
با پرتو ماه آیم و چون سایه ی دیوار
گامی ز سر کوی تو رفتن نتوانم
دور از تو، من سوخته در دامن شب ها
چون شمع سحر یک مژه خفتن نتوانم
فریاد ز بی مهری ات ای گل که درین باغ
چون غنچه ی پاییز شکفتن نتوانم
ای چشم سخن گوی تو بشنو ز نگاهم
دارم سخنی با تو وگفتن نتوانم

تو را من چشم در راهم شباهنگام که می گیرند در شاخ تلاجن 
سایه ها رنگ سیاهی وزان دلخستگانت راست اندهی فراهم تو را من چشم در راهم.
شباهنگام، در آن دم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام. گرم یادآوری یا نه، من از یادت نمی کاهم تو را من چشم در راهم.

مرا می‌خواستی تا شاعری را
ببینی روز و شب دیوانه‌ی خویش
مرا می‌خواستی تا در همه شهر
ز هر کس بشنوی افسانه‌ی خویش
مرا می‌خواستی تا از دل من
برانگیزی نوای بی‌نوایی
به صد افسون دهی هر دم فریبم
به دل سختی کنی بر من خدایی!
مرا می‌خواستی تا در غزل ها
تو را «زیباتر از مهتاب» گویم.
تنت را در میان چشمه‌ی نور
شبانگاهان مهتابی بشویم
مرا می‌خواستی تا نزد مردم
تو را الهام‌بخش خویش خوانم
به بال نغمه های آسمانی،
به بام آسمان‌هایت نشانم؛
مرا می‌خواستی تا از سر ناز
ببینی پیش پایت، زاری ام را
بخوانی هر زمان در دفتر من
غم شب تا سحر، بیداری ام را
مرا می‌خواستی اما چه حاصل
برایت هر چه کردم باز کم بود!
مرا روزی رها کردی در این شهر
که این یک قطره دل دریای غم بود!
تو را می‌خواستم تا در جوانی
نمیرم از غم بی‌همزبانی،
غم بی‌همزبانی سوخت جانم
چه می‌خواهم دگر زین زندگانی؟

چه‌ها با جان خود دور از رخ جانان خود کردم
مگر دشمن کند این‌ها که من با جان خود کردم
طبیبم گفت درمانی ندارد درد مهجوری
غلط می‌گفت خود را کشتم و درمان خود کردم
مگو وقتی دل صد پاره‌ای بودت کجا بردی
کجا بردم ز راه دیده در دامان خود کردم
ز سر بگذشت آب دیده‌اش از سر گذشت من
به هر کس شرح آب دیدهٔ گریان خود کردم
ز حرف گرم وحشی آتشی در سینه افکندم
به او اظهار سوز سینهٔ سوزان خود کردم

وقتی گریبان عدم با دست خلقت می درید
وقتی ابد چشم تو را پیش از ازل می آفرید
وقتی زمین ناز تو را در آسمان ها می کشید
وقتی عطش طعم تو را با اشک هایم می چشید
من عاشق چشمت شدم  نه عقل بود و نه دلی
چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی
یک آن شد این عاشق شدن دنیا همان یک لحظه بود
آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود
وقتی که من عاشق شدم شیطان به نامم سجده کرد
آدم زمینی تر شد و عالم به آدم سجده کرد
من بودم و چشمان تو نه آتشی و نه گلی
چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی
من عاشق چشمت شدم شاید کمی هم بیشتر
چیزی در آن سوی یقین شاید کمی هم کیش تر
آغاز و ختم ماجرا لمس تماشای تو بود
دیگر فقط تصویر من در مردمک های تو بود

آنقدر دارم یادگار از تو که فرزندم، با زخم‌های من بیاموزد شمردن را

تو آرزوی منی، من وبال گردن تو
تو گرم کشتن من، من به گور بردن تو
تو آبروی منی، پس مخواه بنشینم
رقیب تاس بریزد به شوق بردن تو!
تویی نماز و منم مست، مانده ام چه کنم
که هم اقامه خطا هم سبک شمردن تو
سپرده ام به خدا هرچه کرده ای با من
خطاست دست کسی جز خدا سپردن تو
خدا کند که نفهمی غمت چه با من کرد
که مرگ من نمی‌ارزد به غصه خوردن تو

با همین دست، به دستان تو عادت کردم
این گناه است ولی جان تو عادت کردم
جا برای منِ گنجشک زیاد است ولی
به درختان خیابان تو عادت کردم
گرچه گلدانِ من از خشک شدن می‌ترسد
به ته خالی لیوان تو عادت کردم
دستم اندازه‌ی یک لمس بهاری سبز است
بس‌که بی‌پرده به دستان تو عادت کردم
مانده‌ام آخر این شعر چه باشد انگار
به ندانستن پایان تو عادت کردم

تو مرا آزردی، که خودم کوچ کنم از شهرت
تو خیالت راحت؛
می‌روم از قلبت
می‌شوم دورترین خاطره در شب‌هایت.
تو به من می‌خندی و به خود می‌گویی
باز می‌آید و می‌سوزد از این عشق
ولی برنمی‌گردم، نه
می‌روم آنجا که دلی بهر دلی تب دارد
عشق زیباست و حرمت دارد.

از بیم رقیب جستجویت نکنم
وز طعن حسود گفت‌وگویت نکنم
لب بستم و از پای نشستم اما
این را نتوان که آرزویت نکنم

من و یک لحظه جدایی ز تو، آن گاه حیات؟
اینقدر صبر به عاشق نسپرده است کسی
لب نهادم به لب یار و سپردم جان را
تا به امروز به این مرگ نمرده است کسی

گفته بودم شادمانم؟ بشنو و باور مکن
گاه می‌لغزد زبانم، بشنو و باور مکن
گفتی آیا در توانت هست از من بگذری؟
گفتم آری می‌توانم، بشنو و باور مکن

نه غزل نوشته بودم نه ترانه‌ای سرودم
که به حرمت سکوتم، تو به دیدنم بیائی
نه سراغ من گرفتی، نه سخن به نامه گفتی
به همان بهانه‌ای که، نشنیده‌ای ندائی

من آسمان پر از ابرهای دلگیرم
اگر تو دلخوری از من، من از خودم سیرم
من آن طبیب زمین‌گیر زار و بیمارم
که هرچه زهر به خود می‌دهم، نمی‌میرم
من و تو آتش و اشکیم در دل یک شمع
به سرنوشت تو وابسته است تقدیرم
به دام زلف بلندت دچار و سردرگم
مرا جدا مکن از حلقه‌های زنجیرم
درخت سوخته‌ای در کنار رودم من
اگر تو دلخوری از من، من از خودم سیرم

غافل از اینکه تو را باد به هر جا ببرد
می‌دویدم پی تو، کاش که لایق بودی.

نه کسی منتظر است، نه کسی چشم به راه
نه خیال گذر از کوچه ما دارد ماه
بین عاشق شدن و مرگ مگر فرقی هست
وقتی از عشق نصیبی نبری غیر از آه

شرح دلتنگی من بی‌‌تو فقط یک جمله‌ست
تا جنون فاصله‌ای نیست از اینجا که منم.

من همان رودم که بهر دیدنت مرداب شد
ماه من، بس کن ندیدن‌های بی‌اندازه را

یک تو آزردی مرا و یک جهان شادم نکرد
در دو روز زندگی، جز تو کسی یادم نکرد
من که با آزار تو، هر دم به سر کردم چرا
خالق هستی دگر از بند آزادم نکرد.