یکی بود دم از مبارزه با رفتار گله ای میزد اما خودش شده چوپون گله (:
مثل اینا نشید.

اشتباهات با تکرار تصحیح نمیشن.

اینا چند تا لینک برای دسترسی به مقالات معتبر و قابل استناد تره. اگر خواستید ریسرچ کنید.

گوگل اسکالر که مقالات رو بر اساس میزان ارجاع مولفان ترتیب بندی می‌کنه.

جهاد دانشگاهی هم مقالات داخلی و خارجی رو می‌ذاره.

ساینس دایرکت. (جامع)

نیچر. (جامع)

نوروساینس نیوز. (علوم اعصاب)

ساینتیفیک آمریکن. (جامع)

ساینس. (جامع)

لنست. (پزشکی)

فیزیکال ریویو لترز. (فیزیک)

«امیدوارم براتون مفید باشن.»

به عقاید هم احترام بزاریم؟
قبوله؛ پس شمام به عقیده من احترام بزارید که اساسش عدم احترام به عقایده (:

دقت کردید هرچی عقاید احمقانه ترن ساده تر پذیرفته میشن؟
چون اساسا مغز شما سوگیری داره تا مفاهیم ساده فهم تر رو به جهت انرژی کمتری که از مغز میگیرن راحت تر بپذیره. که مفاهیم ساده فهم تر اکثرا سطحی تر هستن.
می‌خوام بگم هر راه ساده ای لزوما بهتر نیست.
مثلاً در همین دوره خیلیا برای نتیجه گرفتن سریع در کنکور، وابسته به قرص هایی مثل ریتالین میشن. که نمیدونن خودسرانه مصرف کردنشون غلطه چون عوارض بدی داره. اما فقط چون راه سریع تریه، مغز فکر می‌کنه حتما بهترین راهه.
این سوگیری فقط در اینجا خلاصه نمیشه.
مثلاً خیلی جاها این تیتر ها رو دیدید:
«۱۰ راه زندگی آرام برای همه کس»
«چگونه پولدار شویم»
«کوسفند نباشیم»
توی این تیتر ها چیزی که اشتراک داره نسخه پیچی عمومی فارق از توجه به تفاوت شرایط افراد مختلف هست. پس غلطه.‌ اما مغز چون براش ساده تره، به راه حل های سخت اما واقعی ترجیهشون میده.
همیشه ساده ترین راه درست ترین نیست...

من اینطورم که در عین خوب بودن حالم، در عین حال توان خودـکشی ام دارم اما با خودم میگم که
درسته؛ میشه خودـکشی کرد.
اما خیلی کارای دیگه ام میشه کرد.
میشه بوسید.
در آغوش گرفت.
دوستی های تازه ساخت.
انگشتانت رو با انگشتانش در هم آمیخت.
پس زندگی هنوز قشنگیشو داره و بستگی به حال ما داره تا بتونیم ازش معنا دریافت کنیم یا نه.
حقیقتا چیزی که به عنوان معنا یاد میشه به عوامل زیستی زیادی مثل ترکیب شیمیایی بدن بستگی داره و بنابراین اگر حالتون خوب نیست میشه حداکثر با چند تا قرص همه چی رو سر و سامون داد.
همه چی ساده تر میشه اگر به علم باور داشته باشی؛ نه مبهمات...

یکی از ایراداتی که میشه به مشاوره های روانشناسی گرفت همین جمله است که: «معنا رو پیدا کن.»
معنا پیدا کردنی نیست؛ ساختنیه اما چطور؟ با صرفاً فکر کردن؟
قاعداتا نه.
مفهوم معنا زیستی تر از این حرف هاست؛ تا فلسفی...
مثلاً اکثر افکار تنهایی شب ها به سراغ آدم میان و در روز حالمون بهتره. که به خاطر عدم تعادل شیمیایی بدنه.
یا مثلاً وقتی شکست عاطفی میخوریم بیشتر در معرض خلا معنایی هستیم. که به خاطر کمبود ناگهانی اکسی توسین و وازوپرسین هست که چون اعتیاد آورن، فقدانشون سخته. پس این هم ریشه شیمیایی داشت.
حتی افکار ما حاصل فعالیت الکتروشیمیایی در مغز هستن. به این صورت که پیام های عصبی از جسم سلولی به انتهای سلول یعنی قسمت اکسون میرن و در ادامه با کمک انتقال دهنده‌های شیمیایی پیام‌ها به دندریت سلول‌های کناری منتقل میشه. پس در اینجا هم شیمیایی بودن درش دخیل بود.
می‌خوام از لزوم دارو درمانی بگم که پایه شیمایی داره. چیزی که اکثرا در برابرش گارد گرفته میشه.
در واقع هر دارویی در کنار فواید بیشترش، عوارضی هم داره اما پزشک اون ها رو هم در نظر میگیره و صلاح شما رو در مصرف دارو میبینه. پس مراجعه‌ به روانپزشکه که اولویت داره.

رابطه لانگ دیستنس خیلی سمه.
وقتی سر هیچ و پوچ تموم میشه میگی اگه همه اون زمان رو سر یه کار مفید حتی تلف کرده بودم به نتیجه بهتری می‌رسیدم.

هیچ چیز نمیتونه به خودی خود بد تلقی شه.
اساسا هرچیزی در چارچوب خاصی مفید واقع میشه اما اگر از چارچوب مختص به خودش خارج شه، اینجاست که ابتذال خودش رو نشون میده.
مثل عشق؛ بدیهیه که نمیشه با هر کسی در هر جایی به یه نوع عشق رو ابراز کرد. نمونش مجازی که میشه ابتذال عشق. قطعا توی این چارچوب نمیشه توقعات زیادی از فرد داشت. پس عشق بیش از این اندازه فقط باعث میشه انتظاراتی از فرد داشته باشید که محقق شدنی نیستن و نتیجاتا توی زندگی شخصیتون حتی به مشکل می‌خورید. نگرانی ها و اضظراب های همیشگی...
نگه داشتن دوستی توی چارچوب خاص خودش یه هنره.

حس میکنم چیزی برای گفتن ندارم

هر شروعی یه پایانی داره

از ترک شدن بی حس شدم

به هیچکس وابسته نشو احمق بیشعور

هیچکس جز خودت برای تو نمیمونه

خداحافظ عزیزای من

دوستتون دارم